Het Waagplein in Alkmaar was woensdagavond afgeladen. En oranje. Ook buiten de hekken stonden vele oranjefans om gezellig met elkaar naar Nederland – Engeland te kijken op het grote scherm. Het begon allemaal zo mooi met een vroeg doelpunt, maar in de 90ste minuut spatte de droom uiteen. Na de wedstrijd ontstond direct een exodus, maar er waren er ook veel die nableven. “Over twee jaar wereldkampioen!”
Voorafgaand aan de pot heerste er natuurlijk vooral optimisme op het Waagplein. Ja, Engeland is een sterke tegenstander, maar na zoveel jaar zonder grote finale moest het nu toch weer eens gaan lukken. “Dit gaat ‘em worden! Twee nul!”, zegt een oranjefan tegen Streekstad Centraal. De wedstrijd begint en al snel gaat het dak eraf. Juichen, schreeuwen, springen, bekers met bier de lucht in. Maar ja, niet veel later volgde die geslaagde penalty… (tekst gaat verder onder de foto)
Het Waagplein is afgeladen tijdens Nederland – Engeland. Niet alleen minderjarigen vingen bot vanwege de regels, ook aardig wat oranjefans die wél oud genoeg zijn konden er niet meer terecht. (foto: Streekstad Centraal)
De tweede helft was tammer en zo ook de sfeer op het Waagplein. De DJ bracht er af en toe wat extra stemming in. “Holland! Holland! Holland!” Maar toen was er aan het einde die vernietigende 2 – 1 en was oranje klaar op het EK, want er is geen troostfinale. Bij de uitgangen vormde zich bijna direct een file van teleurgestelde oranjesupporters, de hekken werden op meerdere plekken open gezet. Er werd behoorlijk wat gemopperd over het Nederlandse spel. En zo hier en daar ook over de scheids.
Maar er bleven ook veel oranjefans hangen en hier en daar werd toch nog gedanst op de muziek. “Engeland mag niet meer winnen. Nee. Nee. Nederland, dit was triest!”, zegt een jongedame, waarna ze naadloos overgaat op de tekst van ‘Sugardaddy’ en zich aansluit bij haar dansende vriendinnen.
“Heel jammer dit, heel jammer”, zeggen twee vriendinnen. “Wat een onrecht! Wat een kutscheids!”, voegt de derde toe. Maar er zijn er ook bij die alvast vooruit kijken. “Over twee jaar wereldkampioen! Kom op Nederland!!”
Een -formeel – flinke stap richting een vernieuwde thuisbasis voor VV Egmond. De gemeenteraad van Bergen stemde drie weken geleden unaniem voor de financiering en de vernieuwing van het sportcomplex, en nu is ook het huurcontract getekend door voorzitter Robert van den Bosch en wethouder Marco Wiesehahn.
“Gewoon een supermooie avond”, zei wethouder Wiesehahn na het tekenmoment. “Dat het eindelijk zo ver is dat we handtekeningen hebben gezet. Het project kan nu echt van start. Na 20 jaar hard zwoegen voor een heleboel partijen, zijn we nu eindelijk zo ver om dit project van de grond te krijgen, dat is natuurlijk fantastisch.”
“Over de samenwerking met de gemeente wil ik echt heel duidelijk zijn; die is echt heel erg goed geweest”, benadrukt voorzitter Robert van den Bosch. “We hebben echt een geweldige job gedaan. Het is er af en toe heel pittig aan toe gegaan, maar uiteindelijk zijn we er op een prachtige manier uitgekomen en zijn we heel erg aan elkaar gehecht en blij met elkaar.”
