Heiloo staat bovenaan als het gaat om het aantal profvoetballers per inwoner. Uit onderzoek van de KNVB blijkt dat het Noord-Hollandse dorp relatief de meeste spelers voortbrengt die de stap naar het betaald voetbal maken. Bij amateurclub De Foresters, waar veel talenten hun eerste stappen zetten, wordt dat nieuws met trots ontvangen.
Op sportpark Het Vennewater is het al jaren geen verrassing dat er talent rondloopt. Namen als Kenneth Taylor, Thomas Ouwejan, Richonell Margaret, Joris Kramer en Daan Boerlage hebben hier hun basis gelegd. Volgens vrijwilligers en trainers is de clubcultuur een belangrijke factor in die ontwikkeling.
“Kees Vos is al overleden, maar die is eigenlijk de eerste die ooit een profcontract tekende”, zegt de doorgewinterde Cor Zwart, die al bijna dertig jaar als vrijwilliger op de amateurvereniging rondloopt, tegen de verslaggever van NH, mediapartner van Streekstad Centraal. (tekst gaat verder onder de foto)
AZ-speler Kees Smit uit Heiloo is een van de vele talenten die bij De Foresters voetbalden en later profvoetballer werden. (foto: archief De Foresters)
Ook (oud-)trainers zien de impact van het nieuws. Zo werkte Milo Blei eerder met AZ-toptalent Kees Smit. “Ik kijk er wel met een bepaalde trots naar”, reageert hij op het nieuws. Tegelijk relativeert hij het succes: “Als ik dat antwoord zou hebben, dan zou ik hier ook niet staan” lacht voetballer Milo Blei bij voetbalclub De Foresters.
Het onderzoek van de KNVB komt niet toevallig op dit moment naar buiten. Rond de gemeenteraadsverkiezingen wil de voetbalbond het belang van sport benadrukken. “Onze oproep aan de lokale politiek: investeren in voetbal is investeren in een gezonde en verbonden gemeente”, reageert KNVB-woordvoerder Tom Elbersen. (tekst gaat verder onder de foto)
De jeugd in Heiloo droomt van een latere voetbalcarrière bij FC Barcelona of Real Madrid. (foto: NH Media)
Waar eerder Edam-Volendam bekendstond als hofleverancier van talent, neemt Heiloo nu die positie over. Op de velden van De Foresters groeit ondertussen alweer een nieuwe generatie op met grote dromen.
“Barcelona of Real Madrid”, antwoordt jeugdspeler Lasse op de vraag waar hij later terecht wil komen. Volgens Zwart ontbreekt het in elk geval niet aan inzet: “Ze gaan er wel voor en ze lopen hier ook de hele dag te voetballen, dus daar zal het niet aan liggen”, eindigt Zwart met een kleine glinstering in de ogen.
Een prima weekend voor Biljartvereniging Castricum. Bij de districtskampioenschappen in Purmerend wist hun lid Wil Snel zich tot kampioen bandstoten tweede klasse te tronen. Dat gaf glans aan een toernooi waarbij de Castricummers zich met vele streekgenoten konden meten.
“Biljart zoals het bedoeld is”, blikt Rene Hoogenboom van de vereniging terug. “Op niveau, met karakter en af en toe een glimlach.” Snel, in het dagelijks leven slager in Limmen, maakte meteen aan het begin van het toernooi al indruk door op dag één al meteen alle vier de partijen te winnen. Dat zette de toon voor het hele weekend. Snel bleef ongeslagen en liep uit op zijn tegenstanders, al kwam er nog wel een remise op zijn pad.
In de laatste ronde kwam het tot een rechtstreeks duel om de titel. Een partij die Snel móést winnen – maar die druk weerhield hem dus niet. Eerder dit seizoen werd Snel ook al clubkampioen bij BVC, dus deze titel was een welkome bevestiging, en geeft vertrouwen voor het gewestelijk kampioenschap, dat dit weekend in Zwaag wordt gespeeld.
Er zat voor de vereniging uit Castricum nog meer in: speler Robert Tump werd in Hoorn bij het gewestelijk kampioenschap libre eerse klasse knap tweede. Verslagen zijn terug te vinden op de website van BVC. (foto: aangeleverd)
Een persoonlijk record, maar meer dan dat. Voor schaatsbaan De Meent is dit óók een prestatie zonder weerga. Maar liefst 781 rondjes schaatste Nanette Dalenberg daar, terwijl de rest van de regio een terrasje opzocht omdat het wel lente leek. “Voor mij is dit plezier. Inspannende ontspanning.”
