Sinds ze ’s nachts zijn mishandeld, vastgebonden of beschoten, voelen de slachtoffers van de vermeende overvalbende – die ook Sjaak Groot zou hebben doodgeschoten – zich niet meer veilig in hun eigen huis. “Het was de bedoeling om er samen met mijn vrouw oud te worden, maar ik kom gewoon niet meer in slaap.”
Dat vertelt veehandelaar Johan aan mediapartner NH Nieuws. Niet eerder durfde hij naar zittingen te gaan over de gebeurtenis die het leven van hem en zijn vrouw voorgoed veranderde. Maar nu heeft hij zijn zoon Oscar mee. Samen reden ze vanuit De Goorn naar de rechtbank bij Schiphol. “Hij is mijn steun.”
De nacht van de overval, inmiddels tweeënhalf jaar geleden, herinnert die zoon zich nog als de dag van gisteren. “Ik was net terug van vakantie en werd ineens door de politie van mijn bed gelicht: of ik zo snel mogelijk naar het ziekenhuis in Hoorn wilde komen, want mijn vader had een hoofdwond en een berg blauwe plekken. Ik heb nog nooit zo snel gereden.”
‘Voor een beetje klotegeld’ komen gemaskerde mannen op 8 augustus 2020 het huis in van de gepensioneerde veehandelaar door de achterdeur in te slaan. Johan is dan wakker geworden van de blaffende honden en in de badkamer aan het kijken. “Ik kreeg heel veel klappen met het breekijzer tegen mijn schouder en werd in mijn gezicht getrapt.” Ze schreeuwen dat ze geld willen. Zijn vrouw wordt ondertussen met een pistool tegen haar hoofd uit bed gehaald.
In haar nachthemd moet ze met een overvaller mee naar buiten, een tas uit haar auto pakken en de inhoud geven. Ze weet zich heel even los te wurmen van de overvaller en rent het weiland in, richting de buurman, maar wordt gepakt door een man die op de uitkijk staat en met geweld mee teruggenomen naar de boerderij. Op dat moment schiet één van de daders binnen met een vuurwapen op het hoofd van Johan, die net zijn hoofd kan wegdraaien. “Mijn vrouw hoorde dat en dacht dat ze mij hadden omgelegd”, vertelt hij later aan de politie. De vrouw schreeuwt dat de buurman eraan komt, waarop de daders vluchten.
Het vijftal vlucht uiteindelijk met een paar duizend euro en de telefoons van het echtpaar in de richting van Berkhout en Hoorn. De politie denkt dat de daders mogelijk bekend zijn in de omgeving. Wat dan nog niemand weet is dat er in een jaar tijd nog zes van zulke gewelddadige overvallen zullen plaatsvinden in de regio, zoals in Heerhugowaard. “Verschrikkelijk. Dit is verschrikkelijk. Ik voel me belabberd”, vertelt Francis met een zwaar gemoed na afloop van de zitting. Zij, haar man en zoon zijn vanuit De Noord – Heerhugowaard – naar de rechtbank gekomen. Ook voor haar is het de eerste keer. “Ik was best zenuwachtig, maar ik wilde ze per se zien.”
In de nacht van juni 2021 wordt het gezin door vijf gemaskerde mannen met getrokken pistolen wakker gemaakt. Vermoedelijk denken de overvallers dat er veel contant geld te halen valt – het gezin runt een caravanstalling aan huis. Het stel wordt uitgemaakt voor ‘kankerhoer, vuile jood’ en hun zoon toegetakeld met een strijkijzer. Een gevoelsmatig eindeloze strooptocht door hun huis volgt. “Ze wisten precies waar alles was”, vertelt Francis daar nu over. Pas veel later leest ze een artikel over een ‘reeks overvallen door een bende’ en herkent een naam van de verdachten. Het gaat om Mark V. uit Opmeer, hemelsbreed zeven kilometer bij hun woning vandaan. “Is dat die klant van ons? Zeiden we tegen elkaar. Die man die zijn auto bij ons heeft gestald?”
Hoewel V. én vijf anderen dus nog steeds in voorarrest zitten op verdenking van de zeven overvallen, blijft dat onveilige gevoel. “We hebben maar een rottweiler gekocht en de deur van de slaapkamer is gepantserd, maar ik blijf angstig. Zijn dit alle overvallers? Zijn ze allemaal gepakt?” Francis heeft weinig hoop dat hun overval helemaal wordt opgelost: tijdens de zitting is het nauwelijks gegaan over Heerhugowaard. “Als de man in Berkhout (Sjaak Groot, red.) niet was overleden, denken we dat onze zaak allang al in een la was beland.”
En dan Johan en zijn vrouw. Ook zij beleven slapeloze nachten sinds de overval in de zomer van 2020. Ze hebben zelfs hun boerderij in De Goorn, waar ze in 1990 met de kinderen gingen wonen, te koop gezet. “Ik praat niet zo makkelijk, maar nee, het gaat niet best. Vroeger deed ik ’s avonds een rondje bij de schapen, liep ik naar huis en viel ik zo in slaap. Maar het lukt me gewoon niet meer.” Ze hebben inmiddels een andere woning op het oog. “Het is ver van de schapen en mijn koeien en paarden heb ik moeten verkopen. Maar met een nieuwe stek hopen we toch wat rust te vinden.”
De woorden van zijn vader, in de zaal bij de rechtbank, geven zoon Oscar een machteloos gevoel. “Mijn ouders zouden samen oud worden op de boerderij. Hun gevoel van onveiligheid kan eigenlijk niet zwaar genoeg gestraft worden. Het is onvoorstelbaar wat ze is aangedaan.”
