Zo’n 550 verontruste katholieken uit het noorden van Noord-Holland trekken zondag in bussen naar de Haarlemse Bavokathedraal, om daar hun stem te laten horen. Daar zijn ook Heerhugowaarders bij. Ze maken zich grote zorgen over de toekomst van hun kerken, nu het bisdom de deuren van bijna 100 kerken wil sluiten. “Het is een poging om tot elkaar te komen. We willen dat dit beleid omvalt.”
Door de terugloop van het kerkbezoek hangen er donkere wolken boven het katholicisme, schrijft mediapartner NH. Het bisdom wil veel Noord-Hollandse kerken afstoten, onder meer in Heerhugowaard De Noord en in ’t Kruis. Het bisdom wil de komende vijf tot tien jaar toewerken naar een situatie waarin meerdere kerken als een ‘centrumfunctie’ (28) of ‘steunpunt’ (37) moeten fungeren. Dat betekent dat bijna 100 van de 164 kerkgebouwen gedwongen de deuren moeten sluiten.
De aangekondigde sluitingen van kerken zit parochianen zo hoog, dat ze de barricades opgaan en een petitie verspreiden. Zondag staat er een ‘stille tocht’ gepland, die leidt naar de Haarlemse Bavokathedraal van bisschop Jan Hendriks. “We bieden de bisschop de petitie aan, die meer dan 1.400 keer is ondertekend. We hebben een muzikale bijeenkomst en we houden een tocht rond de kathedraal”, zegt Braakman. Hij rekent op een opkomst van 550 kerkgangers. Met tien touringcars rijden ze die dag in colonne naar het bisdom. Onder de aanwezigen zijn onder meer parochianen uit Waarland, Tuitjenhorn, Heerhugowaard en De Goorn. Het moet een symbolisch protest worden waar ze zevenmaal rond de kathedraal lopen, naar het voorbeeld van het Bijbelverhaal over Jozua in Jericho. “De muren hoeven niet in te storten, zoals in het bijbelverhaal gebeurde, maar we willen wel dat dit beleid omvalt”, zegt hij.
West-Friesland ademt het katholicisme, weet Jan-Willem Wit van het Noord-Hollandse bisdom. Hij begrijpt de zorgen van het actiecomité. “De kerk is voor velen een ontmoetingsplek. Dat daar dan een einde aankomt, is natuurlijk erg pijnlijk.” Het bisdom is bereid om de verontruste parochianen te ontvangen in Haarlem. “We zien allemaal het probleem van de kerksluitingen, het is een gedeelde zorg. Liever sluiten we helemaal geen kerken. Voor ons zijn het ook pijnlijke keuzes die gemaakt moeten worden. Maar soms is het niet anders.”
De ingeslagen weg is niet over één nacht ijs gegaan, zegt Wit. Het teruglopende kerkbezoek en hoge onderhoudskosten nopen de katholieke kerken in West-Friesland om naar de toekomst te kijken. Het bisdom wil naar een model, waarin een klein aantal kerken een centrumfunctie vervult. “Als we niets doen, blijven we met lege handen achter.” (foto: Wikimedia Commons / EdwinH)
De jaarlijkse jeugdactiviteitenweek Bouwdorp Sint Pancras is dit jaar voor de vrijwilligers in mineur geëindigd. Tijdens de finale van de week, waarin de door de kinderen gebouwde hutten aan de ouders worden getoond, heeft een deel van de ouders zich behoorlijk misdragen. Volgens de organisatie werden vrijwilligers uitgescholden en opzij geduwd.
De onenigheid ontstond op het moment dat een deel van de ouders, vanwege de modder op het terrein, van de geplande looproute wilde afwijken. Met een gang langs de tent kunnen de schoenen nog wél redelijk droog worden gehouden. De organisatie vond die route te link. “Daar steken haringen uit, dat is gevaarlijk”, zo beschrijft voorzitter van de organisatie Marijn Hoogervorst de situatie tegenover mediapartner NH. “De hele week laten we de kinderen daar niet lopen, dus nu ook de ouders niet. Het gevaar dat je daar struikelt over de haringen is te groot.”
