Het is dinsdagochtend, er wordt afval opgehaald in de Alkmaarse binnenstad. Pascale en Niels moeten voor 11 uur de klus hebben geklaard, maar dat lijkt ook vandaag geen problemen op te leveren. Dan ziet Niels rook achter uit de wagen komen en even later slaan er ook vlammen uit.
Brand in het opgepikte afval. Pascale weet met haar 16 jaar ervaring precies wat ze moet doen. Ze zet de vrachtwagen stil en dumpt een deel van het vuil – brandend en wel – pontificaal in de bekendste winkelstraat van Alkmaar: de Langestraat. Het is óf dat, of accepteren dat de vuiniswagen ten prooi valt aan de vlammen. (tekst loopt door onder de foto)
Het brandje wordt geblust met een brandblusser en een vanuit een winkel uitgerolde brandslang. “Het zal wel weer een batterij of een accu zijn”, zegt Pascale. Voor Niels is het de eerste keer dat hij dit meemaakt: “Nou, lekker dan.” Het brandje is snel geblust, maar wat achterblijft is een flinke stapel riekend afval.
Het voorval zorgt voor de nodige interactie met voorbijgangers en winkeliers. “willen jullie een bakkie koffie?” wordt gevraagd. Ze slaan het niet af: “Graag!”. Pascale is ondertussen druk aan het bellen met ‘de baas’ om uit te leggen wat er is gebeurd én om te zorgen dat er hulp komt om de rotzooi weer op te ruimen. (tekst loopt door onder de foto)
De binnenstad van Alkmaar stroomt dinsdagochtend over van de ‘verse’ studenten waarvan er velen een vies gezicht trekken en met hun shirt over neus langs het tafereel trekken. “Aanstelleritis” noemt een Alkmaars stel het. Ook zij willen weten wat er is gebeurd, dus legt Pascale het voor de zoveelste keer uit.
Na een half uurtje komt de hulp opdagen: een nog grotere vrachtwagen met een grijper, waarmee de afvalberg moeiteloos wordt weggewerkt. En dan is het al weer voorbij. Doorlopen mensen, er is hier niets meer te zien!