Het is het grootste evenement van Nederland, herhaalt de gemeente Alkmaar nog maar eens. En dus móet het goed gaan. Toch is de jaarwisseling traditioneel ook een moment waarbij grenzen worden opgezocht en gestunt wordt met legaal én illegaal vuurwerk. Het zijn zaken waarop de gemeente zich nu al uitgebreid voorbereid.
Dat blijkt uit de raadsbrief van de burgemeester. “Net als voorgaande jaren wordt de jaarwisseling in afstemming met meerdere partners georganiseerd”, laat zij weten. Het gaat daarbij om een samenwerking van de Veiligheidsregio NHN, de brandweer, politie en handhaving, maar ook om Stadswerk072, de Omgevingsdienst en de gebiedsteams binnen de gemeente Alkmaar. Oftewel: eigenlijk iederéén die werkt met veiligheid in de openbare ruimte. Het laat zien hoe groot de impact van de jaarwisseling is.
In de binnenstad geldt weer een vuurwerkverbod. (foto: Streekstad Centraal)
De binnenstad moet vuurwerkvrij blijven, bepaalde de gemeente al eerder. Daar moet tijdens de jaarwisseling wel op worden gehandhaafd: “Team Handhaving heeft op Oudejaarsdag en –avond een aanvullende rol”, schrijft de burgemeester daarover. Er is extra toezicht op verschillende plekken in de binnenstad en ook van de camera’s zal gebruik worden gemaakt om wie tóch vuurwerk ontsteekt op te sporen.
In andere delen van de stad wordt met ‘wijkmoeders’ gewerkt, die jongeren direct kunnen aanspreken op hun gedrag. Dit is het geval in Hoefplan en in Nieuw Overdie. “Net als voorgaande jaren verwachten we op twee locaties vreugdevuren, daarover hebben we contacten met personen in de wijk”, vult de burgemeester nog aan. Jongerenwerkers gaan voorafgaand aan het feest al het gesprek aan, bijvoorbeeld tijdens sportactiviteiten.
Al bij al kijkt de gemeente met vertrouwen naar wat komen gaat. “Tot op heden hebben we geen signalen dat het komende jaarwisseling een onrustige jaarwisseling gaat worden.” Maar mocht het onverhoopt tóch ongezellig worden, dan kan er dus snel worden ingegrepen.
Burgemeester Lars Voskuil zag het water letterlijk tot aan de randen van zijn gemeente komen. Maar er niet overheen. Het hoogwater van donderdagnacht en de stuwing die storm Pia veroorzaakte zorgden vooral in Egmond aan Zee voor spannende momenten. “Die zandwal, die was nodig”, blikt de burgemeester terug.
Voskuil is trots op wat er in de stormnacht is bereikt. Hij roemt grondverzetbedrijf Gul: “Zij hebben zo veel ervaring. In een mum van tijd hebben ze die zandwal opgebouwd. We moeten dit met z’n allen doen.” En dat deden ze. Ook de medewerkers van de gemeente stonden paraat om te voorkomen dat het hoge, wilde zeewater het dorp in zou stromen. Iets waar echt voor werd gevreesd.
“Donderdagmiddag kwam het bericht van Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier”, brengt Voskuil in herinnering. “Zij zijn verantwoordelijk voor de kustverdediging, voor de duinen. Zij zagen dat de storm echt vanuit het westen kwam en al het water naar de kust stuwde. Het kon zeven meter hoog komen.” (tekst gaat door onder de foto)
De inderhaast opgeworpen zandwal redde Egmond aan Zee. (foto: Inter Visual Studio)
En daarmee zou het zoute water via de strandopgang zo het kustdorp in kunnen stromen. “Kelders, de Voorstraat…” Voskuil wist wat dit kon betekenen en besloot samen met zijn team om meteen in te grijpen: een extra laagje duinen moest er komen, de zandwal die het dorp redde.
Maar het werk zit er nog niet op, moet de burgemeester vaststellen. “Het volgende hoogwater komt er alweer aan. Ik heb opdracht gegeven een nieuwe zandwal op te werpen. Het wordt op het moment zelf beoordeeld of dat ook echt nodig is en dan kan Gul dat heel snel, die zijn daar heel bedreven in.”
Het vertrouwen is groot. Ondanks een onrustige en vooral korte nacht is de burgemeester opmerkelijk positief, enthousiast: “Dit is goed gegaan, dit is geslaagd”, zegt hij. (tekst gaat door onder de foto)
Stormschade bij Egmond aan Zee. (foto: gemeente Bergen)
De schade aan het strand is niettemin ontzettend, overal in de gemeente. Eigenlijk is er van een strand niet echt sprake meer. Het zeewater knaagt aan de duinrand, waar hoge kliffen zijn ontstaan. “Ik snap de verleiding om daar naar te komen kijken, ik wil het zelf ook wel zien. Maar ik ga dat dus níét doen.”
Want de kliffen zijn erg gevaarlijk, benadrukt burgemeester Voskuil meerdere keren in het gesprek met Streekstad Centraal. “Zeker als het indroogt kan het gaan schuiven”, legt hij uit. “Dan kunnen mensen bedolven raken. Dat wil je niet meemaken. Blijf weg!”