Ontspannen, dat is ook wel hoe Dalenberg overkomt als ze met Streekstad Centraal terugblikt op die bijzondere dag. Vrijdag 6 maart ging ze deze uitdaging aan. Toevallig net op dezelfde dag als het Spekglad Spektakel van ’t Praethuys – zo kwam Streekstad haar op het spoor. Maar voor Dalenberg was het niet eens de eerste keer dat ze zo’n ‘Schaatschallenge’ neerzette.
“Ik heb mijn eigen persoonlijk record verbeterd, ja”, bevestigt ze. “Dat stond op 739 rondjes. Dat reed ik vorig jaar. Ook een baanrecord, maar hoe dat op andere banen in de buurt zit? Daar houd ik me eigenlijk niet mee bezig.” (tekst gaat door onder de foto)
De Meent reikte een certificaat uit voor de prestatie (foto: aangeleverd)
Het gaat Dalenberg écht om die ‘inspannende ontspanning’. “Het was een heerlijke dag”, zegt ze dan ook over haar anderhalve elfstedentocht van die zonnige vrijdag. Want daar komt het dus wel op neer: 300 kilometer en dan nóg twintig kilometer, op een baan die bekend staat als een lastige. “De Meent is halfopen. Je merkt de weersomstandigheden, de wind. Die dag werd het twintig graden, maar het koelde ook weer af.”
Extra complicaties, maar geen dingen waardoor Dalenberg zich laat afleiden. Ze schaatst dóór, dat is haar stijl. Niet op de klok kijken. Geen stress over rondetijden. Gewoon, die beweging. “Rijden op gevoel… Ik heb de nacht erop niet veel geslapen, ik bleef maar van links naar rechts gaan. Daar had ik ook wel rekening mee gehouden hoor, ik sliep apart.”
Ze herinnert zich de mooie momenten van die dag natuurlijk echt wel. Het mooiste, maar tegelijk moeilijkste, was het moment dat haar ouders voor het raam verschenen. “Mijn moeder is ziek, ze kan veel dingen niet meer, maar hiervoor kwamen ze toch even langs. Het schaatsen zelf was niet het zwaarste voor mij, dat was toch dit, en dan toch verder moeten gaan, alleen maar even een handgebaar naar ze.” (tekst gaat door onder de foto)
Bijzonder aan De Meent is de invloed van de weersomstandigheden, legt Dalenberg uit (foto: aangeleverd)
Het dagelijks leven – werk, het huishouden, het gezin – dát laat ze wel van zich afglijden als ze haar rondes maakt. “Ik train twee keer per week. Vrijdag schaats ik mee tijdens het ‘buffelen’ in De Meent. Sporten zonder dat er een wedstrijd aan vast zit, in een gezellige groep, daar geniet ik van.”
Toch is het binnenkort weer even gedaan met het schaatsen, de ijsbaan sluit eind maart. “Dan stap ik weer op de fiets. Daar beleef ik ook veel plezier aan! Natuurlijk blijf ik bewegen. Zo kan ik ook geld inzamelen.”
Want ook dat verdient natuurlijk vermelding: Lymph&Co, voor onderzoek naar lymfeklierkanker, dat is haar eigen goede doel, waar ze zich onvermoeibaar voor blijft inzetten. Ze is dan ook nog lang niet uitgesport: “Ik had denk ik gewoon niet genoeg gegeten die dag, daardoor kwam ik de man met de hamer tegen. Na 781 rondjes, ja. Er zat nog rek in. Dus volgend jaar horen jullie misschien wel weer van me!”
De veiling had eigenlijk niet eens tijd om op gang te komen, het ging meteen volgas tijdens de benefietveiling van VV Egmond. Vele handen gingen de lucht in om een bod uit te brengen dat ver voorbij de werkelijke waarde van de kavel lag. En de lootjes voor de loterij? Die vlogen óók de emmertjes uit. Het zorgde voor tevreden gezichten bij, nou ja, eigenlijk iedereen.
“We houden deze veiling om de nieuwe inboedel van de kantine te financieren”, legt organisator Benno Wittebrood uit, kort voor de veiling bij Café Tervoort in Egmond-Binnen van start gaat. “We krijgen dan wel een nieuw complex, maar dat moeten we wel zelf helemaal aankleden. Vandaar dat wij de veiling opnieuw leven hebben ingeblazen.”
