Jens Wiegers is heel sportief, maar niet echt van de lange afstanden. Toch besloot de 22-jarige Heerhugowaarder 100 kilometer te lopen en om tegelijkertijd geld in te zamelen voor een goed doel: de strijd tegen femicide. Het werd zondag een héle zware tocht op de atletiekbaan, ook door de warmte. Na ruim dertien uur zat het er eindelijk op. Gesloopt maar voldaan kijkt hij terug. “Ik was nul momenten alleen.”
Jens wilde zichzelf uitdagen met een extreme sportieve inspanning. Normaal doet hij hyrox, waarbij wedstrijden bestaan uit 8 kilometer hardlopen met iedere kilometer een zware oefening. Hij wilde 100 kilometer hardlopen, ook al is zijn bouw daar niet bepaald geschikt voor. Vorig jaar augustus kwamen in één week tijd drie berichten van femicide in het nieuws. Toen besloot hij om met zijn loop geld in te zamelen tegen femicide.
Na een half jaar voorbereiding was het zondag om 06.15 uur zo ver voor ‘Run for a cause’, een paar uur vroeger dan eerder gepland om met lagere temperaturen solo op gang te komen. Het werd een vreselijk zware tocht van 250 rondjes op de atletiekbaan van Hera, met een pauzes op 34 en op 50 kilometer om wat te rusten, af te koelen, en om even te plassen voor zo ver nodig. Dan kon hij ook meteen zien of zijn urine te geel werd. (tekst gaat verder onder de foto)
Op de helft trok hij ook een paar nieuwe schoenen aan. “Dat voelde heel fijn en fris”, vertelt Wieger aan NH Nieuws, mediapartner van Streekstad Centraal. Na kilometer 60 werden om de 5 kilometer korte stops ingelast. “Plassen deed ik eigenlijk niet meer. Maar ik wist dat ik genoeg dronk, per 30, 40 minuten dronk ik een halve liter.”
Wat Jens niet had verwacht, was de steun die hij kreeg. “Een ultrarun is een teamsport. Ik had online de mogelijkheid gegeven om mee te rennen. Bekenden, vrienden en familie hadden zich ingeschreven, maar vooral voor de ochtend.” Vanaf rond acht uur kwamen mensen de baan op druppelen om te kijken, en ook om mee te lopen. En ze bleven maar komen. (tekst gaat verder onder de foto)
“Ik was vanaf toen nul momenten alleen aan het lopen. Veel mensen die ik niet kende en die mij niet kenden: maar allemaal wilden ze een steentje bijdragen. Ik had niet verwacht dat het zo’n impact op me zou hebben.” Ook burgemeester Maarten Poorter kwam kijken en waagde zich aan een rondje, in gewone kleding. Zijn zoon liep er nog een paar meer.
Een tijd lang werd hem een paraplu boven het hoofd gehouden, lopend of meerollend op een skateboard. Anderen kwamen met natte doeken of reikten drankjes aan. “Ik stond te kijken naar wat mensen allemaal deden om mij te helpen: het was echt bizar.”
Alle steun trok hem er doorheen en uiteindelijk om 19:35 uur zaten de 250 ronden erop. “Van de ruim dertien uur heb ik twaalf uur en twintig minuten gelopen”, rekent Jens. “Mentaal voel ik me super, natuurlijk. Maar fysiek is het ’t tegenovergestelde. Mijn hele lichaam is kapot. Alles wat zeer kan doen, doet zeer. Ik heb heel veel spierpijn, mijn rugspieren hielden me rechtop, die zijn ook gaan verkrampen.” (tekst gaat verder onder de foto)
Nog niet bijgekomen kijkt Jens alweer uit naar zijn volgende ultra-uitdaging. Hij wil een Ironman-triatlon gaan doen. “Zwemmen, fietsen en hardlopen zijn drie dingen waar ik geen fan van ben, dat wordt een mooie combinatie om voor te trainen. Maar deze keer met een langere trainingstijd. Voor de 100 kilometer heb ik zes maanden getraind, maar nu moet ik leren wielrennen en zwemmen op wedstrijdniveau. Dat moet ik echt leuk gaan vinden. Als ik er een jaar of twee de tijd voor neem, zal dat denk ik wel prima zijn.”
En de inzameling? Na afloop stond de teller op 4.900 euro, maar er kwamen de volgende dag nog steeds donaties binnen dus het is nog even afwachten wat het bedrag wordt.