Op zondag 16 november vindt de halve finale van Alkmaars Talent 2025 plaats in Theater De Vest
Uit de voorronden in Theater De Drukkerij kwamen twintig acts naar voren, met van alles en nog wat voor het publiek. Op zondag de 16de treden ze opnieuw op, om een van de twaalf plekken te veroveren in de finale, die wordt gehouden op zondag 14 december in Podium Victorie.
De halve finale van Alkmaars Talent is van 14:00 tot 17:30 uur, inclusief pauze, in de Kleine Zaal. Tickets kosten 9,50 euro, inclusief drankje en garderobe, en zijn te bestellen via theaterdevest.nl.
Er wordt even weinig gefietst door ambtenaren in Dijk en Waard. In ieder geval niet op een e-bike van werk. In de nacht van zaterdag op zondag zijn negen elektrische dienstfietsen uit de stalling bij het gemeentehuis ontvreemd.
“Vijf van deze fietsen zijn ontmanteld teruggevonden in het water naast de Parelhof, de andere fietsen zijn verdwenen”, licht een woordvoerder toe. “Er is aangifte gedaan en er wordt onderzoek gedaan naar de wijze van inbraak”, licht een woordvoerder toe. “We kunnen daarom op dit moment niet meer details geven over de ontvreemding van de fietsen.”
Hoe het precies zit met vergoeding van de verzekering moet ook nog worden uitgezocht.
Met zijn gezicht staat hij tegen het glas van de nieuwe toegangsdeur aan. ‘Kijk, daar achterin kun je ‘m zien staan’, zegt Wullie. En inderdaad, achterin de stalling zien we zijn motor. Maar Wullie Macmorland kan er niet bij. Niemand kan er bij. Voor de foto houdt hij zijn elektronische toegangskaart nog maar eens voor de lezer, maar de deur blijft net zo gesloten als even daarvoor.
We hebben met Wullie afgesproken bij de fietsenstalling aan de Ridderstraat. Aan de openbare functie van de stalling kwam een eind toen de nieuwe stalling in de voormalige V&D werd geopend. Maar voor omwonenden is de stalling nog wel beschikbaar. Tenminste, zoú beschikbaar moeten zijn.
Ook de motor van Ernst van de Bosch staat in de stalling. Zowel zijn motor als die van Wullie vallen in een categorie die je liever niet zomaar langs de straat zet. Zeker ’s nachts niet. Dat is ook een harde voorwaarde van de verzekering. Ze hebben daarom al jaren een regeling waarbij ze hun kostbaar bezit in de stalling aan de Ridderstraat mogen zetten. (tekst gaat verder onder de foto)
Wullie tuurt door de deur van de stalling aan de Ridderstraat naar binnen en wijst naar zijn motor achterin. (foto: Streekstad Centraal)
En daar zijn ze allebei hartstikke blij mee. “Voor ons is het echt een uitkomst hoor en we waarderen dat enorm, dus we willen eigenlijk niet zeuren. Maar nu loopt het wel een beetje de spuigaten uit, vooral voor Wullie”, vertelt Ernst aan Streekstad Centraal. “Voor Wullie is het namelijk echt zijn dagelijkse vervoermiddel.”
“De stalling zou op 5 oktober dicht gaan voor aanpassingen en op de 12e weer open gaan. Prima, dacht ik, want dan zit ik toch in Schotland”, vertelt Wullie. Omwonenden konden hun fiets die periode tijdelijk in de nieuwe De Afstap kwijt. Maar hij kwam er op de 12e toch niet in. “Okay dacht ik, het is de gemeente, die is niet zo snel. Ik wachtte een paar dagen, maar toen gebeurde er nog steeds niks.”
Wullie belde de gemeente en die verwees door naar Parkeerservice P1. Na een uur in de wacht kreeg hij iemand op het hoofdkantoor in Amersfoort aan de lijn die hem doorverbond naar een collega in Alkmaar. “Toen heb ik na nog eens 23 minuten in de wacht te hebben gestaan opgehangen, ik was er helemaal klaar mee.” (tekst gaat verder onder de foto)
Yep, daar staat ie achterin, de motor van Wullie. Zo dichtbij, zo ver weg. (foto: Streekstad Centraal)
Hij belt opnieuw de gemeente. “Oh meneer, wat vervelend voor u!”, zegt Wullie in een hogere stem. Hij werd vriendelijk geholpen. “Buitengewoon netjes, echt heel lief.” De medewerker wist de juiste persoon te vinden en die vertelde dat de passcanner op 22 oktober zou worden gerepareerd. Met P1 was afgesproken dat stalling op afspraak zou worden geopend.