“We hebben jarenlang een veiling bij Adelbert gehouden en nu voor het eerst bij VV Egmond. We veilen allemaal geschenken van ondernemers”, gaat Benno enthousiast verder. Naast voorspelbare kavels als bonnen voor van alles en bollenpakketten, zitten er AZ en Liverpool-shirts tussen én een babypakket. “Een coach van de dames wordt vader, dat heb ik ook op de PowerPoint gezet”, grinnikt Benno. Het is duidelijk: laat Benno maar schuiven. (tekst loopt door onder de foto)
Benno Wittebrood opent de avond, waar hij weken lang naartoe heeft gewerkt. (foto: Streekstad Centraal)
Naast tastbare zaken worden er ook activiteiten geveild. “Dat vinden mensen altijd leuk, samen met elkaar. We hebben onder andere de Egmond-Binnen Experience, een leuk avondje door het hele dorp, een golfdag op het voetbalterrein en een hardloopwedstrijd met een krat bier voor teams van vier. Ze moeten die krat 2,6 kilometer dragen en het bier moet op zijn voordat ze de laatste twee ronden om het Egmondia terrein lopen. Dat is Egmond: een beetje sportief, maar ook gek op een borrel.”
Bij elkaar zijn er liefst 150 kavels, vertelt de voormalige keeper aan Streekstad Centraal. “Het zijn er wat meer geworden dan gedacht.” Het bedrag waarop hij hoopt wil hij niet zeggen. “Ik gok dat we wel rond de 20.000 euro ophalen, ik hoop op wat meer.”
Wanneer Benno de avond opent, haalt hij toch eerst even aan dat Wim Noteboom kort geleden is overleden. Vroeger speler bij Zeevogels, later voetbalvader en een zeer betrokken clublid. Er volgt geen minuut stilte, de vermelding is voldoende om hem te eren. Dat maken de gezichten van de bezoekers duidelijk. Daarna barst de veiling los. (tekst gaat verder onder de foto)
En weer een kavel verkocht. Alle transacties worden ingevoerd in de laptop en de koper krijgt een geschreven aankoopbewijs. (foto: Streekstad Centraal)
Na zo’n 35 kavels spreken we Stefan van der Werff. Hij speelde ooit bij Adelbertus en is nu twee jaar lid van VV Egmond. “Ik heb tussendoor gefietst, je kan niet alles tegelijk doen. Nu speel ik vrijdagavond zeven tegen zeven.” Stefan aast nergens op, hij had ook niet gekeken wat er wordt geveild. “Ik heb inmiddels een Egmond-Binnen Experience gekocht en een duomassage”. Misschien koopt hij nog wel meer. “Ik maak er gewoon gezellige avond van, en ik doe het voor de club, voor een goed doel.”
Mik en een paar van zijn maten kochten grof in toen de lootjesdames langskwamen. “We hebben er 250 gekocht”, vertelt hij. Ook Mik had zich niet voorbereid op de veiling. “Geen idee, wat is er eigenlijk te koop?” Een golfdag heeft hij al wel gekocht. “En we hebben net voor 400 euro aan saté gekocht met zijn allen”, voegt Mik lachend toe. Een goede bodem, want de avond gaat nog wel een uurtje of vier, vijf duren. Op de vraag of hij nog meer gaat bieden zegt Mik: “Vast wel.” (tekst loopt door onder de foto)
Mik en zijn maten hebben flink ingekocht. Niet alleen lootjes, maar ook saté. (foto: Streekstad Centraal)
We spreken Benno Wittebrood de volgende dag weer om te peilen hoe de rest van de avond verlopen is. “Het is hartstikke goed gegaan”, vertelt hij. “Er kwamen tijdens de avond ook nog wat kavels bij van mensen. Dan hebben ze een borreltje op en geven ze een uitje of een sauna-uitje weg enzo. Richting het einde was iedereen dronken. Ik heb een vader en zijn zoon tegen elkaar op zien bieden, ze zagen elkaar niet en wisten niet dat ze dat deden. Dat was mooi om te zien”, lacht Benno.