Aan de inspanningen van de vrijwilligers kan het toch niet gelegen hebben. (beeld: NH Nieuws)
“Kutwijf, hou je bek”, herhaalt Hoogervorst wat er vervolgens zoal werd geroepen door een aantal ouders. “Ze luisterden gewoon niet”, vertelt vrijwilliger Anouk de Groot. “Wij weten wat veilig is hier en wat niet. Maar mensen werden boos en we werden uitgemaakt voor van alles wat ik hier niet ga herhalen. Dat verpestte eigenlijk wel de hele week.” Naar schatting ging het om een groep van zo’n dertig ouders die zich misdroegen.
“Vervolgens komen vrijwilligers huilend en overstuur naar me toe”, vertelt Hoogervorst. “Als je hier staat in de vrije tijd, als je je werk hiervoor opzegt en je krijgt vervolgens dit soort dingen naar je hoofd geslingerd, dan word je daar heel droevig van.”
Ondanks de nare aanvaringen met een deel van de ouders spreekt de organisatie van een geslaagde week voor de kinderen. Niettemin heeft vrijwilliger Anouk nog wel een boodschap voor de vaders en moeders die hun boekje te buiten gingen. “Wij doen het allemaal vrijwillig. We staan hier elk jaar voor jullie kinderen. Doe gewoon normaal, want zonder ons is er ook geen bouwdorp.”
De afgelopen weken waren strandvonders ineens in het nieuws, door spullen van bootvluchtelingen en aangespoelde pakketten drugs. Mooi dat er weer eens aandacht is voor zijn vak, vindt Willem de Rover uit Camperduin. Maar met z’n 78 jaar maakt hij zich toch ook weleens zorgen of er nog een nieuwe generatie klaarstaat die spullen en de verhalen erachter verzamelt.
In de voortuin van de breedgebouwde, vriendelijke Willem de Rover uit Camperduin prijkt het bord ’tijd is niks, getij is alles’. Samen met Mart Gul uit Egmond is Willem de Rover door de commissaris van de Koning officieel aangesteld als hulpstrandvonder van gemeente Bergen. Namens de burgemeester – formeel de hoofdstrandvonder – doen deze mannen en hun personeel al het schoonmaak-, verzamel- en coördinerend werk op het strand, in weer en wind.
“De hulpstrandvonders zijn van grote waarde voor de gemeente”, zegt burgervader van de kustplaats Lars Voskuil tegen mediapartner NH. “Zij helpen ons de stranden schoon en veilig te houden en we zijn heel blij met hun inzet daarvoor.” Maar met het getij gaat toch ook echt wel de tijd voorbij. Willem – verantwoordelijk voor het strand tussen pakweg Schoorl tot Petten – gaat richting de tachtig. Aan de eettafel slaat hij één van zijn plakboeken open. “Van zo’n beetje alles wat ik vind, maak ik foto’s met m’n digitale camera.” Hij pakt zijn Lumix-modelletje ‘van 130 euro’ erbij. “Ik laat ze dan ontwikkelen. Met mijn mobiele telefoon doe ik niks hoor, met die Nokia kan ik alleen bellen.”
Sinds 1986 vindt Willem al allerlei aangespoelde spullen: een schroef van een mast van de gezonken Prince George, tientallen felgekleurde boeien, zeehondjes, piepjong, door vossen aangevreten, levend, dood, een granaat. Van oudsher waren strandvonders nodig, omdat het vergaan van de vele schepen langs de Noord-Hollandse kust ook jutters naar het strand trok. In de wet op de strandvonderij staat dat namens de burgemeester de hulpstrandvonder ‘de leiding heeft’ als iets aanspoelt, verantwoordelijk is voor de opslag en de zoektocht naar de rechtmatige eigenaar. Het fotoboek op tafel is het ‘inventaris’ van Willem. “Het mooie is: ik ben er altijd als er wat is. Of dan gaat mijn Nokia en ben ik er snel bij.” Als de wind van zee komt, gaat hij met het schemeren al met de pick-uptruck richting het strand. 20 tot 25 kilometer heen en dan weer terug. (tekst gaat door onder de foto)
De zolder van de strandvonder lijkt wel een museum. (foto: NH Nieuws / Maaike Polder)
De liefde voor het strand zat er vroeg in bij Willem. Hij kon er eigenlijk niet omheen. Om wat geld te verdienen verhuurden zijn ouders bijvoorbeeld het ouderlijk huis aan de Hogenolweg in Groet aan mensen uit Amsterdam. “Die waren rijk. En wij sliepen dan in het zomerhuis 25 meter verderop, vlak bij het strand. Dat was bijna helemaal gemaakt van strandhout.”