“Ik zie de toekomst van de club hartstikke rooskleurig in”, vervolgt de voorzitter van VV Egmond. “Kan ook niet anders. We hebben een lange, moeilijke periode gehad om tot het punt te komen dat we nu de belangrijkste, de zwaarste hobbels hebben genomen. Nu gaan we vooruit kijken en gaan we bouwen, en wordt het allemaal mooier.” (tekst gaat verder onder de foto)
Een impressie van het nieuwe sportcomplex van VV Egmond. (ontwerp: Zijlstra Schipper architecten)
Het sportpark aan de Hogedijk in Egmond-Binnen krijgt vijf voetbalvelden, waarvan één van kunstgras. Centraal komen een mooi, duurzaam clubgebouw. De uitwerking van het technische uitvoeringsontwerp wordt in het derde kwartaal afgerond, de aanbesteding volgt in Q4 2024 en Q1 2025 en dan wordt de omgevingsvergunningsaanvraag meteen aangevraagd. De bouw van het clubgebouw duurt van april 2025 tot maart 2026 en de aanleg van de velden gebeurt tussendoor in Q4 2025. Als alles volgens plan verloopt start VV Egmond het seizoen 2026-2027 op de gloednieuwe thuisbasis.
Na een lange periode waarin ze niet op haar eigen topniveau zat, was Jessica Schilder op de internationale FBK Games in Hengelo weer helemaal terug. De kogelstootster van AV Hera verbeterde haar eigen nationale record naar 20,33 meter, goed voor de winst. Ondertussen presteerde meerkamper Jeff Tesselaar uit Heerhugowaard goed op de Diamond League wedstrijd van Parijs.
Na een lange periode met wat minder goede prestaties werd Jessica in juni weer Europees kampioene, al zat ze toen met de 4 kilogram kogel nog steeds niet op de top van haar kunnen. In Hengelo begon de 25-jarige Heraan met twee foutpogingen en kwam ze in de derde ronde tot slechts 18,12m. Maar daarna produceerde ze 19,72m om vervolgens na nog een ongeldige poging uit te halen een de prachtige afstand van 20,33m neer te zetten. Schilder liet achteraf weten blij te zijn dat zij zo goed wist te herpakken tussen haar collega wereldtoppers. Wereldkampioene Chase Jackson (VS) werd tweede met 20,07m en Olympisch kampioene Gong Lijiao (China) derde met 20,00m. (tekst gaat verder onder de foto)
Meerkamper Jeff Tesselaar tijdens het EK Atletiek voor junioren vorig jaar in Finland. (foto: Zeb Tesselaar)
Vorige week werd Jeff Tesselaar verheugd met een uitnodiging voor de Diamond League Paris op zondag. De Diamond League is een reeks wedstrijden op het hoogste niveau en de 21-jarige Heerhugowaarder mocht dankzij zijn goede prestaties op het EK Atletiek meedoen aan een driekamp. Bij het kogelstoten, hier is Jeff niet zo sterk in, kwam hij tot een beste stoot van 13,25m. Daarna kwam zijn favoriete onderdeel. Het niet helemaal naar wens, maar met 7,33m werd hij tweede en verzamelde hij veel punten. Tot slot verbeterde de Jeff zijn record op de horden naar 14,39s en zo eindigde hij vierde op de driekamp. (archieffoto: Fons Mok)
Een Oranjefeest, dat was het zaterdagavond op het Waagplein. Honderden mensen zagen daar Nederland winnen van Turkije. De zege is belangrijk: het geeft Nederland toegang tot de halve finale van het EK 2024.
Met de blik strak op het scherm gericht werd de wedstrijd gevolgd. (foto: Marco Schilpp)
Met veel moeite wonnen de Oranjeleeuwen de wedstrijd van Turkije. Na een 0-1 achterstand, kwam Nederland in de tweede helft terug. Het scorebord bleef hangen op een 2-1 overwinning.
