Het sportcomplex van SV Vrone wordt gerenoveerd en alle voetballers moeten ergens anders heen om te kunnen spelen. De meeste teams wijken uit naar Sportpark De Vork in Heerhugowaard. Twee keer per week heen en weer fietsen, een jaar lang, licht of donker, weer of geen weer. “Een beetje too much” voor kinderen van 10 of 11 jaar oud, dacht vader en trainer Edwin van Buuren. Hij zorgde voor een prachtige en unieke oplossing.
Eindelijk krijgt SV Vrone de langgewenste renovatie van haar sportcomplex midden in Sint Pancras. Maar dat betekent wel tot een jaar niet spelen op de eigen velden. De meeste trainingen zijn op Sportpark De Vork in Heerhugowaard, grofweg 7 kilometer verderop. En voor een deel van de Pancrassers is de kortste route via de Achtergeest en de N242 of bedrijventerrein Beveland. Niet echt de fijnste fietsroute als je 9, 10 of 11 jaar oud bent. Laat staan als het donker en guur is.
“Dus toen kwam het spontane idee om een busrijbewijs te gaan halen en een bus te regelen”, vertelt Edwin van Buuren aan NH Nieuws, mediapartner van Streekstad Centraal. En zo geschiedde. “In maart ben ik begonnen met mijn theorie en in juni ben ik geslaagd”, zegt hij trots. “Toen heb ik daarna een bus op de kop weten te tikken en hier zitten we nu.” (tekst loopt door onder de foto)
Met een bord en kaartjes met daarop namen wordt bijgehouden wie present is. (foto: NH Nieuws)
Een heuse spelersbus voor jonge voetballers uit een dorp met rond 6.000 inwoners. Dat is wel uniek. De touringbus is zelfs voorzien van clublogo’s en aan weerszijden de tekst ‘Spelersbus’. “Het is geweldig dat Edwin dit bedenkt en ook daadwerkelijk doet”, zegt collega voetbalvader en trainer Shaun Voogd. De jonge spelers vinden het geweldig: “Je voelt je wel speciaal in een echte spelersbus.”
Edwin is blij dat hij iets kan doen voor de kinderen. “Je leeft maar één keer en ik vind het echt te gek om dit te doen”, vertelt hij. Op de vraag of hij na dit avontuur nog iets gaat doen met zijn rijbewijs D antwoordt hij negatief. “Haha, nee ik vind het nu heel leuk, maar ik heb ook heel leuk ander werk. Dus ik denk niet dat ik het rijbewijs ga laten verlengen als dat nodig is.”
Vader/trainer/chauffeur Edwin vond de verkoper bereid om de bus weer terug te kopen wanneer deze niet meer nodig is. “Maar dat is wel afhankelijk van hoeveel deuken en pitten ik er in rij.” zegt hij lachend.
Juichend publiek, afgezette straten en een heel enthousiaste commentator. Dit samen met deelnemers die zich helemaal in het zweet werken. Dat zijn de ingrediënten voor een feest dat heel Langedijk en omstreken op de been krijgt: de Beddenrace van Langedijk. Deze editie was voor sommige deelnemers zelfs extra speciaal. “Dit hebben we nog nooit meegemaakt, en ook zeker niet verwacht!”
Langs de route staan rijen mensen die de deelnemers bij elke ronde aanmoedigen. De presentator zweept het publiek op, waardoor er regelmatig een golf van applaus door de straten rolt. Soms klapt het publiek zelfs een hele ronde lang, wat de lopers zichtbaar vleugels geeft en de snelheid in het veld opdraaft.
Een van de meest besproken momenten van de zaterdagavond is de prestatie van een jeugdkoppel dat besluit niet na een uur te stoppen zoals de rest van de jeugd, maar de volle 2,5 uur vol te maken. Tot verrassing van velen eindigen zij knap als tweede in het algemeen klassement van de heren. Een niveau hoger dan waar ze eigenlijk meestrijden. “Dit is toch niet normaal!” (tekst gaat door onder de foto)
Langs het parcours heen staan mensen de deelnemers aan te moedigen tijdens hun zware werk. “Je denkt dat liggen lekker is, maar niets is minder waar, je moet dan juist heel intensief sturen.” (foto: Streekstad Centraal)
Ook Laurens Danklof en Ruud Nannes doen mee, puur uit liefde voor de Beddenrace. “Het is geen hobby, echt een sport, zegt Ruud. Laurens is het daar mee eens. “Je bent echt bezig met 2,5 uur topsport. Dan weer rennen, dan weer sturen, dan weer rennen, en ga zo maar door.”
De mannen doen mee als ‘veldvulling’ zoals ze het zelf noemen. “Ons motto is: uitrijden is belangrijker dan winnen”, zeggen ze beide trots. Want het is ze ook deze editie weer gelukt. De Langedijkse beddenrace is de laatste wedstrijd van het seizoen. Maar dat betekent niet dat de mannen nu in een zwart gat terecht komen. “Nee we komen niet in een zwart gat”, zegt Laurens lachend. “We blijven trainen natuurlijk, en daarnaast hebben we ook genoeg andere sporten en bezigheden.” (tekst gaat door onder de foto)
Laurens en Ruud staan moe maar voldaan bij te komen bij hun bed waar ze de afgelopen 2,5 uur mee hebben gelopen. (foto: Streekstad Centraal)
In de gemengde categorie verrast een debutantenteam. Zij eindigen als tweede. “Dat hadden we echt niet verwacht,” zeggen ze trots. “We hebben getraind voor Bergen en in Groet meegedaan, maar dit is toch een tikkie zwaarder. Je loopt hier tweeënhalf uur, dat voel je. We zijn supertrots dat we dit hebben volbracht.”