Als kleine jongen op school weet de Noord-Hollander nog dat hij en zijn vrienden werden opgeroepen om in ruil voor een zakcentje ‘coloradokevers’ van het strand te rapen. “Ze vraten aan de gewassen van boeren in de omgeving. De hele school liep ervoor leeg.” En ook toen er een toestel van KLM in 1954 voor de kust van Egmond aan Zee ‘uit elkaar was gespat’ kon er verdiend worden, aldus Willem. “De politie vroeg de schooljongens de brokstukken en onderdelen te verzamelen voor onderzoek. En van het geld konden we weer shag kopen.”
Na school is hij gaan varen. “Bij de KNSM. Ik was van alles: in het begin hutten schoonmaken, dek schrobben, verven. Niet stuurman of zo hoor. Ik kon niet zo goed leren, was meer met mijn handen aan de gang.” Door een staaldraad verliest hij in die tijd het topje van zijn rechter wijsvinger. Iets dat je bij veel zeelui ziet. Willem werkt nog een jaar op een booreiland en begint dan rond ’75 als ‘assistent’ van hulpstrandvonder Simon Gutker.
“Er spoelden toen weleens koeien en paarden aan van het dek van schepen. Ik kwam dan met een platte kar om die beesten op te halen. En zo ben ik erin gerold”, vertelt Willem. Hij gaat voor, twee trappen naar boven en opent het luik boven zijn hoofd. Een zolder vol gevonden schatten van over de hele wereld. De ene meer waard dan de ander. Hij noemt het zijn ‘museum’. “Soms kom ik hier een paar weken niet. En als ik er dan weer ben, denk ik: dit is toch wel apart.” (tekst gaat door onder de foto)
De strandvonder en zijn vrouw bij een klein beeldje van Simon Gutker. (foto: NH Nieuws / Maaike Polder)
“Prachtig toch? Ik vind het uniek”, zegt zijn vrouw Tiny (73). Beneden aan tafel komt ze erbij zitten. 53 jaar geleden ontmoetten ze elkaar op het strand, een paar honderd meter lopen van hun huidige huis. Hij was toen badmeester bij een strandtent. Zij was uit Warmenhuizen met een vriendin te zonnebaden. “Ik zag hem en dacht: hij is van mij.”
Mee naar het strand gaat ze niet. “Maar de kinderen mochten weleens mee. Toch heb ik ook in het idee dat jongelui het niet meer doen. Naar het strand gaan. Die gaan naar school in Alkmaar, zitten achter de computer. En dan is het over.” Het werk als strandvonder ziet ze als een ‘uitstervend gebeuren’. Jammer. Vindt ze. En ze wijst naar de rugtas, op de laatste pagina van het laatste fotoboek van Willem. Het is een aangespoelde tas, vermoedelijk van een bootvluchteling die heeft geprobeerd op een rubberboot over te steken van Frankrijk naar Engeland. Iets dat Willem in 40 jaar niet eerder had meegemaakt. “Zo blijft het wel bewaard”, aldus Tiny. “Want er zit toch een verhaal achter. Achter alles zit een levensverhaal. En door mensen als Willem blijft het bewaard.” De tas ligt nu in het Juttersmuseum op Texel.