De spaaning was bij vlagen goed te voelen tijdens de historische wedstrijd van Nederland tegen Turkije (foto: Marco Schilpp)
Op het Alkmaarse Waagplein kwamen honderden supporters samen de wedstrijd kijken. Nederland speelt aanstaande woensdagavond de halve finale tegen Engeland. (foto’s: Marco Schilpp)
“Als Nederland speelt dragen wij altijd oranje shirts, maar wij twijfelen over de T-shirts voor zaterdag.” De Oranjeleeuwen spelen tegen Turkije op het Europees Kampioenschap voetbal. En dat zorgt voor een bijzondere sfeer in eethuis Bodrum in Alkmaar. Maar voor wie wordt eigenlijk gejuicht?
“Sport zorgt altijd voor verbroedering. We gaan allemaal kijken zaterdag en hopen dat de beste mag winnen”, vertelt mede-eigenaar Adem Özdemir. Er wordt deze dagen heel wat gedold in het eethuis. “Hier werken bijna alleen maar Nederlandse jongens.”
Een bezoeker van het eethuis weet al welk T-shirt hij aan wil doen. Of eigenlijk T-shirts: “Allebei”, benadrukt hij voor de camera van NH, mediapartner van Streekstad Centraal. “Een oranje shirt eronder en een rood shirt erboven. Vrienden van mij dragen oranje. Puur om hun te jennen kom ik met rood aan. Ongeacht wie er wint, ik win sowieso.”
Vandaag maakt hij – na een heleboel ellende – een frisse start in het centrum van Alkmaar. Martijn Ploeger (34) opent een nieuwe gym aan de Bloemstraat. City Gym is veel kleiner dan zijn vorige sportcentrum aan de Helderseweg, maar dat vindt hij niet erg. Martijn is vooral blij dat hij door kan, liet hij eerder deze week weten. Al droomt hij wel alvast van meer City Gyms in het land.
In 2014 startte loodgieter Martijn met Crossfit 072, later Team Victrix. In de sport lag zijn hart. Maar vervolgens kreeg hij – in chronologische volgorde -een brand, een faillissement, de coronacrisis, huurconflicten, gedwongen sluiting een hersenvliesontsteking en een afketsende overeenkomst voor een nieuwe locatie voor zijn kiezen.
“Ik ben twee weken heel ziek geweest. Nu heb ik sinds een maandje van ‘okay, het gaat de goeie kant op’. Het was ‘gelukkig’ een virale ontsteking, die is minder ernstig dan een bacteriële. Maar als ik korter slaap heb ik hoofdpijn. Ik heb nu echt wel negen uur slaap nodig.” (tekst gaat verder onder de foto)
Begin november 2023. Ziek en met pijn in het hart kondigt Martijn Ploeger voor vele trouwe leden de sluiting van Team Victrix aan. (foto: aangeleverd)
“Team Victrix beëindigen was een zooitje want ik was niet aanwezig, en ik was daarna eigenlijk gewoon niet in staat om het goed af te handelen”. Niet alleen waren er de zaken rond het faillissement en zijn schuld, ook wilde de gedreven ondernemer zijn personeel en leden netjes ergens anders onderbrengen. “Ik heb het toch goed afgerond, in mijn ogen.”
Om toch een inkomen te hebben kluste hij als loodgieter. “Ik heb mazzel dat ik daar handig in ben”, zegt Martijn met een glimlach. “Maar het is wel een kutperiode geweest. Ik was nog helemaal niet fit, mentaal ook niet.” In februari kreeg hij een vaste baan. Eindelijk rustiger vaarwater? Nee, want na een paar maanden was er een reorganisatie in het bedrijf, waar hij zich toch al niet prettig voelde.