Bij de vrouwen pakken de zussen Imke en Ingena Glas de winst. Voor Imke, oud-topturnster, heeft de race een diepere betekenis. Achttien jaar geleden liep ze tijdens een training een volledige dwarslaesie op, maar ze vocht zich terug. Voor haar is deze race het afsluiten van een zwaar hoofdstuk. Samen met haar zus zet ze zaterdagavond het publiek in vuur en vlam. (tekst gaat door onder de foto)
De zussen Ingena en Imke Glas weten overtuigend de winst bij de dames te pakken. (foto: Streekstad Centraal)
Bij de heren zijn Ramon Wagenaar en Luke Spaans opnieuw oppermachtig. Net als twee weken geleden in Bergen laten ze er geen twijfel over bestaan wie de sterkste zijn en pakken ze met ruime voorsprong de winst. Het gevecht om plek drie blijft spannend tot het einde, maar uiteindelijk grijpen Jason Groot en Daniel Lockx de derde podiumplek bij de mannen.
Na de laatste finish volgt de traditionele walk of fame, waarbij alle teams over het podium lopen. Onder luid applaus worden ze nog één keer in het zonnetje gezet, waarna de huldiging plaatsvindt. “Het mooiste van de avond is natuurlijk de race zelf,” zegt een toeschouwer, “maar dit maakt het plaatje compleet. Na vanavond is het weer lang wachten op het nieuwe beddenraceseizoen.”
De zon is deze zomerse dag gul met de zonnestralen over de weide rond zwembad Het Baafje in Heiloo. Aan badgasten geen gebrek. De warme dagen dragen flink bij aan de mooie bezoekerscijfers van het zwembad. De donkere faillissement-wolken die boven het zwembad hingen zijn al enige tijd verdwenen, en dit seizoen is nu al de 50.000ste bezoeker verwelkomd. “We zijn blij en opgelucht”, zo blikt Ria Jansen, bestuurslid van ‘Red het Baafje’, alvast terug op de afgelopen maanden.
Dat het verouderde zwembad deze zomer nog open is, is te danken aan de vrijwilligers van “Red het Baafje”. Zij sprongen in de bres toen de exploitant begin 2024 kopje onder ging. De opluchting van Ria is te danken aan het bericht van de gemeente dat die ook de komende twee jaar financieel meewerkt aan het openhouden van het zwembad. De eis van de gemeente was dit badseizoen minimaal 45.000 bezoekers. Dat is ruim gelukt.
“Vanaf het begin van het faillisement zijn wij als buurtbewoners meteen in actie gekomen om het zwembad van de ondergang te redden. Dus we zijn erg blij dat na al onze inspanningen het zwembad nog twee jaar open blijft”, zo vertelt Ria.
Ria Jansen van Red Het Baafje is blij en opgelucht dat er ook in 2025 weer genoeg bezoekers waren aan Het Baafje om de steun van de gemeente te behouden. (foto: Streekstad Centraal)
Ook Eddy Bakker, manager bij de nieuwe exploitant Holland Sport B.V., is optimistisch: “Zojuist keek ik naar de cijfers. Er zijn al meer bezoekers dan in het eerste seizoen. We sluiten het seizoen op 8 september, maar als er weer een hittegolf komt, plakken we er gewoon nog wat dagen aan vast.”
Bakker heeft vertrouwen in de toekomst van het zwembad. De vrijwilligers bedenken allerlei manieren om het zwembad onder de aandacht te houden en publiek te trekken. Op hun eigen Instagramaccount posten ze zelf gemonteerde filmpjes. De activiteit ‘Bommetje’ zorgde voor veel aanloop en publiciteit. Maar de vrijwilligers van “Red het Baafje” kijken vooral uit naar komende zondag. Net als vorig jaar staat Het Baafje dan in het teken van de aquathlon. (tekst gaat verder onder de foto)
‘Het Bommetje’ was een geslaagde actie die weer veel kinderen naar het Heiloëer zwembad trok. (foto: Streekstad Centraal)
Tientallen deelnemers starten in het zwembad door een flink aantal baantjes te zwemmen. Daarna kunnen ze kiezen om zeven kilometer te wandelen of hard te lopen. “De snelheid wordt getrackt, dus het wordt snel omkleden in de hiervoor geplaatste tent”, vertelt de zichtbaar enthousiaste Ria.
“Het wordt erg gezellig, want er komt een bigband en we serveren een gezamenlijke lunch. Ongeveer 50 mensen hebben zich al ingeschreven. De jongste deelnemer is 16”, vertelt Ria trots. Ze vindt het fijn dat ook jongeren het zwembad kennen en weten te vinden.
Als de laatste deelnemers aan de Aquathlon na het optreden van de big band en het Marokkaanse buffet met hun goodie bag naar huis zijn vertrokken, is het zwembad waarschijnlijk nog een week open. (tekst gaat verder onder de foto)
De horeca is opgefrist en draait grotendeels op vrijwilligers. (foto: Streekstad Centraal)
Eddy Bakker is als exploitant vooral trots op de verbeteringen met het kassasysteem. Kaarten en abonnementen kunnen alleen online worden gekocht en de strippenkaarten zijn geschrapt. De entree is niet langer via kille tourniquetten, maar via het kleurrijke en moderne restaurant, waar de bezoekers zelf hun entreekaart scannen. Dat levert een flinke kostenbesparing op.
Zelfs als het badseizoen erop zit, leunen de vrijwilligers van de stichting niet achterover. “Dan houden we met de vrijwilligers het groen bij en maken we alles schoon. Zo proberen we de exploitant te ontlasten en de kosten te drukken”, vertelt Ria. “Dan kunnen we ons weer klaarmaken voor het volgende seizoen.” Er zijn al plannen voor een crowdfunding voor een nieuwe glijbaan. “Daar is veel vraag naar.”.