De gemeente Bergen laat weten pas op zoek te gaan naar een vervanger als Willem de Rover ermee stopt. Op dat moment gaat er, zoals bij elke functie binnen de gemeente, een vacature uit. Voor het geld hoeft zijn opvolger het niet te doen, aldus Willem. Alleen als er wat gebeurt, kan ‘ie uren schrijven. Een paar tientjes ongeveer. En kleedgeld krijgen de hulpstrandvonders ook nog, is ze recent toegezegd. “Ik kan mijn auto er een beetje van rijden, maar voor de rest: je moet het vooral mooi vinden.” Hij vindt het belangrijker dat hij – voor wat minder geld – met plezier naar z’n werk gaat. “Ze vragen weleens wanneer ik er mee uitschei. Maar ik stop ermee als het niet meer gaat. Net hoe ik me voel.”
Iets zuidelijk van het werkgebied van Willem de Rover spoelde in oktober 2022 een groene rubberboot vol spullen aan. Daarover heeft mediapartner NG de podcast ‘De Egmondse vluchtelingenboot’ gemaakt. Hulpstrandvonder Marco Snijders – medewerker van Mart Gul – vertelt in zes afleveringen ook over het reilen en zijlen van de strandvonderij. De eerste twee afleveringen zijn al te beluisteren. Dinsdag 31 oktober komt aflevering 3: De spullen.
Bedrijventerrein Boekelermeer krijgt een snellader voor zwaartransport. Het is een initiatief van Next Mobilty, dat een netwerk van 8 snelladers in Noord Holland wil uitrollen,. Electrische trucks en bussen kunnen vaak niet terecht bij de openbare snellaadlocaties omdat daar niet genoeg ruimte is, de luifel te laag is of de ondergrond onvoldoende draagkracht heeft.
NXT Mobility realiseert nog dit jaar een netwerk van 8 snelladers voor zwaartransport op strategische locaties in Noord-Holland, waarvan één in de Boelermeer. Het initiatief is onderdeel van een bredere visie op duurzame mobiliteit, waarmee GP Groot uit Heiloo met haar NXT Mobility concept inspeelt op de toenemende vraag naar elektrische zwaartransportoplossingen.
E-trucks en bestelbussen kunnen op dit moment bij de meeste openbare snellaadlocaties niet terecht vanwege de beperkte ruimte, te lage luifelhoogte of onvoldoende draagkracht van de ondergrond. Daarom richt NXT Mobility zich samen met 50five, als een van de weinige in Nederland, naast personenvoertuigen ook specifiek op laadfaciliteiten voor e-trucks en bestelbussen.
Actiecomité ’Houd de kerken open!’ reist dit weekend met 550 mensen naar Haarlem. Ook uit Heerhugowaard De Noord en ’t Kruis vertrekken volle bussen naar het bisdom Haarlem-Amsterdam. De parochianen willen daar hun stem laten horen. De aankondiging dat 136 van de 164 kerken in Noord-Holland uiteindelijk moeten sluiten heeft bij veel gelovigen voor grote onrust gezorgd.
Tien bussen met verontruste en strijdbare rooms-katholieken reizen zondag af naar Haarlem.
Actiecomité ’Houd de kerken open!’ heeft volgens voorzitter Jaap Braakman uit Hoogkarspel 550 aanmeldingen ontvangen van parochianen die hun stem willen laten horen bij het bisdom Haarlem-Amsterdam. Vooral uit dorpen als Hoogkarspel, Grootebroek, Zwaagdijk-Oost, Tuitjenhorn en Heerhugowaard De Noord en ’t Kruis vertrekken volle bussen.
De aankondiging van bisschop Jan Hendriks vorig jaar dat van de 164 kerken in Noord-Holland er uiteindelijk 136 moeten sluiten heeft bij veel gelovigen voor grote onrust gezorgd. In de Bavokathedraal zullen Braakman en de kerkvorst de bezoekers toespreken. Daarna zal eerstgenoemde de petitie ’Houd de kerken open!’ overhandigen aan de bisschop. Die is inmiddels meer dan 850 keer ondertekend.
Parochianen kunnen meedoen aan de zogeheten ’7-Ronden-loop’ om de kathedraal. Deze refereert aan de belegering van Jericho, de eerste stad in het Beloofde Land. Het programma start rond half twee.
Bijna alle Aston Villa-supporters die donderdag in de trein en bij het station in Alkmaar zijn aangehouden, zijn weer vrij. Ze hebben een boete gekregen. Eén man zit nog vast op verdenking van opruiing en belediging. Geen van de aangehouden supporters had een kaartje voor de wedstrijd. De Mobiele Eenheid heeft ze uit de trein gehaald waar ze in gevlucht waren.
