Herstel van de brandschade bij Javaanse Meisjes aan het Alkmaarse Waagplein duurt veel langer dan verwacht. Eigenaar Marco de Wildt dacht vier maanden na de brand in november weer open te kunnen, maar gaat nu uit van negen maanden. De vloer moest deels vervangen worden en achter in het pand is asbest gevonden. Voorlopig biedt De Wildt gerechten van Javaanse Meisjes aan in Stadskaffee Laurens, dat hij heeft overgenomen.
eigen kleur en bouwmaterialen
koopt hij Stadskaffee Laurens. Hier organiseert hij pop-updinners met de menukaart van Javaanse Meisjes.
Voor nu staat Marco in een kale ruimte, waar stukken plafond en muur missen. Het oude Javaanse Meisjes is niet meer te herkennen. Op de bar na. Die staat pontificaal in het midden van een grijze zee van beton. Hierachter staan nog een paar dozen met tape aan elkaar geplakt.
Marco wijst naar boven. „De vloer was niet meer veilig. Dus moest er een stuk uit.” Zijn vinger verplaatst langzaam naar de bijkeuken. Tijdens het slopen vinden de bouwvakkers daar een verrassing: asbest. Marco laat dit veilig weghalen. Vertraging in het proces.
Zones
De moed zakt Marco niet in de schoenen. Enthousiast vertelt hij over hoe Javaanse Meisjes er binnen de kortste keren uit moet zien. Met zijn handen beeldt hij uit waar de zones komen. „Eén helemaal achterin, één achter de bar en één bij de zijkeuken. Elk gebied krijgt een eigen kleur en bouwmaterialen. De oude Javaanse Meisjes was vooral groen. Nu komen alle kleuren van de regenboog terug. Als materiaal gebruiken we bijvoorbeeld bamboe en houtwerk. De sfeer is modern-Aziatisch.”
Het restaurant aan het Waagplein blijft oud en vertrouwd. De Indonesiëfanaat kan ’s middags bapaobroodjes eten en ’s avonds een rijsttafel. De liefhebber kan later op de avond aan de bar hangen voor een cocktail.
Marco kijkt uit naar het moment dat mensen weer naar Javaanse Meisjes kunnen. Dit gaan ze uitgebreid vieren. „Als we opengaan, geven we een groot feest.”
Alkmaar naar verwachting nog vijf maanden dicht. Het herstel na de brand in november duurt veel labnger
worstelt na verwoestende brand. ’Ik dacht dat we binnen vier maanden wel weer open konden. Tel daar nog maar vijf maanden bij op’
De rookgeur hangt nog altijd bij Javaanse Meisjes. De vloer is afgedekt met aan elkaar geplakt wit zeil. In een hoek liggen wat pallets. Aan de muur hangt nog één teken van leven: het bordje dat naar de wc’s wijst. Er wacht nog veel werk; eigenaar Marco de Wildt mikt op een heropening over vijf maanden.
November vorig jaar: een rookpluim hangt in de smalle straatjes rond het Waagplein. De vlam slaat in de pan bij Javaanse Meisjes. Op het Waagplein krioelen brandweerlieden. Alkmaar houdt haar adem in: niet alleen het restaurant, maar de hele binnenstad staat op het spel.
Iets voor tienen ziet een van de medewerkers van Javaanse Meisjes een klein beetje rook tussen de muren van het restaurant. De brand begint onder de vloer van de eerste verdieping. Het verspreidt zich verder via de muren.
Bewoners rondom het Waagplein moeten hun huis uit en naar theater De Vest. De brandweer stuurt een drone de lucht in om andere brandjes te spotten. De verspreiding valt mee. Alleen buurrestaurant Deurali heeft brandschade.
Na alle inspanningen lukt het om de brand onder controle te krijgen. Om kwart over drie die dag is het weer veilig. De schade is groot.
Leegte
De dag na de brand zegt eigenaar Marco: „Mensen leven enorm mee, ik krijg aan een stuk door appjes. Het doet me enorm goed.” Maanden later krijgt hij nog steeds veel van dit soort berichtjes. „Mensen missen Javaanse Meisjes echt.” Er verschijnt een glimlach op zijn gezicht.
Marco baalt dat zijn restaurant nu nog dicht is. Hij onderschat hoeveel tijd hij nodig heeft voor de heropbouw. „Ik dacht dat we binnen vier maanden wel weer open konden. Tel daar nog maar vijf maanden bij op.”
Hij heeft zijn handen vol. Terwijl Javaanse Meisjes dicht is, koopt hij Stadskaffee Laurens. Hier organiseert hij pop-updinners met de menukaart van Javaanse Meisjes.
Voor nu staat Marco in een kale ruimte, waar stukken plafond en muur missen. Het oude Javaanse Meisjes is niet meer te herkennen. Op de bar na. Die staat pontificaal in het midden van een grijze zee van beton. Hierachter staan nog een paar dozen met tape aan elkaar geplakt.
Marco wijst naar boven. „De vloer was niet meer veilig. Dus moest er een stuk uit.” Zijn vinger verplaatst langzaam naar de bijkeuken. Tijdens het slopen vinden de bouwvakkers daar een verrassing: asbest. Marco laat dit veilig weghalen. Vertraging in het proces.
Zones
De moed zakt Marco niet in de schoenen. Enthousiast vertelt hij over hoe Javaanse Meisjes er binnen de kortste keren uit moet zien. Met zijn handen beeldt hij uit waar de zones komen. „Eén helemaal achterin, één achter de bar en één bij de zijkeuken. Elk gebied krijgt een eigen kleur en bouwmaterialen. De oude Javaanse Meisjes was vooral groen. Nu komen alle kleuren van de regenboog terug. Als materiaal gebruiken we bijvoorbeeld bamboe en houtwerk. De sfeer is modern-Aziatisch.”
Het restaurant aan het Waagplein blijft oud en vertrouwd. De Indonesiëfanaat kan ’s middags bapaobroodjes eten en ’s avonds een rijsttafel. De liefhebber kan later op de avond aan de bar hangen voor een cocktail.
Marco kijkt uit naar het moment dat mensen weer naar Javaanse Meisjes kunnen. Dit gaan ze uitgebreid vieren. „Als we opengaan, geven we een groot feest.”