Een bekende van hem, Patrick Zorge, benaderde hem met een vraag over zijn gebouw aan de Bloemstraat.”Hij vroeg aan mij, ‘is het niet wat om daar een sportschool te starten?’.” Daar kon hij geen ‘nee’ tegen zeggen, maar de start was voorzichtig. “Naast mijn job kon ik hem wel een beetje begeleiden, dat vind ik leuk om te doen. Maar toen was er die reorganisatie en besloot ik daar te stoppen.” En zo rolde Martijn weer in zijn oude rol als sportschoolhouder. Deze keer als bedrijfsleider. (tekst gaat door onder de foto)
Patrick Zorge (links) en Martijn Ploeger (rechts) staan trots voor het logo van hun nieuwe sportschool in hartje Alkmaar. (foto: Streekstad Centraal)
De laatste weken is hard gewerkt om in ieder geval het interieur af te hebben voor de opening. In de ruimte is een hoek met halters en dumbbells, maar vooral de peperduur ogende apparaten vallen op. “Die zijn zéker niet gratis nee”, lacht Martijn. “Er zit een heel uitgebreid softwaresysteem achter en ze zijn elektronisch gestuurd. Het toffe van het concept is dat iedereen kan op zijn of haar niveau starten en je vervolgens echt een ontwikkeling ziet. Het is super meetbaar.”
Bezoekers krijgen een programma op maat dat regelmatig verandert én de apparaten zijn interactief. “Hoe meer kracht je zet, hoe meer weerstand. Ze kunnen tot 150 kilo weerstand geven”, licht de bedrijfsleider toe. Daarmee willen hij en Patrick zich onderscheiden. Bijkomend voordeel van het systeem is dat er minder personeel nodig is. “Mensen vinden is nu erg lastig.” (tekst gaat verder onder onder de foto)
Het was nog een hele klus om in ieder geval het interieur van City Gym op tijd af te hebben (foto: Streekstad Centraal)
Ondanks de personeelskrapte en zijn gezondheid, kijkt Martijn Ploeger al vooruit naar nieuwe City Gyms elders. En een crossfit school in Alkmaar, want dat vindt hij toch wel het leukste. En samenwerken met een atletiekclub. Maar eerst maar eens de opening van de spiksplinternieuwe sportschool aan de Bloemstraat.
Fitwow Sportstudio organiseert zondag 14 juli een groot Zumba Evenement in het Alkmaarse sportcomplex Hoornse Vaart. De hele dag is er zumba te beleven met lessen en masterclasses. Gastvrouw Wendy Dance verwacht ongeveer 150 mensen uit heel Europa.
Zumba is zowel dansen als sport. Afhankelijk van het niveau, wordt er op variërende intensiteit bewogen op latin muziek. Een uitstekende conditietraining met focus op coördinatie en ritme op aanstekelijke muziek.
Tijdens het Zumba Evenement verzorgen de in het wereldje bekende instructeurs Alina Duma, Rafaella Tala, Adela Iacob en de Brothers Twinz (Giovanna Amvrosiatos & Daniel Garcia) masterclasses voor iedereen die van zumba houdt. Zumbastore Nederland heeft een stand met onder andere zumba kleding. ’s Ochtends is er al een workshop, maar die is speciaal voor ZIN instructeurs.
De middag met masterclasses duurt van 13:30 tot 17:30 uur en kaartjes kosten 42,50 euro. Tickets voor groepen van zes gaan voor 160 euro. Bestellen en meer informatie op fitwow.nl.
Een sportief feestje in het stadhuis van Alkmaar. Tien Alkmaarse sporters zijn gehuldigd vanwege hun bijzondere prestaties. In bijzijn van familie, vrienden en hun trainers zette sportwethouder Christiaan Peetoom de toppers in het zonnetje en reikte hij de Alkmaarse sportprijzen aan hen uit.
De sporters kregen de gelegenheid om te vertellen over hun topprestaties en over hun sport. Daarbij werden zelf genomen video’s getoond. Ook vertelden ze hoe ze tot hun prestaties zijn gekomen. “Dat Alkmaar een Sportstad is, bewijzen deze topsporters! Ik ben enorm trots op deze uitzonderlijke prestaties van deze Alkmaarse kampioenen. Wat een niveau!”, zei wethouder Christiaan Peetoom. “De gemeente Alkmaar is goed op de kaart gezet door deze sporters, nogmaals gefeliciteerd!”