Vijftig supporters werden donderdag aan het eind van de middag al in de trein aangehouden, de twee anderen waren buiten op straat in de buurt van het station. De supporters in de trein hadden alleen geen kaartje voor de wedstrijd. „Het is niet duidelijk wat hun plannen waren, of ze naar het stadion wilden of gewoon in de stad wilden zijn”, zegt Brink.
Mes
De supporters vluchtten in een leegstaande trein toen de politie hen wilde controleren omdat iemand vermoedelijk een mes bij zich had. De ME moest eraan te pas komen om ze uit de trein te halen. Het mes werd niet aangetroffen, wel bivakmutsen en verdovende middelen.Bijna alle
De jaarlijkse wedstrijd ‘de grootste ui’ in Broek op Langedijk heeft een record opgeleverd. De winnaar is een ui van bijna 1700 gram. Dat is opmerkelijk omdat het seizoen is gestart met een heel NATTE periode, gevolgd door een WARME periode en een zomerstorm. In de categorie ‘scholen’ woog de winnaar ruim 1070 gram.
Ondanks moeilijke weersomstandigheden heeft Karin Zuurbier dit jaar een ui geteeld van maar liefst 1694 gram. Een record voor ’De Grootste Ui’, de wedstrijd die jaarlijks door De Groot en Slot in Broek op Langedijk wordt uitgeschreven.
Voor het vierde jaar op rij gingen scholieren, tuinders en andere mensen met groene vingers de strijd met elkaar aan om een zo groot mogelijke ui te telen. De eerste editie vond plaats ter gelegenheid van het 65-jarig jubileum van De Groot en Slot en vanwege het succes is het bedrijf hiermee doorgegaan.
Het was geen gemakkelijk jaar voor de deelnemers. Het seizoen startte met een zeer natte periode waardoor de uienplantjes laat op gang kwamen. Later deze zomer werd het warm en was het een uitdaging om de planten hier doorheen te trekken. In juli raasde er ook nog een zware storm over Noord-Holland, waarbij sommige planten veel schade hadden opgelopen.
Prijsuitreiking
Deze week vond de prijsuitreiking plaats. In de categorie ’scholen’ ging Sepp Tesselaar naar huis met de eerste prijs. Zijn ui woog 1071 gram. De familie Tesselaar was goed vertegenwoordigd tijdens de prijsuitreiking. In de categorie ’tuinders’ won Piet Tesselaar de eerste prijs met een ui van 1159 gram. In de categorie ’groene vingers’ ging de prijs naar Karin Zuurbier. Zij was de concurrentie de baas met een ui van 1694 gram.
De organisatie spreekt van een geslaagde vierde editie. Ook in 2024 gaat De Grootste Ui weer georganiseerd worden. Aanmelden is mogelijk vanaf medio januari 2024.
Wie aanstaande zondag door de binnenstad van Alkmaar loopt is misschien wel getuige van een mooi stukje vakmanschap: het verzetten van de oude uurwerken in de oude torens. Want die gaan lang niet allemaal automatisch over op wintertijd. Streekstad Centraal sprak erover met ‘stadsuurwerkmaker’ Boris Stiensma, die de klokken hoogstpersoonlijk zal gaan verzetten.
“Het is niet zo spannend hoor”, relativeert Stiensma. “Het is wintertijd, dus de klok gaat achteruit. Dat betekent dat ik de uurwerken een uurtje stil moet zetten.” En dan dus even afwachten, want bij oude klokken is er geen achteruit. De raderen even de andere kant opdraaien is er voor Stiensma niet bij. Hij moet hoogstpersoonlijk de torens in. (tekst gaat door onder de foto)
Boris Stiensma is de stadsuurwerkmaker van Alkmaar.