De mooiste beloning voor de stichting is de hoge notering op de nationale zwembadlijst: 4,3 uit 5 punten. Plus het plezier van duizenden bezoekers die de verkoeling en het vermaak van een openluchtbad in hun eigen dorp weten te waarderen.
Pok, pok, pok! En soms geroep of gejuich van spelers. Mensen die rond Tennisclub Sint Pancras wonen vrezen dat hun woongenot er flink op achteruit gaat. Tenminste, als er drie padelbanen worden aangelegd en de club structureel meer geluid mag maken dan de landelijke norm. Via een advocaat dienen ze bij de gemeente Dijk en Waard bezwaren in tegen de padelplannen én tegen een verhoging van de geluidsgrens. Desnoods stappen ze naar de rechter, laten ze strijdbaar weten.
“Het is normaal zo rustig als nu. Je hoort niks vanaf de tennisbanen. Als er een keer wel een dag herrie is, dan haalt iedereen zijn schouders op”, vertelt de woordvoerder van de bewonersgroep aan Streekstad Centraal. De groep is opgezet om te waken voor het woongenot rond tennisclub TCSP. Maar drie padelbanen erbij en een hogere geluidsgrens, dat verandert de zaak.
We zitten in een volle tuin aan de Magnolialaan. In een paar uur tijd is een hele groep omwonenden opgetrommeld toen bleek dat we er meer over wilden weten. Het geeft aan hoe serieus de kwestie voor de omwonenden is.
“Een aantal is er niet of met vakantie, anders zouden het er meer geweest zijn”, vertelt de woordvoerder. Ze blijven alle veertien – inclusief de woordvoerder – liever anoniem, want een aantal heeft inmiddels al nare reacties gekregen van clubleden. (tekst gaat verder onder de foto)
Tennisclub Sint Pancras, met achter het schuurtje het terrein waarop drie padelbanen komen te liggen. (foto: Streekstad Centraal)
Voor de groep rammelt de kwestie gevoelsmatig al sinds de gemeente de eerste vergunning wilde verlenen. Dat voornemen werd vier weken te laat gepubliceerd, waardoor nog maar twee van de zes weken bezwaarperiode overbleven. Het gebeurde volgens de woordvoerder daarna vaker dat publicaties pal voor de vakantie kwamen, waardoor omwonenden die vrij makkelijk mis konden lopen. Uiteindelijk concludeerde de gemeente dat er toch een uitgebreidere vergunningsprocedure nodig was in.
In die procedure moest TCSP onafhankelijk geluidsonderzoek laten doen. De bewoners drongen aan op echte metingen, zoals ze zelf provisorisch hadden gedaan met geluid uit speakers. De mensen in de tuin lachen als ze aan hun escapades terugdenken. Maar volgens de gemeente heeft nabootsing van een nog niet bestaande situatie weinig nut, en zijn de gebruikte geluidsmodellen gebaseerd op echte metingen. De bewoners zijn sceptisch, want hoe zit met de reflectie over het water van het ijsbaanterrein? “Dat is theoretisch nooit vastgesteld”, vertelt iemand uit de groep. “En zit het dus niet in het geluidsmodel.”
Wat de omwonenden ook stoort is dat de gemeente twee decibel meer geluid wil toestaan dan de landelijke norm. Twee lijkt weinig, maar decibellen zijn behoorlijk ingewikkeld en drie decibel erbij is door de logaritmische schaal twee keer zoveel geluid. Maar dat betekent dan weer niet twee keer zo hard.
“Nu komt de TC volgens de modellen twee keer per jaar één decibel boven de nu nog geldende norm van 45 decibel uit. We verwachten dat het met drie padelbanen erbij regelmatig gaat gebeuren. We hebben het gevoel dat nu als excuus wordt gebruikt dat we nooit klaagden over geluidsoverlast”, wordt de angst uitgelegd. (tekst gaat verder onder de foto)
TC Sint Pancras, met rechts daarvan het ijsbaanterrein. Tussen de tennisbanen en het water komen drie padelbanen te liggen. (foto: Bing)
De omwonenden vroegen de TC om het geluidsrapport, maar kregen het niet. Dat wekte argwaan. Een aantal dagen na het bezoek van Streekstad Centraal aan de omwonenden verschijnt de vergunningaanvraag van de club op de gemeentesite, inclusief het rapport dat de club niet wilde geven. De omwonenden schrikken er van.
“Het is zoals we hadden verwacht”, zegt de woordvoerder als we hem bellen voor een reactie. “Het geluidsmodel is gebaseerd op de ‘Rolls Royce’ uitvoering van de padelbanen van fabrikant Padel Factorye. De TC heeft de budget-versie gekocht. Die heeft onder andere veel dunner glas.” Volgens de woordvoerder wordt bovendien regelmatig, al dan niet opzettelijk, het geluidsmodel van de duurste baan gebruikt bij de aanvraag. De fabrikant van de banen zou daar niet blij mee zijn.
TCSP-voorzitter Peter Alkema laat ons weten dat hij de zorgen begrijpt. “Niet voor niets hebben we de bewoners al in 2022 meegenomen in onze plannen en zijn er vijf bewonersavonden gehouden. Volgens hem zijn de zorgen – met de isolerende maatregelen die de club heeft toegezegd – nergens voor nodig.