“Maar toen kreeg ik een mail van P1 van: ‘nou ik denk niet dat wij iemand daar voor gaan sturen. U kunt uw motor eruit halen en dan zoekt u het verder maar uit’.” Okay, zo stond het er niet, maar daar kwam het wel op neer.
Het werd woensdag 22 oktober, maar de nieuwe schuifdeuren bleven dicht. Een paar dagen later belde Wullie de gemeente maar weer. Het werd zeven dagen later opnieuw woensdag, maar nee. Ook toen wilden de deuren niet open. Gelukkig was er iemand in het pand naast de stalling aan het werk. Dankzij een doorgang kon hij in ieder geval zijn motor aan de stroom zetten, zodat het alarm de accu niet leeg trok. (tekst gaat verder onder de foto)
De prachtige motor van Wullie die ’s nachts binnen moet staan van de verzekering. (foto: Wullie Macmorland)
Afgelopen vrijdag belde Wullie weer. “We hebben geen idee”, zegt hij weer in een hogere stem. “Er komt een nieuwe kaartlezer, maar we weten niet wanneer. Sorry meneer, we vinden het heel vervelend voor u, maar meer kunnen we niet vertellen.” De goedlachse Schot maakt zich niet snel druk, maar toen raakte hij wel geïrriteerd. “Ernst en ik gebruiken onze motor allebei ook voor werk en we kunnen er al vier weken niet bij.”
Wullie benadrukt meermalen dat hij heel blij is dat hij en Ernst de stalling aan de Ridderstraat mogen gebruiken voor hun motoren. Het mag bij uitzondering, en ook alleen daar, niet in een van de parkeergarages. “Maar ja, dan moet ik er wel bij kunnen.”
Wij staken via de perslijn ons licht op bij de gemeente en komen er zo achter waar het is misgegaan. De stalling is niet beschikbaar omdat bij de vervanging van de oude deur door de nieuwe, glazen deur per ongeluk teveel kabels zijn doorgeknipt. Toen dat hersteld was, bleek de kaartlezer defect en moest een nieuwe worden besteld. Goed nieuws: die wordt komende vrijdag geplaatst.
Na Station Heiloo wordt Station Beverwijk heringericht. Het is een veel kleinere aanpassing, maar toch eentje die een week gaat duren en tussendoor is er geen treinverkeer. De NS regelt vervangend busvervoer. Wie Haarlem als begin- of eindbestemming heeft kan beter omrijden via Amsterdam Sloterdijk.
Van zaterdag 15 tot en met zaterdag 22 november gaat Station Beverwijk op de schop. Het voorbereidende werk is inmiddels gestart. ProRail en aannemer Dura Vermeer gaan de overweg naast het station 50 meter verplaatsen en in onbruik geraakte sporen en wissels verwijderen. Zo wordt ruimte gemaakt voor een nieuwe busbaan.
Verder worden wissels vernieuwd en komt er een nieuwe locatie waar onderhoudsvoertuigen het spoor op en af kunnen rijden. Ook worden voorbereidingen getroffen voor de bouw van een nieuw onderstation, die in 2026 staat gepland.
Het vervangende busvervoer rijdt tussen de stations Santpoort Noord, Driehuis. Beverwijk, Heemskerk en Uitgeest. De hele treinrit duurt standaard 16 minuten, de bussen zullen daar ruim twee keer zo lang over doen. De bustijden zijn al in de NS-planner verwerkt.
De belastingen voor afvalverwerking gaan flink omhoog. Dat zal HVC treffen, en het is te verwachten dat het afvalverwerkingsbedrijf de kosten in ieder geval deels moet doorschuiven naar inwoners en ondernemers. De OPA-fractie in Alkmaar vraagt daarom het Alkmaarse college wat de gemeente kan doen om lokaal de schade voor te beperken. Het antwoord daarop is -kortgezegd- heel weinig.
