Auteur: Robin Korving

In de tuin van de Sint Laurentiuskerk in Oudorp zijn resten van een schuilkerk gevonden, die door katholieken vanuit de hele regio werd gebruikt. De kerk werd gebouwd in 1879, maar deze plek kent een langere geschiedenis met een duister randje. De resten werden ontdekt tijdens geofysisch onderzoek, onderzoek waarbij bodemscans gemaakt worden, nadat een resten van stenen waren gevonden. Dit meldt mediapartner NH Nieuws.

Tijdens de 80-jarige oorlog was het katholieke geloof verboden. Volgens de overlevering waren er in 1650 verschillende schuurkerken in Heerhugowaard, waar ook Oudorpers gebruik van maakten. Maar toen deze schuurkerken opgerold werden, moesten de gelovigen ergens anders naartoe. Dokter Jan van Dijk stelde in 1658 zijn schuur in Oudorp beschikbaar. Deze kerkschuur werd gebruikt door katholieken uit Oudorp en Heerhugowaard, maar ook de Schermer, Oterleek en Sint Pancras.

“Het tuinpersoneel kwam restjes van stenen tegen. Dat bleken een paar stukjes van de schuilkerk te zijn. Dat riep de vraag op: zit er nog meer in die tuin? Om al die restjes goed in kaart te kunnen brengen, hebben we geofysisch onderzoek gedaan. Via meetinstrumenten kunnen we onder de grond kijken zonder te graven en schade aan te richten”, vertelt stadsarcheoloog Nancy de Jong.

Het archeologisch team maakte gebruik van meetapparatuur die contrastverschillen registreert. “Die geven informatie over de structuren in de ondergrond. Het registreren van contrastverschillen kan met behulp van verschillende technieken. Voor dit onderzoek zijn grondradar, magnetometrie en elektromagnetische inductie (EMI) ingezet”, verklaart De Jong.

De vervallen schuur werd in 1727 verbouwd en opnieuw omgetoverd tot schuilkerk. In 1879 startte de bouw van de huidige Laurentiuskerk en is de schuur afgebroken. De Jong: “Het enige dat nu nog fysiek herinnert aan de schuilkerk is het lijkhuisje. Dat is gemaakt van dezelfde stenen die in 2018 aangetroffen zijn in de poeren, de ondersteuningsconstructies, van de schuilkerk. Zo is er toch een stukje bewaard gebleven.”

De enige afbeelding die het gebouw van toen weergeeft, is de kadaster plattegrond uit 1821 waarop een tweedelig gebouw te zien is: de schuilkerk en een bijbehorende woning. “In alle data laat de gehele tuin een verrommeld beeld zien, verspreid over het hele terrein. Dit kan betekenen dat het terrein tijdens de sloop behoorlijk overhoop getrokken is en dat wat er nu nog over is, slechts restjes van restjes zijn.” (foto: NH Nieuws / Erfgoed Alkmaar)

Jord Raymakers is algemeen militair arts bij het Korps Mariniers in Doorn. Deze weken is de 35-jarige Amsterdammer samen met vijf collega’s door Defensie ‘uitgeleend’ aan de IC-afdeling van het Noordwest ziekenhuis in Alkmaar als unitcoördinator.

“Ik ben in Alkmaar beland nadat het ziekenhuis een steunaanvraag voor medisch personeel had ingediend bij Defensie”, wijdt Jord in op de website van de Veiligheidsregio. “Daarop zijn mensen gepolst, is een pool gemaakt van beschikbare kandidaten en is op postcode gekeken wie waar kon worden geplaatst. Ik woon in Amsterdam, Alkmaar is voor mij prima te berijden.”

“Ik vind het ongelooflijk goed dat Defensie zich hiervoor openstelt. Toen de vraag kwam of ik wilde bijspringen, heb ik geen seconde getwijfeld. Als medicus ben ik blij dat ik een bijdrage kan leveren. Ik ben dokter. In een periode als deze voelt een ziekenhuis als een logische plek om te zijn.”

“Mijn werk is niet zwaar, heftig of moeilijk, ook emotioneel niet. Dat komt doordat ik niet aan het bed sta. Ik ben aangesteld als unitcoördinator en fungeer als schakel tussen het unithoofd en de vier units op de IC. Daarmee is bij de reguliere medewerkers veel werkdruk weggehaald en is zoveel mogelijk gespecialiseerde IC-capaciteit vrijgemaakt voor medische zorg.”

“In de dagelijkse praktijk is het mijn taak verplegend IC-personeel te ontlasten en te ondersteunen. Klachten of problemen probeer ik op te lossen. Als er vragen zijn, probeer ik die te beantwoorden. Een paar maal per dag is er ‘motorkapoverleg’ tussen de units. Dan wisselen we uit wat er speelt en kijken we wat nodig is.”

“Ik vervul een functie die tot voor kort niet bestond en ben voor veel IC-collega’s natuurlijk een buitenstaander. Maar ik ben er als het nodig is, ook op het persoonlijke en emotionele vlak. Werken op een IC is heftig in deze tijd, in de eindevaluatie checken we ook elke dag of zich ingrijpende situaties hebben voorgedaan. Dat is onderdeel van mijn taak: dingen signaleren en bespreekbaar maken.”

“Het is nog niet duidelijk hoe lang ik hier blijf. Maar ik weet zeker dat ik hier straks met veel genoegdoening op terugkijk. Het is voor mij als arts op dit moment nogal een verschil of ik in een stafvergadering bij het Korps Mariniers zit of dat ik op de IC werk. Als medicus jeuken je handen tijdens zo’n crisis. Ik ben blij en dankbaar dat ik een rol mag vervullen”, besluit Jord. (foto: vrnhn.nl)