“De onderzoeken wijzen er op dat er geen overlast zal ontstaan”, vervolgt Alkema. Hij doelt op diverse geluidsonderzoeken en ook de positieve beoordeling van de Omgevingsdienst. Hij betwijfelt ten zeerste dat een verkeerd geluidsmodel is gebruikt. “Dan zou ten koste gaan van de reputatie van het toch wel gerenommeerde onderzoekbureau. Overigens geeft het geluidsonderzoek heel transparant de nodige informatie over het gebruikte rekenmodel.” (tekst gaat verder onder de foto)
Het is rustig bij Tennisclub Sint Pancras, tijdens de vakantie. De bezettingsgraad van de padelbanen is naar verwachting echter hoog buiten de vakantie, en dan vooral ‘s avonds. (foto: Streekstad Centraal)
Bovendien: mocht TCSP na de bouw van de drie padelbanen tóch teveel geluid produceren, dan zijn extra maatregelen verplicht en die zal de club dan ook netjes uitvoeren, verzekert Peter Alkema. Omwonende Rogier bevestigt die belofte in een laatste gesprek, maar benadrukt dat de groep eventuele extra maatregelen achteraf eenvoudigweg wil voorkomen. Plus dan is er nog die mogelijke verhoging van de geluidsgrens van 45 naar 47 dB(A).
Een advocaat maakt namens de bewonersgroep formeel bezwaar tegen zowel de aanvraag van de club voor een vergunning en om meer geluid te mogen maken. En inmiddels is met elkaar besloten om naar de rechter te stappen als gemeente Dijk en Waard een maatwerkvoorschrift voor extra geluid gunt, aldus Rogier.
Hij voegt toe dat de gemeente opnieuw fout handelde in de informatievoorziening. “De gemeente besloot om niet online te informeren over publicatie van de aanvragen, maar betrokkenen een brief per post te sturen. Met andere woorden: ben je op vakantie weet je van niks, en dat terwijl er maar twee weken bezwaartijd is voor het maatwerkvoorschrift. Het is niet netjes en mag volgens onze advocaat ook niet.”
Ondertussen is de woordvoerder van de omwonenden bij de padelbanen in Anna Paulowna geweest, waar een soortgelijke situatie speelt. “Ik heb op dertig meter dik hoger geluid gemeten dan het rapport aangeeft. Mensen die op 170 meter wonen hebben bezwaar gemaakt en dat is ongegrond verklaard. Ze hebben niet heel veel last van het geluid, maar het is wel net boven de irritatiedrempel. Wij zitten op 120 meter. Die bewoners hebben nu zelf isolerende maatregelen genomen.”
De bezwaartermijn voor de hogere geluidsgrens voorbij, die voor de vergunningsaanvraag verloopt op 1 september. Daarna buigen het college en de Omgevingsdienst zich over de ingediende zienswijzen.
Tik tok, tik tok… De tijd begint te dringen voor Celeritas. Volgend buitenseizoen moet de korfbalvereniging in Alkmaar Noord beschikken over een nieuw speelveld. Eentje dat voldoet aan de aangepaste reglementen. Zo niet, dan mogen er geen wedstrijden meer worden gespeeld. Met de gemeente lijken ze er maar niet uit te komen. “Ik word er zo moe van.”
De kwestie speelt inmiddels zes jaar, vertelt voorzitter Frank Sander: “In 2019 kwamen de eerste berichten vanuit de gemeente en Alkmaar Sport over dat de korfbalvelden waren afgeschreven. Na 21 jaar moesten ze vervangen worden.” Niet alleen vanwege de slijtage, maar ook omdat de internationale korfbalbond af wil van de grootste velden. Clubs hebben tot juni 2026 om hun velden te verkleinen naar 40 x 20 meter. “Nu zetten we voor de wedstrijden linten uit”, vult secretaris Dick Icke aan.
Wel moest Celeritas, door het teruggelopen ledenaantal, van twee velden terug naar één. Daar kon de club zich – net als scheidsrechtersvereniging SVAO die ook van de velden gebruik maakt – in vinden. De naastgelegen tennisvereniging TPC zag zijn kans schoon en wil een stuk terrein overnemen voor een extra tennisbaan. “Daar zijn we toen met zijn drieën uitgekomen.” (tekst gaat verder onder de foto)
Bestuursleden Dick Icke en Frank Sander kijken uit over de korfbalvelden van Celeritas. Ze wachten met smart op nieuws over het nieuw aan te leggen veld. (foto: Streekstad Centraal)
“Dat is naar de gemeente gecommuniceerd, maar daarna bleef het stil. In 2022 kwamen ze weer in de lucht. Toen werd gezegd dat we te weinig leden hadden voor een nieuw veld. We hadden er toen 54 en het moeten er minimaal 70 zijn”, vervolgt de voorzitter. “Ok prima, gaan we daar aan werken. We hebben van alles georganiseerd en nu zitten we op 76 leden.”
De gemeente rekende op 300.000 tot 400.000 euro aan kosten voor een nieuw veld. Maar Celeritas heeft een offerte liggen van 127.000 tot 177.000 euro, afhankelijk van of de ondergrond kan worden hergebruikt. “Waar baseert de gemeente dat bedrag op?”, verwoordt Frank Sander de verbazing. “Toen werdt ons verteld dat het een ASM-veld moet worden.” ASM staat voor Athletic Skills Model en schrijft een veld voor met gekleurde vakken en lijnen voor verschillende sporten. Daar zitten ze bij de korfbalclub niet echt op te wachten. “Ja, dat klopt, dat kan spelers afleiden.”
