Auteur: Richard van der Veen

De Alkmaarderhout is van groot belang voor vleermuizen. Dat blijkt uit het onderzoeksrapport ‘De vleermuizen van de Alkmaarder Hout’, van bureau Endemica, in opdracht van Stadswerk072. Met name oude eiken en beuken zijn populair bij de vleermuizen. Onderzoeker Richard Witte van Endemica was verrast over de hoeveelheid vleermuizen die hij aantrof. “Mijn vermoeden dat de Hout heel belangrijk is is hiermee bevestigd. Er zijn niet veel van dit soort oudere bossystemen waar ze terecht kunnen.”

Veel soorten vleermuizen zijn afhankelijk van oude bomen. In de Alkmaarderhout staan relatief veel oude bomen met (spechten)gaten of holtes waarin vleermuizen kunnen verblijven. Ook oude bomen met loszittend schors zijn goed voor vleermuizen. Elke oude boom die wordt gekapt betekent verlies van een mogelijke verblijfplaats. Want vleermuizen verhuizen regelmatig van boom, zo staat in het rapport te lezen.

De Alkmaarderhout, zo staat in het rapport, is onder andere van wezenlijk belang voor de instandhouding van de zeer kwetsbare rosse vleermuis. Dit geldt ook voor de zeldzame grootoorvleermuis. Beide komen voor in de Hout. In totaal zitten er zeker zes soorten vleermuizen, te weten: watervleermuis, ruige dwergvleermuis, rosse vleermuis, gewone dwergvleermuis, gewone grootoorvleermuis en de laatvlieger. Bureau Endemica heeft de bomen die momenteel als potentieel gevaarlijk zijn bestempeld vanwege ziekte of gebrek onderzocht op al deze soorten. De conclusie is dat de vleermuizen geen schade oplopen als die bomen worden gekapt of gekandelaberd.

Van de totale populatie rosse vleermuis boven het Noordzeekanaal zit maar liefst zo’n 25 procent in de Alkmaarderhout, aldus het rapport. De gewone grootoorvleermuis, die door zijn zachte sonar moeilijk is te inventariseren, blijkt toch op meer plekken in de Hout aanwezig dan aanvankelijk gedacht. Onderzoeksbureau Endemica heeft verschillende plekken weten vast te stellen. Het is bekend dat deze soort voor een deel in het Westerlicht verblijft, maar dat wordt nu grondig verbouwd. Direct in de buurt is de Hout de enige uitwijkmogelijkheid als vestigingsplek voor deze dieren. Er zijn enkele baltslocaties in bomen aangetroffen. “Waarschijnlijk is het aantal gewone grootoorvleermuizen onderschat. In de Alkmaarder Hout komt minimaal 2 procent van de Noord-Hollandse populatie voor.”

Als het aan het Alkmaarse college ligt wordt het oude pand van het filmhuis Provadja de plek voor dertien appartementen. De ombouw van het gebouw aan de Verdronkenoord sluit volgens het college goed aan bij de omgeving.

In 1818 deed het monumentale pand dienst als weeshuis. Daarna was het tot  1979 de Rooms Katholieke kleuterschool Don Bosco. Van 1981 tot 2013 was het filmhuis Provadja, een van de eerste filmhuizen. Tot 2016 was er de gelegenheid om feesten en partijen te houden, daarna werd het officieel gesloten.

De parkeergelegenheid in dit deel van de binnenstad gaat er volgens het college niet op achteruit als er woningen komen.

De urn met as van stamgast Bo verdween vorig jaar spoorloos uit Café ‘t Hartje aan het Alkmaarse Waagplein. Nog altijd is de urn niet terecht en is de opmerkelijke diefstal niet opgelost. Stadsdichter Joris Brussel bracht zaterdagavond een poëtisch eerbetoon aan Bo en het café, meldt mediapartner NH Nieuws.

Stamgast Bo overleed in 2015. De urn met zijn as kreeg een eervolle plek in café ‘t Hartje waar hij de laatste dertig jaar van zijn leven kwam. Maar de urn verdween. Begin juli vorig jaar bleek het kistje waar de urn met as in zat spoorloos. De plek waar het stond, hoog boven het dartbord, was leeg en dat bleef het ook.

“Schandalig”, noemde cafébaas Liesbeth Spoor de diefstal eerder. “Er verdwijnen wel vaker dingen, maar dit is wel erg sneu.” Nu, bijna anderhalf jaar na dato, is de urn nog altijd niet terug. Dat was reden voor stadsdichter Joris Brussel om Liesbeth een hart onder de riem te steken en Bo te eren.

“De harteloze diefstal werd een ruim jaar geleden nationaal nieuws, maar zolang de daders niet gevonden zijn is het nieuws nog steeds actueel”, stelt Brussel. Nog altijd wordt er gehoopt op de terugkeer van de urn. (foto: Ruud van Lier)

Het gedicht van Joris Brussel gaat als volgt:

Harteloos

Hij was verliefd tot over zijn oren,
had zelfs zijn hart aan café ʹt Hartje verloren
en bleef de liefde van zijn leven ook
na zijn dood trouw als vaste klant die hij was,
boven de bar stond immers in een bierkistje zijn as.
Maar verstrooide halve zolen stolen zijn urn
en vergooiden hiermee zijn hiernamaalse geluk.

Het maakte de café-eigenaresse van binnen een beetje stuk,
maar zij denkt dat de dief in kwestie niet besefte wat hij had weg gegrist;

sympathieke gedachte maar de gestolen as is nog steeds vermist.
Nu hoop ik oprecht dat de kroegbazin gelijk heeft gekregen
en dat de dieven geen idee hadden en het uit schaamte verzwegen
om ze nu ruim een jaar later een zetje in de goede richting te geven
zou ik in kroegen posters ophangen met de tekst ‘Return the urn’.

Tenminste als het aan mij lag,
want misschien hebben de onwetende vandalen
eindelijk last van hun geweten
een ruim halfjaar na aswoensdag.