Afvalverbranders als HVC betalen vanaf 2027 meer CO2-belasting en krijgen een nieuwe belasting op verbranding van slib uit rioolwaterzuiveringen. Vanaf 2028 wordt de afvalstoffenbelasting opgekrikt naar 90,21 euro per 1.000 kilo afval. Op dit moment is het bedrag 39,71 euro. En dan is er nog de belasting op afvalstorting met ontheffing, die vanaf 2029 stevig omhoog gaat naar 234,83 per 1.000 kilo, tegenover 39,71 euro nu.
‘Rijk graait en maakt afvalverwerking kunstmatig duur’, kopte OPA boven vragen aan het college. De hoofdvraag: kan gemeente Alkmaar ervoor zorgen dat inwoners en ondernemers enigszins worden gespaard? (tekst gaat verder onder de foto)
Minder afval, meer scheiding en recycling. Dat zijn de beste manieren om de pijn van de toekomstige afvalbelastingen te verzachten. (foto: Streekstad Centraal)
Kort door de bocht is het antwoord ‘nee’: er is niet echt meer mogelijk dan al wordt gedaan. Gemeenten en de provincie hebben als aandeelhouders en een dikke vinger in de pap maar HVC mag geen winstoogmerk hebben, dus er is niet zomaar iets om op te beknibbelen.
“De gemeente heeft beperkt invloed, maar kan de effecten enigszins dempen door in te zetten op minder restafval. Dat maakt de heffing voor inwoners beter uitlegbaar”, aldus het college van B&W. “Tegelijkertijd heeft het college gevraagd om een onafhankelijke evaluatie van de dienstverleningsovereenkomst met HVC waarin het kostenaspect wordt onderzocht.” Wellicht is een kostenbesparende stroomlijning mogelijk. “De gemeente blijft de financiële risico’s monitoren via de bestaande afspraken, rapportages en de geplande evaluatie.”
HVC zelf is lid van diverse brancheorganisaties en heeft haar eigen afdeling Public Affairs. Volgens het college is het afvalbedrijf zo goed vertegenwoordigd in landelijke overleggen en beleidsvorming.
Diefstal, overlast en agressie. Winkeliers en hun personeel hebben er helaas mee te maken en dat is in Alkmaar niet anders. Daarom organiseerde ondernemersvereniging Alkmaars Bolwerk een bijeenkomst in het stadhuis, samen met Platform Veilig Ondernemen (PVO) en twee trainers. Enerzijds om te praten over de problematiek en anderzijds voor tips en trucs.
De opkomst zorgde voor een lichte teleurstelling bij de organisatie en de twee trainers die de ochtend leidden. Misschien ervaren de meeste winkeliers en medewerkers niet genoeg problemen om er een ochtend voor op te offeren, of hebben ze het gevoel dat ze zichzelf goed genoeg redden. “Maar goed, het mooie van een kleine groep is dat we kunnen inspelen op wat er nodig is”, zei Linda Hoorn van PVO.
En uiteraard, als de boel op gang komt blijkt iedereen zo zijn eigen problemen te ervaren. “In het VVV hebben wij jaarlijks zo’n 280.000 bezoekers en dan krijg je van alles wel wat mee”, trapt Yentl af. “Wij hebben nog wel eens te maken gehad met diefstal”, zegt Ingrid van juwelier Lucardi. “En ik vind dat klanten met name verbaal erg, zeg maar uh ‘mondig’, zijn geworden. Echt een megaverschil met de tijd voor corona, maar gelukkig geen lichamelijke agressie. Tegenwoordig zijn we op koopavond niet meer open, dat heeft deels te maken met minder klanten, maar ook veiligheid.” (tekst gaat verder onder de foto)
Een bescheiden opkomst, maar zo is er wel veel interactie tijdens de bijeenkomst over veilig ondernemen. (foto: Streekstad Centraal)
“Wij zijn dagelijks bezig met hoe de vloer te bezetten om diefstal zo veel mogelijk te voorkomen. Agressie valt wel mee”, vertelt Caroline van Parfumerie Douglas. In de Primera aan het Geert Groteplein in Overdie is het probleem weer heel anders, volgens Adinda. “Wij hebben vooral last van zwervers die voor de deur bedelen en klanten lastig vallen. En ze reageren niet heel goed als je ze wegstuurt.”