En wie waren die toppers dan? In willekeurige volgorde gaat het om atleet Kris Jacobs (14), die tijdens de Nationale Indoor C Spelen, zeg maar het NK voor jeugd, goud won op de 1.500m in zijn leeftijdscategorie, en om Cuup Kuilboer die met zijn slechts 15 jaar zegevierde op het NK roeien onder 18 jaar met de skiff. Yuna Uljee (15) pakte gouden plakken bij het NK Turnen voor junioren op de onderdelen Sprong en Brug.
Thalissa Wijkstra (15) zit al op een hoger niveau. Zij werd voor alweer de vijfde keer Nederlands kampioen trampolinespringen in haar leeftijdscategorie en pakte samen met Lina Uljee (17), de zus van Yuna, brons bij het synchroonspringen voor junioren. Thalissa werd bovendien Europees jeugdkampioene op de trampoline. Een zeer bijzondere prestatie, want dat is nog nooit eerder gedaan door een Nederlander. Voor haar unieke prestatie kreeg Thalissa niet alleen de Alkmaarse sportprijs maar ook een oorkonde.
Het kwartet dames van HollandSchermen bracht na acht jaar de beker voor de beste damesequipe van Nederland mee naar Alkmaar. Talitha Sluman (17), Ava Emanuel (18), Lotte Dammroff (16) en senior Zhou van Vliet kregen van de sportwethouder een zilveren sportspeld.
En dan ‘last but not least’ Vitalia Doumesh. Zij behaalde de eerste gouden medaille bij het NK Dammen in de categorie vrouwen 50+. Daarvoor kreeg ze van wethouder Peetoom een oorkonde en een miniatuur Waaggebouw. (foto: Ed van de Pol)
Hij weet het nog goed, alsof het gisteren gebeurde. Lausanne, Zwitserland, 2 juli 1999. “Ik zat mezelf op te fokken, te motiveren”. Nodig, want hij was een beetje uit vorm. Eigenlijk wilde hij deze race niet eens doen vanwege zijn drukke programma, maar eenmaal over de finish was het duidelijk: Robin Korving (49) had het Nederlands record hordelopen opnieuw verbroken. En nu, 25 jaar later, heeft nog steeds niemand zijn tijd verbeterd.
Als achtjarig jochie gaf Robin zich met een vriendje op bij de Waardse atletiekvereniging Hera, om de hoek bij waar Robins ouders nog steeds wonen. “Ik vond het meteen leuk”, vertelt hij. “Ook omdat ik met verspringen de beste was.” Hij lacht, denkend aan toen. Als vijftienjarige knul sprong hij al 1.90 meter hoog. En toch ging hij jaren later verder met een andere tak binnen de atletiek: hordelopen.
En Robin was goed, meer dan goed. Hij wordt in ’93 Europees juniorenkampioen. En passant loopt hij voor het eerst het Nederlandse mannenrecord. Maar mist dan in ’96 op een haar na deelname aan de Olympische Spelen. Een knop gaat om: “Toen dacht ik: ik ga nooit meer een groot kampioenschap missen. Ik wist dat het aan mezelf lag.” Vanaf dat moment is Robin full focus op het hordelopen.
“De thrill van het hordelopen. Dat je zó snel over die horde heengaat. Je merkt pas hoe hard je gaat, als het fout gaat. Die kik, zeker in een vol stadium met concurrenten, dat was super gaaf.” Met verwondering kijkt hij terug op dat deel van zijn leven. De landen die hij zag, de mensen die hij ontmoette, zichzelf op televisie zien. (tekst loopt verder onder foto)
Robin (rechtsonder met een zonnebril op zijn hoofd), tijdens zijn hoogtijdagen, met zijn mede-atleten op trainingsstage in Portugal. (foto: Streekstad Centraal)
Zijn hordelooptechniek was “gewoon gaan”, blik op oneindig: “Het beste is blanco lopen, niet nadenken. Dan heb je het beste ritme en balans. Als je gaat nadenken kost dat tijd.” Rennen vanuit het primaire deel van zijn hersenen, als een robot, “dat was één van mijn sterke kanten.” Dán kun je winnen en records lopen. En dat doet hij dan ook. Op die tweede juli in ’99 in Zwitserland verbetert hij zijn Nederlands record zijn 110 meter horden nog maar weer eens, naar 13,15s. Een jaar later volgen zelfs eindelijk die Olympische spelen, die hij eerder moest missen. En toen ging het mis.
