In tijden van inflatie en verhoogde energieprijzen zien maatschappelijk werkers in Noord-Holland steeds vaker mensen met brievenangst: het niet durven openen van de post. De brieven belanden op een hoge stapel ergens in een hoek en worden nooit meer geopend. Met alle gevolgen van dien.
David heeft brievenangst en wordt geholpen door opruimcoach Annelie Brummer. Hij legt telefonisch uit waar zijn jarenlange angst vandaan komt: “De angst is ontstaan toen ik veel in het rood stond. Ik wist niet wanneer ik mijn belastingaangifte en dergelijke moest doen. Ik werd steeds verrast door de post. Op een gegeven moment deed ik het klepje van mijn brievenbus gewoon weer dicht. Bekijk het maar, dacht ik. Uiteindelijk lagen er wel acht tot twaalf ongeopende brieven.”
Dat zorgde ervoor dat hij bezoek kreeg van een deurwaarder. Dat kostte hem in één keer 1.000 euro. Gelukkig had hij wat spaargeld, maar voor de rest van het bedrag moest hij een lening afsluiten. Gelukkig werd die angst opgemerkt door een vriendin, die hem adviseerde professionele hulp te zoeken: “Zo ben ik bij een psychiater beland en die heeft me doorverwezen naar Annelie.”
David vervolgt: “Inmiddels gaat het goed, en dat geeft rust. Maar ik heb zoveel schaamte gehad. Ik durfde het echt niet aan de buitenwereld te laten zien. Gelukkig had die vriendin het in de gaten, die heeft me aan m’n haren getrokken.”
Uit rondvraag door mediapartner NH Nieuws blijkt dat coaches steeds vaker te maken krijgen met mensen met deze angst. David is dan ook niet de enige cliënt van Annelie met dit probleem. “Mensen wachten echt met het openen van de post tot ik kom”, zegt de opruimcoach. “De hoge rekeningen van de laatste tijd zorgt bij mensen voor stress en geldzorgen. Dan vragen ze aan me: ‘Kunnen we alsjeblieft Eneco bellen om te vragen of ik minder kan betalen?’, maar dan moet ik uitleggen dat dat niet kan, omdat ze aan een contract vastzitten.”
Het is niet zo dat Brummer de taken van de cliënt overneemt, ze wil dat diegene de brief zelf opent. “Ik kan veel uit handen nemen, maar een volgende keer ben ik er niet. Ze moeten zelf zoveel mogelijk doen.”