Opvallend: de aanwezigen die in de binnenstad werken zijn nogal te spreken over wijkagent Geert van Drunen en zijn collega, maar de handhavers zijn daarentegen vrijwel onbekend. Ze begrijpen dat die niet altijd overal kunnen zijn, maar toch. Van Drunen betreurt dat de boa’s vaak in hun auto rondrijden. “Ik ga zelf eigenlijk altijd te voet door het centrum. Dan ben je aanspreekbaar, heb je veel makkelijker contact met mensen.” Dat de twee boa’s die zouden komen, toch afwezig zijn valt ook niet zo goed. Gelukkig kwam één van hen wat later alsnog. (tekst gaat verder onder de foto)
Emoties op een schaal van 1 tot 10. Hoe kan je voorkomen dat een confrontatie escaleert, of spanning wegnemen? (foto: Streekstad Centraal)
Ingrid van Lucardi zou wel wat betere straatverlichting willen in de Boterstraat. Ook wordt gevraagd naar de camera’s in de stad. De wijkagent legt uit dat die onder andere bij de Boterstraat hangen, en dat er vanuit de centrale snel geschakeld kan worden tussen camera’s om iemand te kunnen achterhalen. Linda Hoorn van PVO beaamt dat camera’s vooral achteraf nuttig zijn, bij de opsporing. Haar collega vertelt nog dat particulieren hun eigen camera kunnen aanmelden bij de politie.
Verder krijgen de aanwezigen antwoord op vragen over wanneer de politie te bellen, wanneer handhaving en hoe die te bellen (via 14072), en hoorden ze van Van Drunen dat hij altijd te appen is als er iets speelt.
Dan volgt een korte training van Hanu Hoedeman en Chris Bergman. Na een inleiding over emoties en hoe je daarmee om zou kunnen gaan, spelen ze korte scenes en daarna mogen de dames zelf aan de slag. Hier en daar wat nerveus gelach, maar bijna iedereen doet mee. Ze spelen diverse scenario’s aan de hand van vijf kaarten met woorden: gedrag, gevoel, grens & wens, keuze met negatief gevolg, keuze met positief gevolg. (tekst gaat verder onder de foto)
Hanu speelt een klant die, terwijl hij een belletje pleegt, een artikel in zijn jaszak steekt. Zonder er bij na te denken, blijkt daarna. Geen winkeldief. (foto: Streekstad Centraal)
Ieder neemt een stukje interactie met ‘vervelende klant’ Hanu voor zijn rekening. Dat gaat best goed, tot de scene waarin hij niet door ‘een vrouwtje’ geholpen wil worden. Tot slot zijn het Yentl en Ingrid die wel een hele scene solo aandurven. Daarna spelen Hanu en Chris nog een stukje met een ‘winkeldief’ en iemand die dat misschien niet is.
“Helemaal goed”, blikt trainer Hanu terug op de korte training. “De meesten stapten al snel naar voren, dat was fijn om te zien, en ze hebben ook lekker meegedaan.”
Ook degenen waarvoor de bijeenkomst bedoeld was lijken tevreden. Inclusief Yentl en Ingrid, ondanks dat zij duidelijk ‘hun mannetje staan’. “Ja, na zo veel jaar heb je bijna alles al wel een keer gezien en meegemaakt”, zegt Ingrid. “En van iedereen waarmee je samenwerkt pik je wel wat mee. Maar het is altijd fijn om weer even op te frissen.”
Een wereldkampioen ontmoeten, dat gebeurt de meeste sporters niet dagelijks. Maar kogelstootster en wereldkampioen Jessica Schilder kwam zondag langs bij ‘haar’ club Hera in Heerhugowaard om gehuldigd te worden. Met applaus, gejuich, vlaggetjes, ‘high fives’ en spandoeken werd ze ontvangen om daarna in het zonnetje te worden gezet.
Op 20 september werd Jessica Schilder wereldkampioen kogelstoten tijdens het WK Atletiek in Tokio, Japan. Het was het resultaat van een zware titelstrijd, want ze moest echt in het toernooi komen en stond tot de zesde en laatste ronde nog naast het podium. Toen was daar dan toch de verlossende uithaal. De 26-jarige Jessica won met 20,29m. (tekst loopt door onder de foto)
Wereldkampioene kogelstoten Jessica Schilder loopt door een erehaag terwijl ze aankomt. (foto: Pauline Meester)
Jessica loopt met een brede lach door een erehaag van veelal jonge clubgenoten die juichen, klappen, met oranje vlaggetjes wapperen en spandoeken laten zien. Daarna het ‘formele’ gedeelte, waarin haar wordt gevraagd naar haar ervaringen in Tokio.