Frank en Dick stippen aan dat de velden nu ook al multifunctioneel zijn. Celeritas en de scheidsrechtersvereniging gebruiken ze, en ook diverse scholen. (tekst gaat verder onder de foto)
De scheidsrechters trainen graag bij Celeritas, ongedwongen en zonder commentaar op beslissingen die ze nemen tijdens wedstrijden. (foto: SVAO)
In 2024 zijn monsters van de ondergrond genomen. In een gesprek met de gemeente vroeg het bestuur toen om de resultaten. “Die zijn er niet, zeiden ze… Op onze verbaasde blik bevestigt Frank: “Nee die zijn er niet”. “Toen hebben we de bond om advies gevraagd en is iemand komen kijken. Die zei dat de ondergrond waarschijnlijk gerecycled kan worden. Dat rapport hebben we naar de gemeente gestuurd, maar daar hebben we inhoudelijk niks over terug gehoord. Ja, ze zeggen dat ze ermee bezig zijn, maar daar blijft het bij.”
Nog meer verbazing was er, toen bleek dat er in de gemeentelijke bestuursrapportage van september een totaalbedrag opdook van 760.000 euro voor een nieuw kunstgrasveld, met voor dit jaar een reservering 225.000 euro. Twee keer zoveel als eerder geraamd dus. In de noodbrief van Celeritas aan de raadsfracties staan de gebrekkige voortgang en de uiteenlopende bedragen genoemd. VVD en Leefbaar Alkmaar hebben daarop gereageerd en met vragen aan het college van B&W.
Omdat die raadsvragen gesteld zijn gaat het dossier op slot voor de media. Streekstad Centraal dacht een geitenpaadje te hebben gevonden om toch antwoorden te krijgen en vroeg opheldering over de kostenraming van drie tot vier ton, níet over het dubbele bedrag in de bestuursrapportage. De gemeente vond de vraag toch te nauw verwant en wil niet antwoorden tot het college heeft gereageerd.
Mocht vervanging van het speelveld te lang duren, kan Celeritas geen thuiswedstrijden meer spelen. Wellicht kan uitgeweken worden naar omliggende clubs. DSO aan de Vondelstraat is zo’n 5,5 kilometer fietsen, Apollo in Heerhugowaard iets meer dan 9 kilometer. “Daar hebben we eigenlijk nog niet over nagedacht”, bekennen Frank en Dick.
Het college heeft vier weken om inhoudelijk te reageren op de raadsvragen. Tik tok, tik tok…
Elke drie minuten razen tientallen wielrenners onder luid gejuich langs het publiek op de Middenweg in Heerhugowaard. De Tour de Waard is in volle gang. Het evenement is sinds dit jaar niet alleen meer een wielerronde, maar heeft met een uitgebreid muziekprogramma inmiddels ook veel weg van een dorpsfeest. En dat is volgens sommigen maar goed ook. “Als je niet uitkijkt, ben je een gemeente waar je alleen maar kan slapen en wonen.”
Met een scherpe blikt kijkt het publiek van de Tour de Waard op zondagochtend telkens naar de wielrenners die voorbij razen over de Middenweg. Wie fietsen er aan kop? Hoe liggen de verhoudingen in het peloton? Wie zijn de achterblijvers? Toeschouwers hebben weinig tijd om antwoorden te vinden op die vragen, want van de ene op de andere seconde verdwijnen de wielrenners alweer de bocht om. Maar een ronde is zo’n 1500 meter, dus er hoeft niet lang te gewacht te worden tot ze nog een keer voorbijkomen. (tekst loopt door onder de foto)
Aan support geen gebrek voor de gevorderde amateurs die op zondagochtend 60 km fietsten (foto: Streekstad Centraal)
Gedurende de dag staan er meerdere wedstrijden op het programma. Zondagochtend wordt afgetrapt met de Dikke Banden Race voor kinderen van 5 tot 12 jaar, even later volgt de 60 kilometerwedstrijd voor gevorderde amateurs (1e klasse). Ook op het programma staat uiteraard de G-koers, voor onder meer de mindervalide cliënten van Esdegé-Reigersdaal. Later in de middag sluiten de profs de Tour de Waard af.
Al tijdens de 60 kilometerwedstrijd voor de gevorderde amateurs zit de sfeer er goed in. Wanneer de renners door het start- en finishgebied rijden, zijn ze zich verzekerd van de nodige aanmoedigingen. Sommige zijn voor een specifieke renner, andere zijn van algemene aard. (tekst loopt door onder de foto)
Wanneer de renners het start- en finishgebied naderden, wordt de weg vakkundig afgezet. (foto: Streekstad Centraal)
De Tour de Waard is jaarlijks een hoogtepunt op de evenementenkalender van Dijk en Waard. Maar veel concurrentie heeft het niet: grote evenementen in Dijk en Waard zijn schaars. Er was de organisatie er dit jaar daarom veel aan gelegen om een spectaculaire Tour de Waard te organiseren.
“Dit evenement is ontzettend belangrijk voor onze gemeente”, stelt sportwethouder John Does, die de renners elke paar minuten trots voorbij ziet fietsen. “Het verbindt de mensen hier. Daarom is het zo belangrijk om dit evenement levend te houden. Want als je niet uitkijkt, word je een gemeente waar je alleen maar kan slapen en wonen, maar waar voor de rest niets te doen is.” (tekst loopt door onder de foto)
Al 18 jaar zit Marc van Vliet in het bestuur van de Tour de Waard (foto: Streekstad Centraal)
Organisator Marc van Vliet kan zich daar in vinden en is ook van mening dat het evenement een belangrijke rol speelt in de regio. “Er komen niet alleen inwoners uit de regio, maar ik zie ook veel oud-inwoners en sportliefhebbers die van verder komen. Dat er zo’n breed publiek komt, zorgt ervoor dat het evenement een hele verbindende werking heeft. Dat doet mij heel erg goed als organisator zijnde”, zegt hij.
