Volgende week starten 25 woon- en zorgcentra in het land met een proef voorbeperkt bezoek aan de bewoners. Daniëlle Venema uit Heerhugowaard, mede-initiatiefneemster van diverse acties tegen eenzaamheid onder ouderen, laat mediapartner NH Nieuws weten blij te zijn, maar ze vreest dat allemaal te lang duurt. Karin Schop van woonzorggroep Samen denkt er net zo over.
Tijdens de wekenlange ‘lockdown’ van zorghuizen laaien discussies op over wat ‘kwaliteit van leven’ nu eigenlijk betekent. Men is een stuk beter beschermd tegen het coronavirus, maar tegen welke prijs? De Raad voor Volksgezondheid en Samenleving (RVS) waarschuwde al voor mentale en fysieke problemen. Arend Arends, voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Klinische Geriatrie (NVKG), stelt bij RTL Nieuws dat vaststaat dat eenzame ouderen sneller overlijden dan ouderen met een sociaal netwerk. Het Ouderenfonds beaamt dit en zegt dat eenzaamheid twee keer zo vaak tot de dood leidt als overgewicht. Bovendien zorgen de coronamaatregelen voor zeer treurige situaties kort voor en ook na het overlijden.
Daniëlle Venema vindt dat er vanuit de overheid te weinig aandacht wordt besteed aan het mentale welzijn van ouderen. De 48-jarige Waardse is er zelf erg mee bezig. Samen met Petra ter Horst en haar 19-jarige zoon Nick richtte ze de Facebook-pagina Coronahulp Heerhugowaard op. Ook zette ze met Nick een fonds en een tabletactie op, en probeerde een ‘coronakar’ te bouwen voor risicovrije bezoeken aan ouderen in woon- en zorgcentra.
“Veel vriendinnen van mij werken in de zorg en zien de eenzaamheid toenemen”, wijdt Daniëlle uit. “Ons wereldje draait wel door, maar iedere dag is er voor deze ouderen één. Nu slijten zij hun oude dag in eenzaamheid zonder bezoek. Deze mensen zijn echt bang om aan hun einde te komen zonder hun geliefden dichtbij zich te hebben.”
Woon-zorgcentrum De Raatstede in Heerhugowaard heeft sinds kort een speciale bezoekersruimte. Een woordvoerder: “Regelmatig zien we familieleden buiten staan die zwaaien of een praatje maken van buitenaf, maar het is lastig kletsen als je hoger woont. Alle locaties worden overspoeld met kaarten, tekeningen, traktaties, muziekoptredens en andere initiatieven. We proberen het contact met familieleden ook zoveel als mogelijk te stimuleren. Dat ging tot nu toe vooral via beeldbellen, maar nu zijn er ook veilige, afgeschermde ruimtes op onze verschillende locaties.”
Dat maakt de tabletactie, die met 320 euro helaas nog weinig had opgeleverd, minder belangrijk. “Maar dat geld ga ik echt niet in mijn eigen zak steken. Ik vind het moeilijk om te bepalen wat eenzame ouderen nu echt kan helpen. Daarom hoop ik dat meer mensen met mij mee gaan denken. We zouden crowdfunding op kunnen zetten om voor alle verzorgingshuizen van die beschermingswanden te regelen. Hopelijk worden we nu wakker en beseffen we dat het erg slecht geregeld is voor deze groep mensen. Hoe moeilijk is het om ervoor te zorgen dat er wat meer vertier komt voor ouderen in deze tijd?”
Karin Schop van woonzorggroep Samen is ontzettend blij om te zien dat er vanuit de samenleving veel aandacht is voor senioren die niet zelfstandig kunnen wonen. Zij ziet de proef met 25 instellingen als een eerste stap, maar het is niet genoeg. “Wat we zien is dat er echt dankbaar gebruik gemaakt wordt van die afgeschermde ruimtes. Je kan elkaar dan toch even ‘live’zien, in plaats van op een scherm. Want niets weegt op tegen echt bezoek.”
Volgens Schop doen verzorgingshuizen er alles aan om de bewoners binnen de maatregelen wat vreugde en afleiding te bezorgen. “Op onze locaties zingen medewerkers dagelijks liedjes met de bewoners en we willen binnenkort een bingo op de gang te organiseren. Op onze website hebben we ook een speciale pagina opgericht hoe nabestaanden en buitenstaanders hun steentje kunnen bijdragen. Alle initiatieven zijn meer dan welkom en de ouderen zijn er dankbaar voor. Maar het echte bezoek en elkaar kunnen aanraken en knuffelen – dat kan door niets worden vervangen.”