“De Olympische Spelen van 2020 (zonder publiek, red) werd ik daar iets van zestiende, en ja om dan in datzelfde stadion wereldkampioen te worden, dat is niet te beschrijven. Ongekend.” Of ze nog advies heeft voor de kinderen? “Het belangrijkste is dat je het leuk vindt, dan komen de prestaties vanzelf”, zegt Jessica wijs. (tekst gaat verder onder de foto)
Sportwethouder John Does was ook aanwezig om Jessica Schilder te huldigen. Rechts naast de wereldkampioene haar oud-trainer Hans Arnhard. (foto: Pauline Meester)
Voorzitter Sebastiaan Huijs haalt aan dat meer Hera-atleten internationaal hebben gepresteerd. Best bijzonder voor een vrij kleine club, en volgens hem vooral door de trainers. Het is een mooi bruggetje om Jessica’s voormalige trainer Hans Arnhard ook in het zonnetje zetten, die inderdaad meerdere internationals voortbracht.
Jessica wordt nog even gevraagd welk van de door de kinderen gemaakte spandoeken ze het mooiste vindt, maar daar laveert ze handig langs. “Ik vind ze allemaal even mooi”, zegt ze tactisch. Daarna mogen ze vragen stellen aan de wereldkampioen en leren ze onder andere dat Jessica op haar zevende op atletiek ging, nog even aan ballet en tennis heeft gedaan, dat ze trainingen eigenlijk leuker vindt dan wedstrijden, zich pas besefte dat ze wereldkampioen kon worden toen ze de medaille al om had en dat ze trainer Hans het meest dankbaar is van iedereen. (tekst gaat verder onder de foto)
Kinderen stellen Jessica Schilder allemaal vragen. Wanneer kwam ze op atletiek? Hoe ver stootte ze toen ze 11 jaar oud was? Wat is haar lievelingsdier? (foto: Pauline Meester)
En dan, als de meesten al eventjes weg zijn, wordt echt duidelijk hoe bijzonder de middag voor Jessica is. Ze loopt naar de kogelstootring waar ze in zo’n negen jaar tijd duizenden stoten vanuit heeft gedaan. Ze tilt de kap die er overheen ligt op en raakt even het beton aan met haar voet. Ze kijkt misschien wel een halve minuut lang naar de ring, terwijl ze kap boven haar hoofd houdt. Daarna legt ze die voorzichtig terug en is het moment voorbij. Hera is nooit uit haar hart verdwenen.
Inwoners van Graf-De Rijp ervaren overlast van landbouwvoertuigen en willen graag dat ze een stuk over de N244 mogen rijden. Gemeente Alkmaar vindt dat goed, maar het is aan de provincie. Met een slakkengang wordt er toegewerkt naar een besluit. De provincie stelt een ‘afwegingskader’ op voor landbouwverkeer over N-wegen en dat is begin 2026 klaar.
Dat overheden enige tijd nodig hebben om besluiten te vormen zal niet niemand verbazen. Dat het langer duurt als er meerdere overheden en andere partijen bij zijn betrokken is eveneens logisch. Maar soms vraag je je af waarom het allemaal zo lang moet duren. Wel of geen landbouwvoertuigen op een N-weg, zo heel complex lijkt de kwestie niet en al is iedere N-weg weer anders, er zijn er genoeg waar het wel op mag.
Inwoners van Graft-De Rijp klagen al jaren over geluid en trillingen die verzakkingen kunnen veroorzaken, en over het risico voor met name kwetsbare verkeersdeelnemers. Na een eigen overweging sprak gemeente Alkmaar zich positief uit over verplaatsing van landbouwverkeer naar de N244. Dat was in december 2022. De kwestie werd opgenomen in het coalitieakkoord en later in de Dorpenagenda van de twee dorpen. Maar het is aan de provincie.