Dat de Tour de Waard een vaste waarde is op de evenementenkalender van Heerhugowaard – alleen corona wist de doorgang van de wielerronde verhinderen -, is volgens Marc vooral te danken aan de vele trouwe sponsors. “Dat is veruit onze grootste inkomstenbron. Zonder sponsors geen Tour de Waard.” En dat zullen de bezoekers ook weten. Wanneer de wielrenners even niet langs het start- en finishgebied rijden, schallen de reclamespotjes van de sponsors regelmatig door de speakers. Heel charmant is het niet, maar het onderstreept hoe afhankelijk de wielerronde is van sponsors. (tekst loopt door onder de foto)
Stilte voor de storm bij het podium van Tour de Waard Live (foto: Streekstad Centraal)
Nieuw dit jaar is de Tour de Waard Live, het muziekevenement dat nu gekoppeld is aan de wielerronde. Bar/Dancing Marlène, De Heeren en voormalig Marlène-eigenaar Ad Molenaar sloegen de handen in elkaar en organiseren samen dit jaar voor het eerst de Tour de Waard Live, waarbij van 12.00 uur tot middernacht Nederlandse volkszangers, waaronder Yves Berendse en Sven Versteeg, het publiek muzikaal vermaken.
Met de komst van het muzikale Tour de Waard Live is Marc niet bang dat het sportieve aspect van het evenement ondersneeuwt, hij is juist blij met hun komst. “We hebben elkaar nodig. De artiesten geven de wielerronde een boost, en andersom. Met de muziek erbij begint het echt een dorpsfeest te worden. Dat is fantastisch om te zien.”
Het is zaterdagavond. Bergen is het toneel voor een sportieve strijd. Een strijd waarbij het draait om pure snelheid en behendigheid: het NK Beddenrace. De West-Friese sport wint aan terrein. In 2024 liepen dertien koppels de race, dit jaar waren het er 20. En dan klinkt het startschot van wat een spectaculaire race zou worden over het 550 meter tellende parcours in hartje Bergen.
Maar ook voorafgaand aan de race hangt er al een energieke sfeer in het centrum van Bergen. De racers bereiden zichzelf en hun bedden voor op de strijd, opgezweept door de muziek die vrolijk uit de speakers klinkt. “Vijftien jaar geleden deed ik voor de eerste keer mee in Langedijk, als jeugdlid”, vertelt de 24-jarige Noelle Duijn, die samen met haar zus Joyce een dameskoppel vormt. Ze beaamt dat het een zware sport is: “Je bent eigenlijk constant aan het sprinten en hebt maar heel kort rust tijdens de wissel.” (tekst loopt door onder de foto)
De spanning stijgt, de start komt dichterbij en de bedden worden klaargemaakt voor de strijd. (foto: Streekstad Centraal)
Veruit de twee jongste deelnemers zijn Thomas van der Voort en Iggy Engeringh. De 15-jarige Thomas doet toch al voor de vierde keer mee en schat zijn kansen als redelijk in: “We doen met de heren mee, dus we gaan zeker wel voor de top 7”, zo laat hij Streekstad Centraal vol vertrouwen weten.
Ondertussen vormt zich langs het parcours een haag aan toeschouwers en ook de horeca langs het parcours wordt het steeds gezelliger. Voor kunstgalerij Het Wapen van Bergen heeft zich inmiddels een enthousiaste groep buurtbewoners verzameld om de race vanaf een zelf geïmproviseerd terras gade te slaan. “We maken er iets gezelligs van, met een drankje en lichtjes buiten.” (tekst loopt door onder de foto)
De strijd van het NK Beddenrace is losgebarsten en in volle gang in de straten van Bergen. (foto: Hans Brouwers)
Aan support ontbrak het de racers dan ook niet. Familie, vrienden en kennissen waren massaal op de been om hun favoriet aan te moedigen. Onder de kenners worden vooraf al voorspellingen gedaan over het verloop van de wedstrijd: “Ik denk dat Luke Spaans en Ramon Wagenaar winnen onder de heren, op nummer twee Klaas en Rob, nummer drie Freek samen met Martijn.”
En dan barst de strijd los, 50 minuten topsport door de straten van Bergen. De commentator heeft nauwelijks tijd om alle duo’s te benoemen terwijl ze voorbijvliegen. Halverwege de wedstrijd lopen Ramon Wagenaar en Luke Spaans uit op de concurrentie, een gat dat alleen maar groter wordt. (de tekst loopt door onder de foto)
De strijd is gestreden, de winnaars van het NK Beddenrace in Bergen zijn bekend. (foto: Streekstad Centraal)
Met een ongekende snelheid pakken de titelverdedigers – wederom – de beker in Bergen. Kersverse winnaar Ramon Wagenaar staat nog bij te komen, maar blikt toch meteen vooruit: “Over twee weken hebben we de race in Langedijk en die duurt tweeënhalf uur, dus we moeten wel nog een beetje bijtrainen.”
De eerste plek voor de gemengde koppels ging naar Giel Stoop en Madelon van Diepen en bij de dames pakten Imke en Ingena Glas de overwinning. Op 30 augustus wordt het beddenraceseizoen afgesloten met de grote beddenrace in Langedijk. (hoofdfoto: Hans Brouwers)
Veel drinken, ijsjes en gewoon niet te gek doen. DG Sportivo organiseert in Heiloo een zomerkamp voor voetbaljeugd en er staan meerdere sporten op het programma. “Maar we houden uiteraard rekening met de hitte. We nemen extra pauzes en houden de kinderen in de gaten.”
Sinds dinsdag geldt het Nationaal Hitteplan. In onze regio viel het door de bewolking mee, maar toen die wegtrok liepen de temperaturen nog aardig op. Evengoed werd er lekker gesport door de rond vijftig kinderen die meedoen aan het zomerkamp. Maar wel met extra pauzes, en verder sporen de begeleiders de jeugd aan om genoeg te drinken en te smeren. Ook worden raketjes uitgedeeld.