“Het zou een prachtig jaar worden”, weet Robin nog. Sydney, het jaar 2000, de Olympische Spelen. Nog even opwarmen voor zijn race begon, een paar hordes over. En dan: pats. Robin komt verkeerd terecht. “Mijn kniepees scheurde af.” Hij wijst naar zijn bovenbeen. “Zó hoog zat mijn knieschijf. Toen dacht ik: dit kan wel eens einde verhaal zijn.” Het was in ieder geval einde Olympische Spelen, nog voor het begon. In de jaren erop probeert Robin terug te komen. “Ik haalde in 2001 nog één keer de finale van het Nederlands kampioenschap, werd tweede en kreeg een staande ovatie.” Niet opgeven, maar doorgaan, dat was zijn mentaliteit. Vol op wilskracht. Maar in 2006 wist hij wat hij eindelijk al eerder voelde: het is tijd om te stoppen. (tekst loopt verder onder foto)
Robin, rechtsboven en inmiddels coach, met wat mannen van Atletiekvereniging Hera. Op 2 juli 2024, vlak voor Robin zijn training startte, stond de vereniging stil bij het recordjubileum (foto: aangeleverd)
Enkele jaren houdt hij de atletiek van zich weg. “Te pijnlijk, om wat had kunnen zijn wat niet kwam.” Inmiddels is Robin een tweede carrière gestart: als redacteur bij Streekstad Centraal. Maar de atletiek bleef toch roepen; sinds elf jaar is hij terug op zijn nest bij Hera – als coach dit keer – waar hij veel lol in heeft. Maar dat record, dat heeft nog niemand kunnen verbreken. Misschien komt dat nog?
“Er is één iemand die het misschien zou kunnen, Job Geerds, hij heeft potentie.” Zou dat geen zeer doen, het record moeten weggeven? “Ik wilde sowieso de 25 jaar halen en dat is gelukt. Aan de andere kant: records zijn er om verbroken te worden. En Job is een sympathieke jongen die mooi loopt, als hij het zou halen, so be it!” (hoofdfoto: Soenar Chamid Sportfotografie)
“Ja, Thijs, blijf staan. Ja, pak ‘m, pak ‘m Thijs.. Jaaa! Je hebt ‘m!”, schreeuwt een buddy. Thijs glundert, de bal stevig in zijn handen geklemd. Het zonlicht, gecombineerd met de kleine zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd, doet zijn gezicht schitteren. Op het eerste gezicht valt er niets ‘anders’ aan Thijs te zien. Bij geen enkele voetballer, trouwens. “Het zijn ook gewone mensen, maar met soms ander gedrag.”
Een walm van frituurvet en zonnebrand vindt zijn weg over het broeierige terrein van voetbalvereniging Kolping Boys. Bovenbenen worden druk ingesmeerd, laatste aanmoediging bezegeld met een schouderklop. Dat hier tientallen kinderen en volwassenen met autisme voetballen, is niet te zien. Als Streekstad Centraal de aanloop naar dit auti-voetbaltoernooi had meegemaakt, was dat wel opgevallen, legt trainer Kees Jong uit: “Ze zijn dan verschrikkelijk zenuwachtig. De maanden ervoor word je gek gebeld met vragen.” (tekst loopt verder onder foto)
Bij auti-voetbal in Oudorp worden er nooit wedstrijden gespeeld, er zijn alleen maar trainingen. Dus dit jaarlijkse toernooi kan best spannend zijn (foto: Streekstad Centraal)
Kees’ trainercollega Rob de Vries is dertien jaar geleden begonnen met voetbaltrainingen op de vrijdagen voor kinderen met autisme. “Voor mijn eigen zoon. Die wilde op voetbal, hij heeft autisme en ze zeiden: ja, zij kunnen niet voetballen.” Dus besloot Rob zelf die voetbaltrainingen voor jongeren binnen het spectrum te geven, “ik zie elke vrijdag veertig blije koppies”, en kwam dit auti-voetbaltoernooi met autivoetbalclubs uit heel het land.