In de hoop er wat vaart achter de zetten nodigde wethouder Robert te Beest gedeputeerde Jeroen Olthof uit om de situatie zelf te komen bekijken. Olthof sprak met belanghebbende partijen als LTO en er werd met trekkers een ritje door smalle dorpsstraatjes in Graft en De Rijp gemaakt. Hij zegde toe om alternatieve routes uit te werken. Dat was begin september 2024. (tekst gaat verder onder de foto)
Tijdens zijn werkbezoek sprak gedeputeerde Olthof onder andere met wethouder Te Beest en Anne Kregel, voorzitter van LTO Afdeling Land van Leeghwater. (foto: Jan Jong Fotografie)
De VVD-fractie vond dat het alweer een tijdje stil was rond de kwestie een vroeg het college van B&W hoe de vork op dit moment in de steel zit. Het college laat weten een werkgroep heeft opgericht, dat werkt aan een afwegingskader voor het toestaan van landbouwverkeer op provinciale wegen (in het algemeen). Zo’n kader bevat richtlijnen, principes en procedures voor het afwegen van opties. De gemeente is vertegenwoordigd in die werkgroep.
Naar verwachting is het afwegingskader begin 2026 klaar. Het is gissen naar hoe lang het daarna nog gaat duren om specifiek voor het stuk N244 bij Graft en De Rijp tot een besluit te komen. De inwoners moeten voorlopig nog even geduld hebben. (foto: Jan Jong Fotografie)
Trekken, duwen, tegenstribbelen, roepen en gebaren. 115 studenten van het Talland College mochten zich deze week -als uitgaanspubliek- uitleven op de Alkmaarse politie. Het Horeca Interventie Team hield een training en de studenten speelden de rol van vervelende stappers. “Het was echt enorm goede dag, waarop we echt goed en realistisch getraind hebben”
Thijs Rovers blikt tevreden terug op het verloop van de HIT-training. “Het was mooi om te kunnen samenwerken met horecaondernemers en studenten. En het weer zat erg mee zodat we lekker door konden gaan.” Niet alleen werd op de Brug geoefend, ook in de cafés ’t Ossehoofd en ’t Kantoor.
Wat Rovers ons op de dag zelf niet had verteld: “Dit jaar hebben we mensen ingehuurd die getraind zijn in tegenspel, waarbij geweld tegen ze wordt gebruikt. Je hebt bureaus voor acteurs die weten hoe dat veilig kan en ze zijn er op gekleed.” Stuntmensen dus eigenlijk. “Als agent word je door hen echt op de proef gesteld.” (tekst gaat door onder de foto)
Voor de politietraining werd de Platte Stenenbrug afgeschermd. We kunnen even kijken, voordat het hek tegen de muur aan wordt gezet. (foto: Streekstad Centraal)
“We hebben verschillende scenario’s getraind, met aan het eind een grote oefening waarbij we het hele plein leeg hebben geveegd. Daar deed iedereen aan mee en tussen de studenten zaten ook hondengeleiders met bijtpakken aan. Aan het eind van de dag waren er allemaal blije gezichten.”
En hoe deden de Talland-studenten het? “De studenten hebben absoluut geleverd wat we van ze hadden gevraagd. Hier en daar waren er wel wat lichte pijntjes doordat ze werden aangepakt, maar het viel allemaal mee.” Bovendien was de dag voor de studenten erg nuttig, want ze volgen zelf de opleiding Handhaver Toezicht & Veiligheid of de opleiding Beveiliger.
En ook voor de horecamensen was de training niet alleen maar leuk. “Een van de twee eigenaren zei: door de training denk ik meer na over wat ik kan vragen van mijn personeel. Over wat wel te doen en wat niet te doen”, zegt Thijs Rovers. En Daan Touw van ’t Kantoor wilde eens meemaken hoe het is als een hond je in de arm bijt. “Met een bijtmouw aan natuurlijk.” (tekst gaat verder onder de foto)
Kroegbaas Daan Touw mocht ervaren hoe het voelt om te worden aangevallen door een politiehond. (foto: Thijs Rovers)
Talland werkt al jaren samen met de politie, vertelt coördinator Pim Blank. “Niet alleen voor horecatraining in Alkmaar, maar ook bijvoorbeeld landelijke ME-oefeningen. Dat wordt altijd als zeer leuk en zeer leerzaam ervaren. Heel veel studenten willen door naar de politie of de marechaussee, en zo kunnen ze van heel dichtbij meemaken hoe die werken. Er waren ook horecabeveiligers, dus konden ze ook ervaren hoe die optreden. En dan mogen ze ook nog eens tegenspelen. Dat vinden ze superleuk.”