Hoewel – de lange klim naar het kleine vieringtorentje van de Grote Kerk kan hij zich besparen. “Die gaat automatisch”, zegt Stiensma. “Daar hoef ik dus niets aan te doen. Dat geldt ook voor de Bloemenklok in De Hout.” Het recent gerestaureerde uurwerk van Westerlicht, daar schuin tegenover, wordt ook door de computer aangestuurd. Dat zijn toch al drie klokken minder waar de stadsuurwerkmaker zich druk over hoeft te maken.
“Het gaat voor mij zondag om de Waag, om de Kapelkerk en om de Accijnstoren”, legt Stiensma uit. Die klokken moeten handmatig worden verzet. Wie zaterdagnacht bij het uitgaan vol spanning omhoog kijkt moet Stiensma teleurstellen: hij doet het niet om twee uur ’s nachts. “Nee hoor, ik doe het ’s morgens vroeg.” Ook voor een stadsuurwerkmaker zijn er grenzen. (tekst gaat door onder de foto)
De klim tot bovenin de Accijnstoren valt mee.
De klim tot bovenin de Waagtoren is nog wel een aardig stukje ochtendgymnastiek, de Accijnstoren is al een stuk bescheidener. De oude klok van de Kapelkerk is voor Stiensma sowieso bekend terrein: “Die moet ik drie keer per week opwinden. Dus daar kan ik goed bij ja.” Overigens zal hij nou net bij de Kapelkerk net iets minder eer van zijn werk hebben, want twee van de vier uurwerken staan daar stil. “Dat komt door de vogelnetten die ervoor hangen. De wijzer blijft daar in haken. Eentje stond al langer stil, van de andere kwam ik er deze week achter.” De gemeente zal op een later moment moeten ingrijpen om deze wijzers weer in beweging te krijgen.
“Maar het valt mensen niet zo op, geloof ik”, zegt Stiensma over de stilstaande wijzers van de Kapelkerk. “Er is daar per uurwerk maar één wijzer. Zo was dat vroeger, er bestond geen minutenwijzer. Dus dat is wel een bijzonderheid.” Maar verder is het allemaal echt niet zo spannend, benadrukt Stiensma. Als de klokken zijn verzet kloppen de slagen van de uren ook weer, dat is een kwestie van het juiste tandwieltje. “Zomer- en wintertijd, dat gaat altijd goed”, besluit de stadsuurwerkmaker. Vakmanschap om dit weekend even bij stil te staan.
Er wordt al lang op gewacht, toch komt de trein ook deze keer weer niet: de intercity tussen Alkmaar en Haarlem. Lang zorgde deze trein voor een snelle verbinding tussen deze twee steden, maar nu moeten reizigers op dit traject het met een stoptrein doen – ‘sprinter’ – en dat blijft voorlopig zo. In de Tweede Kamer was er geen meerderheid voor terugkeer van de oude intercity.
Het herstellen van de snelle trein naar Haarlem is een langgekoesterde wens van de regio Alkmaar. Niet alleen voor reizigers met Haarlem als bestemming, maar ook voor wie snel naar Leiden en Den Haag wil reizen zou deze intercity een uitkomst zijn. Toch staan bij NS al jaren alle seinen op rood. Er is te weinig animo voor, klinkt het daar, het spoorwegbedrijf moet nu eenmaal keuzes maken.
In de Tweede Kamer lag een voorstel van de ChristenUnie op tafel. De NS zou met extra geld moeten worden gestimuleerd op onder meer dit traject toch extra treinen in te zetten, was het idee. Daar konden aardig wat partijen in de Kamer zich wel in vinden, maar VVD, D66, CDA en PVV stemden tegen. Daarmee was er geen meerderheid en belandde de gewenste intercity ook deze keer weer op een zijspoor. Al bestaat de kans dat er ná de verkiezingen van november al weer beweging in komt.
De kwestie staat nog los van een andere discussie, namelijk die over de intercity van Alkmaar via Amsterdam naar Maastricht. Die trein zorgt nu op doordeweekse dagen voor extra capaciteit tussen Alkmaar en Amsterdam, maar NS wil deze trein op vrijdagen schrappen. Enkele jaren eerder werd deze trein al uit de weekenddienstregeling gehaald en daar komt ‘ie voorlopig niet in terug als het aan NS ligt. Ook hierover bestaat veel ontevredenheid in de regio.
