Van de Molen van Piet tot aan het AFAS Stadion kleurde Alkmaar dinsdagavond rood-wit. Duizenden supporters verzamelden zich langs de route en op het plein bij het stadion om hun bekerhelden van AZ te verwelkomen. De feestelijke zegetocht groeide uit tot een avond waarin ontlading, trots en emotie samenkwamen – met aanvoerder Jordy Clasie als middelpunt van het meest indrukwekkende moment.
Al ruim voordat de stoet zich in beweging zette, stroomde de stad vol. Langs de route ontstond een aaneenschakeling van mensen: gezinnen, vriendengroepen en supporters die soms al uren wachtten op een glimp van hun ploeg. Balkons waren versierd, vlaggen hingen uit en op sommige plekken zochten fans letterlijk de hoogte op om niets te missen. (tekst gaat verder onder de foto)
Wie onderweg naar het stadion twijfelde over de opkomst werd al snel uit de droom geholpen. Er moet dinsdagavond een record verbroken zijn waar het gaat om het aantal fietsen dat langs de kant van de weg stond. Al honderden meters voor het tunneltje stonden de bermen vol met tweewielers.
De stoet met de spelers had de schier onmogelijke opdracht om op tijd te zijn. Onderweg werd door supporters gejuicht, gezongen, én werd gewoon voor de vrachtwagen gelopen om die tot volledige stilstand te dwingen zodat de spelers weer geëerd konden worden. Het versterkte de sfeer alleen maar. (tekst loopt door onder de foto)
Aan het einde van de Vondelstraat, met het stadion in zicht, gingen de supporters los met een finale groet. Fakkels gingen aan, vuurwerk werd aangestoken en liederen werden gezongen. De politie hield daarbij gepaste afstand. Het reguliere publiek reageerde verrast en door de harde knallen soms geschrokken, maar leek het ook wel passend te vinden. De spelers genoten er van.
Rond het stadion hadden zich inmiddels duizenden fans verzameld en die konden op dat moment niets anders doen dan geduldig wachten, terwijl muziek en gezang het publiek opwarmde. De verkeersregelaars en politieagenten waren op dat moment bezig om de bus én de meute supporters die daar aan plakte ook veilig naar en in het stadion te krijgen. (tekst gaat verder onder de foto)
Toen de spelers uiteindelijk arriveerden, met in hun kielzog de supportersschare uit de stad, barstte het feest bij het stadion echt los. Op het podium volgden de momenten elkaar snel op. Spelers die het publiek opzweepten, stafleden die terugblikten op het seizoen en een zichtbaar trotse clubleiding. (tekst gaat verder onder de foto)
Voor vertrekkend technisch directeur Max Huiberts kreeg de avond een extra lading: na tien jaar nam hij afscheid van de club, zichtbaar geraakt door de waardering vanuit het publiek. Maar het echte hoogtepunt moest nog komen.
Toen het moment was aangebroken voor aanvoerder Jordy Clasie om als laatste de beker omhoog te houden, werd duidelijk wat het voor hem betekende om eindelijk een prijs te winnen met AZ. Terwijl door het publiek en de teamgenoten werd gezongen en gesprongen, kreeg de 34-jarige teamcaptain, die sinds 2019 voor AZ speelt, het te kwaad. (tekst gaat verder onder de foto)
Hij schoot vol zodra de supporters het bekende lied voor de middenvelder inzetten. Mocht hij vooraf lang over een speech hebben nagedacht, het bleek vergeefse moeite. Op zíjn moment zat er een brok in zijn keel, en lieten zijn ploeggenoten merken hoezeer hij binnen het eerste elftal wordt gewaardeerd.
Het was een moment waarin alles samenkwam: het gemiste seizoen eerder, het terugvechten na blessureleed en uiteindelijk het leiden van AZ naar de eerste prijs in dertien jaar. Zijn woorden werden niet gemist – de emotie sprak voor zich. Het publiek droeg hem, zingend, door dat moment heen. (tekst gaat verder onder de foto)
Die ene scène gaf de avond een gezicht. Niet alleen van feest, maar ook van alles wat eraan voorafging: jaren van wachten, teleurstellingen, de kater van vorig jaar en hoop.
De huldiging vormde het slotstuk van de staat van euforie waarin AZ de stad Alkmaar en omgeving had gebracht. Van spontane vieringen in de stad tot een uitbundige zegetocht door Alkmaar en uiteindelijk een massaal samenzijn bij het stadion.
Wat blijft, is niet alleen de beker zelf, maar vooral het gevoel van samen. Een stad die zich even volledig achter haar club schaarde – en een aanvoerder die dat alles zichtbaar met zich meedroeg op het podium. (foto’s: RVP Media/ PersfotoNH)