“En mocht het nou echt te zwaar worden en merken we dat, dan kunnen we altijd zeggen van: ‘hé we gaan eventjes rustig aan doen, tempo naar beneden’”, zegt eventmanager Yaluca Arntz tegen NH Nieuws, mediapartner van Streekstad Centraal. (tekst gaat verder onder de foto)
Even pauze tussendoor om even bij te komen, mét een ijsje. (foto: NH Nieuws)
Mede met het oog op de hitte stond er ‘s middags Levend Stratego op het programma, in de schaduw van het Heilooërbos. De deelnemers aan het zomerkamp doen nog meer activiteiten die niks te maken hebben met voetbal, zoals kickboksen en padel.
De kinderen hebben het goed naar hun zin, ondanks de warmte. Of misschien ook wel juist door de warmte. “We hebben ook wel een paar keer een watergevecht gedaan”, vertelt Evi. “Daarnaast drinken we veel, dus dan is het goed te doen.”
DG Sportivo is een Alkmaarse sportorganisatie die voetbalclubs ontzorgt door trainingen te houden. Tijdens deze vakantie ligt de focus op sportieve zomerkampen bij HSV en bij C.S.V. Jong Holland in Alkmaar. Het zomerkamp bij HSV duurt nog tot en met vrijdag.
Zestien sporters tussen de twaalf en vijftien jaar vertegenwoordigden dit jaar Alkmaar bij de International Children’s Games (ICG). Het evenement vond plaats in Tallinn in Estland. Het enthousiaste team bestond deze keer uit zeven Judoka’s, zeven atleten en twee beachvolleybalsters.
De International Children’s Games brengen al sinds 1968 van over de hele wereld jonge sporters samen, en worden erkend door het Internationaal Olympisch comité. Inmiddels doen sporters van tussen twaalf en vijftien jaar uit meer dan 100 landen en 600 steden aan het evenement mee. Talloze jonge sporters krijgen daarmee de kans om op internationaal niveau te laten zien wat zij kunnen. En om herinneringen en vrienden voor het leven te maken.
Ondanks dat het natuurlijk niet alleen maar om winnen gaat, hebben de Alkmaarse sporters een mooie medailleprestatie geleverd; Jade won in de atletiek goud op de 400 meter, waar zij in de finale haar persoonlijke record ook nog heeft gebroken met een finish in 56,56 seconden. Sanne haalde zilver op de 80 meter horde met een tijd van 12,06 seconden. en de estafette ploeg met Nora, Sanne, Jade en Sterre eindigde als tweede op de 4×100 meter. (Tekst gaat door onder de foto)
Het Alkmaarse team poseert nog even op Schiphol (Foto: Aangeleverd)
Jaylee wist bij judo in de klasse dames onder 48kg een gouden medaille in de wacht te slepen, net als, Lieke bij dames tot 52kg en Liv bij de dames tot 63kg. Ook was er één zilveren medaille voor Esmee in de klasse dames onder 70kg. Jiro en Djaz hebben bronzen medailles gepakt in de klasse heren tot 66kg en bij het gemengde judoteam.
Ondanks dat er geen medaille is uitgekomen hebben ook de beachvolleybalsters zich van hun beste kant laten zien, en is er goed gespeeld. Naast de sportieve prestaties staan bij de Children’s Games vriendschap, culturele uitwisseling en teambuilding centraal. Volgend jaar zullen de spelen plaats vinden in Hualien in Taiwan.
Stuk voor stuk worden honderden wandelaars zaterdag als helden onthaald bij de Sint Michaëlskerk in Zuidschermer. Sommigen redelijk fit, anderen strompelen de finish over, en dat is niet voor niks: ze hebben binnen 24 uur 100 kilometer gelopen, de 100 van Leeghwater. Nachtelijke stortbuien maakten de 7e editie tot ‘de zwaarste ooit’. “Ik heb de laatste kilometers op m’n sokken gelopen.”
Toch komen de meeste deelnemers stralend binnenlopen. Want hoe diep ze er ook doorheen zitten, de erehaag aan de Zuidervaart die de wandelaars een laatste steuntje in de rug geeft, doet iedere deelnemer vanzelf glimlachen. “De steun van de mensen langs de weg is fantastisch. Die heeft me er echt doorheen gesleept op het einde”, zegt de Friese Sytze als hij net voor acht uur ‘s avonds als allerlaatste binnenkomt.
Precies 24 uur geleden stond hij met 233 andere wandelfanaten aan de start van de 100 van Leeghwater, een jaarlijks wandelevenement waar de deelnemers binnen 24 uur 100 kilometer lopen. Althans, dat is het doel. Het lukte dit jaar 187 deelnemers, 36 vielen af en 27 kwamen niet opdagen. (tekst loopt door onder de foto)
Vrijdagavond om 20.00 vertrokken alle 233 wandelaars vanuit Zuidschermer (foto: Streekstad Centraal)
Vrijdagavond, aan de start van de 100 van Leeghwater, staan de deelnemers er nog vol goede moed en frisse energie bij. Frank bijvoorbeeld, die vertrouwt op zijn fitte twintigerslichaam en zonder al te veel training de uitdaging aangaat.
Wat overmoed betekent, ontdekt hij 24 uur later. “Ik ben he-le-maal kapot. Ik heb het echt onderschat, dit was bizar zwaar”, zegt hij terwijl hij op zijn sokken zijn medaille ophaalt. “Ik was op een gegeven moment gewoon aan het hallucineren, serieus. Ik wist niet meer wie ik was en waar ik liep. Ik zag alleen maar een lange donkere weg voor me. Het was echt eng. Maar ik ben zo ongelofelijk blij dat ik heb meegedaan.”
