De Historische Vereniging Alkmaar heeft op haar jaarvergadering van 10 april besloten drie Oud-Alkmaarprijzen toe te kennen. Dat is nooit eerder gebeurd in deze traditie sinds 1969. De prijzen werden uitgereikt aan dr. Christi Klinkert, conservator van het Stedelijk Museum, en Marlies ten Berge en Jan Drewes, de voormalige makers en schrijvers van het verenigingsblad Oud Alkmaar.
De ‘Oud Alkmaar’-prijzentoekenning is dit keer gekoppeld aan andere indrukwekkende jaartallen. Tijdens de viering van 500 jaar Grote Kerk trok de terugkeer van de altaarluiken van Maerten van Heemskerck heel veel aandacht. Dit huzarenstukje was de kroon op al het werk van Christi Klinkert. Steeds weer brengt zij onbekende werken van oude Alkmaarse meesters tot leven met spraakmakende tentoonstellingen, fraaie catalogi en levendige lezingen. Zij heeft de afgelopen jaren met haar werk de kennis van de Alkmaarse kunstgeschiedenis ontegenzeglijk verrijkt. In het Stedelijk Museum is veel ‘teamwork’ sterk, dus de prijs mag op velen rond haar afstralen.
Marlies ten Berge en Jan Drewes werkten lange tijd voor de redactie van het verenigingsblad Oud Alkmaar. Marlies van begin 2002 tot eind 2018 en Jan van eind 2004 tot medio 2018. Zij zorgden al deze jaren voor een aantrekkelijke, goed leesbare en wetenschappelijk verantwoorde inhoud. Zelf schreven ze ook veel. Zo liet Marlies je met andere ogen naar oude familiebedrijven kijken als je er daarna eens langs ging. Alsof je een museumpje betrad.
Jan Drewes dook graag en menigmaal kritisch in oude verhalen om ze nieuw leven in te blazen: over Jacob Cornelisz van Oostsanen bijvoorbeeld. En over Grote Pier, of die nu wel of niet zelf Alkmaar had geplunderd. Samen met
Marlies schreef hij ook aan de Canon van Alkmaar en 90 Alkmaarders en over de ‘Grootste Alkmaarders aller tijden’, waarvoor ze dan in het Regionaal Archief rond struinden. Twee historici waar de vereniging blij mee was en die heel veel hebben bijgedragen aan de bloei en groei van de HVA. De hoogste onderscheiding die de HVA uitreikt, een gouden draagspeld met het voor de vereniging kenmerkende monumentale poortje van de Hof van Sonoy, is door beiden dik verdiend.
