Markenbinnen is enorm geschrokken na het heftige ongeval van vannacht waarbij drie jongemannen zijn omgekomen. Mediapartner NH sprak met omwonenden over het ongeluk en de impact die het heeft gemaakt. Zij vermoeden dat er ‘geraced’ is. “Dit is echt dramatisch.”
Het gaat rond middernacht mis op de N246 ter hoogte van Markenbinnen, naast de Markervaart. “Ik hoorde een gigantische klap. Ik heb de hond in de tuin gelaten en ben meteen naar de weg gesprint.” Mark liet net zijn hond uit na een werkdag, toen hij de harde knal hoorde. Nadat hij glas en een bumper op het wegdek passeerde, zag hij mensen naar hem zwaaien. “Bij het stoplicht stond een Duits gezin. Dat weet ik achteraf”, legt hij uit. “Die zaten te zwaaien. Mijn eerste instinct was: ze hebben het overleefd, want ik dacht dat zij in de auto zaten. Het eerste wat ik deed was het verkeer dat tegemoet kwam tegenhouden, dat ze niet tegen de brokstukken aankwamen.”
Hij is zichtbaar geëmotioneerd als hij, zo kort na het fatale ongeluk, terugdenkt aan de gebeurtenissen die volgden. Nadat hij het verkeer probeerde tegen te houden, kwam er een buurman naar hem toe die vermoedde dat er nog een auto in het water moest liggen. “We zijn samen gaan zoeken. Toen vonden we een Mercedes, die lag nog met de kofferbak open en de lichten aan in het water.” Een aantal dorpsgenoten die na hem bij de plek van het ongeluk aankwamen, sprongen volgens Mark meteen in het water van de Markervaart. Ook kwam er een buurman met een bootje aan om hulp te verlenen. Na een paar minuten vond de groep buurtbewoners een man op de bijrijdersstoel. “Die hebben we gelijk op de kant gehesen. Op dat moment kwam ook de ambulance aan, die hebben de reanimatie gestart. Ze waren lang bezig met reanimeren.”
Terugkijkend is de nacht volgens Mark ‘in een flits voorbijgegaan’, vertelt hij. “Ik moet het nog steeds een beetje laten bezinken, het is heel bizar. Ik ben alleen maar blij dat het Duitse gezin gemist is (door de auto, red.). Anders was het erger geweest.” Het vermoeden bestaat dat de verongelukte auto hard reed. “Net voordat ik thuis was, net voor de brug, kwam een auto me tegemoet met een wit kenteken”, herinnert hij zich. “Ik vermoed dat hij 150 tot 200 kilometer per uur reed, want mijn auto vloog een halve meter naar rechts toe. Dat vond ik al vreemd, maar toen legde ik het verband nog niet.” Wat er precies is gebeurd is nog gissen, ook voor hem. “Maar dat er te hard gereden is, is een ding dat zeker is.”