Frank deed niet mee aan zomaar een editie, want de deelnemers die al vaker meededen beschrijven dit jaar als ‘de zwaarste van allemaal’. Alsof de tocht zelf niet uitdagend genoeg is, maakte een aantal nachtelijke stortbuien de tocht tot een ongenadige beproeving. De meesten hadden zich er op voorbereid door bijvoorbeeld een poncho mee te nemen, ook Frank. “Maar je schoenen worden alsnog zeiknat. Vanochtend waren ze zo doorweekt dat er allemaal wit sop uitkwam, toen heb ik ze omgewisseld voor een nieuw paar, maar ik kon geen schoenen meer dragen, m’n voeten deden zo veel pijn. De laatste twintig kilometer heb ik op m’n sokken gelopen.” (tekst loopt door onder de foto)
Op z’n sokken liep Frank uit Amsterdam de laatste kilometers (foto: Streekstad Centraal)
Ook Sytze, die voor de vijfde keer meedoet, zit er flink doorheen. Wanneer hij over de finishlijn loopt en de ontspanning even toelaat, begint hij te wankelen en moeten omstanders adequaat ingrijpen om te voorkomen dat hij omvalt. Het flesje cognac dat hij onderweg voor wat warmte soldaat heeft gemaakt zal wellicht ook een rol spelen.
Hij heeft dit jaar, op veler verzoek, weer een unieke outfit aangedaan: met boevenpak en handboeien trekt hij vele bekijks. Zijn wandelmaat Ruurd trekt met iets anders de aandacht. Waar de meeste wandelaars met hun stevigste schoenen aan de start verschijnen, vertrouwt Ruurd op zijn C-merk badslippers van de Action. “Dan hebben m’n voeten lekker wat lucht”, merkt hij nuchter op. Hij is niet teruggekomen op zijn beslissing: 24 uur later en 100 kilometer verder loopt hij kalmpjes de finish over, nog steeds op z’n badslippers. (tekst loopt door onder de foto)
Ruurd met badslippers en Sytze in boevenpak voor de start van de 100 van Leeghwater (foto: Streekstad Centraal)
De binnengekomen wandelaars – eenmaal tussen de mensenmassa voor de Sint Michaëlskerk eenvoudig te herkennen aan een ongemakkelijke loop en een grote bos bloemen in de hand – zijn stuk voor stuk afgepeigerd. Maar een gevoel van trots en voldoening is wat overheerst bij iedereen. “Dit was zo mooi”, zegt de 79-jarige Jaap, die per se voor z’n tachtigste de 100 van Leeghwater wilde lopen. “Ik ben zo blij dat ik dit gedaan heb.”
Alle binnengekomen lopers worden ontvangen door een trotse Rein Swart, voorzitter van de 100 van Leeghwater. “Het is fantastisch om iedereen binnen te zien komen.” Iedere deelnemer komt met een eigen verhaal binnen. De een heeft de enorme blaar waarmee hij de laatste veertig kilometer heeft gelopen, de ander heeft tijdens het wandelen spontaan nieuwe vrienden gemaakt en weer een ander heeft de grens van 1500 wandelkilometers bereikt. Er is zelfs een 78-jarige wandelaar die tijdens de tocht door de 200.000 kilometer is gegaan. Met een nieuwe knie, dat dan weer wel.(tekst loopt door onder de foto)
Deze route liepen de deelnemers. De meesten gingen voor 100 km, anderen gingen voor 105, waarmee je jezelf officieel kwalificeert als langeafstandwandelaar (foto: de 100 van Leeghwater)
De sfeer in Zuidschermer is euforisch tijdens de 100 van Leeghwater, vernoemd naar de molenmaker en waterbouwkundige uit De Rijp. De wandeltocht is inmiddels uitgegroeid tot een evenement waarbij na het einde van de ene editie alweer wordt uitgekeken naar de volgende. Het evenement trekt steeds meer wandelaars, en bijna net zoveel vrijwilligers. Dit jaar hielpen maar liefst 203 vrijwilligers bij de organisatie. De organisatie wil het evenement, dat uitverkocht was, niet groter maken dan 250 deelnemers. Juist om de sfeer en de persoonlijke begeleiding van de lopers.
“Bijna net zoveel vrijwilligers als deelnemers, bij welk evenement zie je dat nou?”, zegt voorzitter Rein. “Naast de gigantische uitdaging waarvoor de deelnemers staan, maakt de enorme betrokkenheid van mensen uit de hele omgeving dit evenement denk ik heel uniek. Iedereen wil meedoen.” (tekst loopt door onder de foto)
De Friese Sytze had dit jaar de eer om als allerlaatste binnen te komen. Als een held werd hij onthaald. (foto: Streekstad Centraal)
En de vrijwilligers komen niet alleen opdraven voor de makkelijke klusjes, benadrukt hij. “Bij alle tien de stempelpunten zijn de wandelaars warm onthaald door vrijwilligers, met eten, drinken en een hoop support natuurlijk. Niet alleen overdag, maar zeker ook ‘s nachts.”
Terwijl de biertap overuren draait en de zon onder de Schermerse weilanden duikt, beraden de wandelaars zich op de grote vraag: doe ik volgend jaar weer mee? Sytze en Ruurd weten het wel, die zijn er volgend jaar weer bij. Frank twijfelt nog. “Zoals ik me nu voel, zou ik zeggen dat ik volgend jaar oversla. Maar het was zo’n gave ervaring dat ik, zodra ik hersteld ben, misschien nog van gedachten verander.”