Er is vrijdagmorgen niet veel strand meer over. (foto: Femke Klaver)
Er is al werk genoeg. Het strand moet snel worden hersteld, de schade aan de paviljoens en de opgangen moet worden geïnventariseerd. “Daar zijn we nu mee bezig. Het lijkt mee te vallen. Maar dat zeg ik nu”, drukt de burgemeester zich voorzichtig uit. Op de stranden wordt rondgereden met veel ‘zwaar materieel’ om snel iets aan de ontstane situatie te kunnen doen.
Verder worden er borden geplaatst om mensen van het gevaarlijke strand weg te houden. “Kom gerust wandelen met kerst, maar dan in de duinen en in het bos. We hebben misschien wel het mooiste strand van Nederland, maar het kan nu echt even niet.” (tekst gaat door onder de foto)
De ontstane kliffen zijn verraderlijk, waarschuwt de burgemeester. (foto: Femke Klaver)
Burgemeester Voskuil blikt in het gesprek ook vooruit. “We moeten er rekening mee houden dat dit vaker gaat gebeuren”, vreest hij. De opgang bij Egmond aan Zee zal dan een gevoelig punt blijven. Die opgang is laag, ook om de reddingboten er snel overheen te kunnen laten gaan. Dat zal dus waarschijnlijk zo blijven.
“Gelukkig hebben we in het dorp, in onze gemeente, veel capabele mensen die dit aankunnen. We hebben dit echt met z’n allen gedaan”, herhaalt burgemeester Voskuil nog maar eens. Nuchter: “Ik was er graag toe bereid geweest hoor, om het in mijn eentje te doen. Maar zo’n shovel van Gul is efficiënter dan ik met mijn schepje.” (foto bovenaan: Inter Visual Studio)
Met een kerstontbijt, toneelstukjes en spelletjes namen 33 leerlingen definitief afscheid van de Michaëlschool in Zuidschermer. Het ‘kleinste schooltje van Noord-Holland’ sloot donderdag vanwege een lerarentekort. De kinderen zijn onder de pannen, maar de manier waarop alles eindigde is voor hun ouders moeilijk te verkroppen. Terwijl kinderen onder luid applaus één voor één de school uit ‘gleden’ en door een erehaag liepen, vloeiden vooral bij ouders tranen.
Het is voor de volwassenen een afscheid met weemoed en woede. Want zo’n 93 jaar vormde de Michaëlschool een centraal punt voor kinderen en hun ouders in de Schermer. De school wankelde door het gedaalde aantal leerlingen, maar de val kwam door het vertrek van de directeur en twee leerkrachten. Scholenkoepel Blosse vond op de krappe arbeidsmarkt geen passende vervanging.
“Het is dieptriest dat we hier zo staan”, zegt een vader tegen mediapartner NH Nieuws. “Niet alleen voor onze kinderen en voor ons, maar voor de samenleving in dit dorp. Al die kinderen zwermen uit en je raakt de binding volledig kwijt. Mijn dochter gaat na de vakantie naar Stompetoren, een prima school hoor, maar dit hier krijg je niet meer terug.” (tekst gaat door onder de foto)
Het spandoek met daarop een noodkreet hangt nog voor de school. (foto: NH Nieuws)
Volgens hem zijn een school, een kroeg en een winkeltje essentieel voor de samenhang in een dorp. “We hebben gelukkig nog een kroeg. Die moet zeker blijven, maar die school had ook moeten blijven. Er is ergens iets heel erg misgegaan.” Want in het dorp sloeg het bericht van de op handen zijnde sluiting, één dag voor de herfstvakantie, in als een bom. “We zijn overal te laat in geïnformeerd”, vertelt een van de moeders. “Dan kan je nog heel weinig uitrichten.”
“Het is gewoon onkundig beleid”, vinden een aantal ouders. Een moeder vult aan: “Normaal duurt zo’n sluitingstraject twee jaar, dan heb je nog de kansen als ouders of medezeggenschapsraad om oplossingen te vinden. Hier was het in een tijd van niks een voldongen feit. Wij hoorden het zó laat dat er voor ons geen redden meer mogelijk was: eerst het voornemen om te sluiten in november en op 1 december was het al definitief. We hebben sollicitatieprocedures opgezet, mensen aangedragen, gesprekken gevoerd met de gemeente, maar Blosse wil niet naar voren of naar achteren. Dan houdt het op.”
“Dit zijn grote veranderingen voor zo’n gemeenschap”, zegt interim-directeur Jet Meelker tegen NH. “De leerlingen gaan goed om met deze verandering, merk ik. Dat is voor volwassenen vaak lastiger, al snap ik de emoties heel goed.”
Met de kinderen was naar de verhuizing naar andere scholen toegewerkt. Meelker: “Met de kinderen hebben we zo goed mogelijk naar dit moment toegeleefd. Samen hebben we er over gepraat als ze dat wilden en we hebben afscheidscadeautjes voor elkaar gemaakt. Het goede nieuws is dat iedereen een nieuwe school heeft gevonden voor na de kerstvakantie. Deze hechte groep valt weliswaar uiteen, maar ze hebben allemaal vriendjes op de andere scholen. Als het niet van hier is, dan wel van de voetbal.”