Ook Blank wist niet dat er ingehuurde acteurs deelnamen, doorgaans zijn de spelers zelf agent. “Onderling kunnen ze natuurlijk wat ruiger optreden, dat gaat niet met studenten. Het moet wel leuk blijven. Ja in het heetst van de strijd kan het wel eens zo zijn dat een student of agent er iets te enthousiast in gaat, maar ik doe dit nu zo’n tien jaar en die gevallen zijn op één hand te tellen. En dan is het al snel rechtgezet met een gesprekje.” (tekst gaat verder onder de foto)
’s Ochtends oefenden de agenten met elkaar. De Talland-studenten kwamen er in de middag bij. (foto: Streekstad Centraal)
Dan de honden. Die maakten meer indruk dan de studenten hadden verwacht. “Je ziet de honden niet zo vaak op straat, laat staan in actie. Dat vonden ze echt spannend en ook supertof om te zien”, vertelt Blank.
“Maar ook de casus in een van de cafés waarbij een vrouw met een pistool begon te dreigen. Ze vonden het erg spannend en leuk om te zien hoe de politie dat aanpakte, hoe ze haar onder controle brachten en afvoeren, en ook hoe de politie daarna nog handelt.”
“De trainingen sluiten ontzettend goed aan bij de opleidingen. We doen dit nu tien jaar en hopelijk de komende tien jaar ook weer”, besluit Blank. (hoofdfoto: Thijs Rovers)
Een rollatorrace, samen een parcours fietsen, samen schommelen en gewoon gezellig praten, eten en drinken. Maar belangrijker: matches! Stichting Doesgoed pakte donderdag flink uit met niet zomaar een volgende matchmarkt voor sociaal bewuste ondernemers enerzijds en hulpbehoevende organisaties anderzijds; het was een heus festival.
“Het is de eerste keer dat we het zo doen”, vertelt ‘Taalgoochelaar’ Sanne Koomen van Doesgoed. Eerder waren de matchmarkten vrij eenvoudig, met stands waar hulpbehoevende organisaties zichzelf konden aanprijzen. “We wilden af van dat statische en een keer wat nieuws. Toen hebben we besloten dat het een festival moest worden; daar gebeurt overal wat. En zo bedachten we steeds meer dingen van ‘oh dit is leuk’, ‘dat is ook leuk!’ (tekst loopt door onder de foto)
Het was een gezellige en vrolijke boel in HAL25, maar wel met een belangrijk doel: zoveel mogelijk matches. (foto: Streekstad Centraal)
‘Chef vriendjespolitiek’ Ralph de Kleijn haakt aan: “We hoorden dat de ondernemers echt toe waren aan iets nieuws en dat er behoefte was aan creativiteit. Toen zijn we losgegaan en dachten we ‘laten we alles uit de kast halen’ . En het resultaat is dit festival!” Het is donderdagmiddag een gezellige en bruisende smeltkroes van organisaties in HAL25 in Alkmaar. “En we zijn maar met zijn vieren hè, dit heeft echt maanden aan voorbereiding gekost”, zegt Sanne lachend. (tekst gaat verder onder de foto)
Cees Kroon van Vrienden van Noordwest en Denzyl Martina van JeugdFilms kwamen fietsend tot een match. Denzyl gaat kinderen die lang in het ziekenhuis liggen helpen een film te maken. (foto: Streekstad Centraal)
Het liep misschien een beetje uit de hand, maar het resultaat is er zeker naar. “Na het plenaire deel heeft iedereen een programma. Ze gaan op de duofiets om tot een match te komen, of met elkaar op een van de grote schommels, en we hebben een soort veiling. Verder is er speeddaten en er lopen matchmakers rond die mensen aanspreken die weinig match-stempels op hun kaart hebben. We hebben ook nog een rollatorrace met een elastiek om je benen zodat je niet goed kan lopen, maar dat is vooral voor de leuk.” (tekst loopt door onder de foto)
De gemaakte matches worden officieel bekrachtigd door een notaris. (foto: Streekstad Centraal)
Alle matches worden officieel vastgelegd door een notaris en zijn dus niet vrijblijvend. “Er komen een officiële stempel en een felicitatie onder”, laat notaris Annamaria Lopez-Brea aan Streekstad Centraal weten. “Ik heb inmiddels twaalf matches vastgelegd. We zien dit soort matching wel vaker, maar niet op deze schaal. Dit werkt wel heel efficiënt.”
Er zijn uiteindelijk 157 matches geregistreerd met een waarde van ongeveer 75.000 euro en -niet te vergeten- ontelbaar veel verbindingen gemaakt en visitekaartjes uitgewisseld.