Zeker op sociaal vlak zijn dagen als deze van groot belang, vertelt Kees. Op het veld voor hem rennen de 18-plussers de longen uit hun lijf om de bal te grijpen. Kees wijst naar een jongen in een zwart voetbaltenue, met een lichte huid. “Kijk, hij gamet elke dag van de week. Hij komt de deur bijna niet uit, gaat ook niet meer naar school. Hier komt hij weer onder de mensen, daar zijn we heel blij om.” (tekst loopt verder onder foto)
Kees Jong (l) vertelt de opa van Levi waar hij zijn kleinzoon kan vinden. Levi heeft geen autisme, maar wel hartproblemen en kan rustiger aan doen bij auti-voetbal (foto: Streekstad Centraal)
Veel van de voetballers van vandaag kunnen namelijk moeilijk in een “gewoon” elftal spelen. “Ze worden bijvoorbeeld gepest en contact maken gaat moeilijker”, legt Kees uit. Frustratie kan ook sneller oplopen. “Hé! Dat mag niet!”, roept een voetballend meisje met grote ogen, als ze ziet dat de tegenpartij met een voet over de lijn, de bal probeert in te gooien. “Rustig, rustig”, kalmeert een teamlid haar. “Maar hij luistert niet!” Een buddy, waar het tientallen van rondlopen vandaag, legt haar uit dat het gezien is, dat het goed komt. Daar zijn deze helpers voor; extra handen om trainers als Kees en Rob te ondersteunen.
Keeper Thijs Geluk (14) heeft ondertussen even pauze, en zucht om de warmte die in lucht hangt. Liters limonade gaan in de rondte. Zittend op de zwarte tribunestoeltjes, smeer Thijs’ moeder vakkundig zijn gezicht in. Hoe vindt hij het tot nu toe? “Aan het begin vond ik het heel spannend”, geeft hij toe. Die spanning zat ‘m bij Thijs het niet-weten. Hoe loopt zo’n dag, waar moet hij precies zijn? “Maar nu ik er eenmaal ben, heel leuk!” (tekst loopt verder onder foto)
Thijs Geluk voor het doel, vol in actie, vlak voordat hij de bal van de tegenpartij tegenhoudt (foto: Streekstad Centraal)
Thijs wil best winnen, maar het gaat hem meer om de lol, vertelt hij. Dan wordt zijn team wordt opgeroepen. Thijs stuift naar zijn doel. Als hij vijf minuten later een bal mist, geeft niemand daar om. “Lekker bezig, Thijs!”, klinkt er. Hij recht zijn rug, speelt door en kijkt af en toe lachend om naar zijn vader, die hem vanaf de zijlijn aanmoedigt.
“Kijk, dat is nou de essentie”, besluit Rob. “Dat ze hier iets meemaken wat wél leuk is. Ze komen op school, dan zijn er allemaal dingen die ze niet goed doen. Ze horen de hele dag wat ze niet goed doen.” Maar op deze dag is iedereen met gelijkgestemden, met hun maatjes. “En vandaag gaat om plezier maken. Daarom ben ik het ook ooit begonnen. Dertien jaar geleden dacht ik: ach, dit doe ik twee jaar. Maar ik geloof dat ik nooit meer kan stoppen.”
“Sociale contacten zijn superbelangrijk voor die gasten”, zegt Rob de Vries (r). “Ze zijn nu vrienden van elkaar. Mooier kan toch niet?”