Rond half een was de veiling voorbij en kon het eindbedrag worden bepaald, nog zonder de opbrengst van de loterij want daar moest nog op gerekend worden. “We hebben een recordbedrag opgehaald, totaal meer dan 27.000 euro. Dat is 300 euro meer dan de laatste bij Adelbertus. Helemaal top, het is meer dan we hadden verwacht!” Het komt wel goed met dat interieur van het nieuwe clubgebouw.
Op de ijsbaan draait het deze week niet om snelheid, maar om stijl. In Alkmaar vond namelijk het Nederlands Kampioenschap schoonrijden plaats, een traditionele schaatsdiscipline waarbij elegantie en perfecte synchronisatie centraal staan. Tijdens deze wedstrijd op ijsbaan De Meent lieten paren uit het hele land zien hoe belangrijk techniek en samenspel zijn wanneer je sierlijk over het ijs wilt bewegen.
Schoonrijden heeft diepe wortels in Noord-Holland. De discipline ontstond al in 1875 en wordt nog altijd beoefend, al staat de sport tegenwoordig voor een uitdaging: het aantal jonge deelnemers blijft achter. Daardoor ligt de gemiddelde leeftijd van de deelnemers vrij hoog. Volgens voorzitter Yvonne Nieboer van de sectie schoonrijden binnen de KNSB is dat een punt van zorg. “We hebben jongere leden nodig, anders houden we alleen bejaarden over.”
Tijdens het kampioenschap draait alles om uitstraling, balans en samenwerking. Schaatsparen proberen zo vloeiend en harmonieus mogelijk over het ijs te glijden, terwijl juryleden letten op techniek en synchroniciteit. Het doel is dat het geheel er moeiteloos uitziet. Jurylid Henny van Maanen omschrijft dat gevoel treffend: “Je moet het idee hebben dat een paar heerlijk, vrij en soepel aan het schaatsen is.” (tekst gaat door onder de foto)
Yvonne en Bradley doen met veel plezier mee met het NK Schoonrijden. (foto: NH Nieuws)
Voor Nieboer zelf is schoonrijden meer dan alleen een bestuursfunctie; ze staat ook zelf op het ijs. Samen met haar schaatspartner doet ze mee aan de wedstrijd. De ervaring van het samen schaatsen geeft volgens haar een bijzonder gevoel. “Het voelt een beetje als zweven over het ijs.” Daarnaast benadrukt ze ook de ontspannen sfeer binnen de sport: “Het is heel chill, je doet het met elkaar en dat is gewoon heel erg leuk.”
Ondanks de rijke geschiedenis kampt schoonrijden met een wat stoffig imago. Volgens Nieboer klopt dat beeld niet. Ze vindt dat de sport juist meer erkenning verdient, onder andere vanwege de technische basis die het biedt voor andere schaatsdisciplines. “De sport heeft een oubollig karakter, daar moeten we vanaf. Schoonrijden is juist een hele goede basis als je goed wilt leren schaatsen”, zegt ze tegen NH Nieuws, mediapartner van Streekstad Centraal. (tekst gaat door onder de foto)
Met sierlijke slagen glijden Yvonne en Bradley over het Alkmaarse ijs. (foto: NH Nieuws)
Om nieuwe generaties te enthousiasmeren probeert de bond jongeren al vroeg kennis te laten maken met de discipline. Dat gebeurt bijvoorbeeld tijdens speciale clinics bij jeugdtrainingen. Volgens Nieboer levert dat vaak verrassend positieve reacties op. “We doen er alles aan om de sport te promoten onder de jeugd. We geven bijvoorbeeld clinics en dan merk je dat er heel veel enthousiasme is. Schoonrijden verdient meer aandacht. Iedereen is welkom.”
Tijdens het NK eindigde Nieboer samen met haar partner Bradley Catteau uiteindelijk op de zesde plaats. De titel bij de paren ging naar Sofieke van Schaik en Frank van Haastrecht uit Utrecht. Ook Noord-Holland kon juichen: bij de mannen wist René Hollenberg uit Castricum het kampioenschap op zijn naam te schrijven.
De Heerhugowaardse Stefanie van der Gragt is een ‘boegbeeld van het vrouwenvoetbal’, vindt de club waarvoor zij al even werkzaam is, AZ. De voetbalclub is dan ook blij met de volgende stap die Van der Gragt in haar carrière zet. Ze gaat nu echt óp het veld aan de slag met het trainen van de voetbalvrouwen van AZ.
Daarmee loopt ze wel iets op haar eigen papieren vooruit, officieel mag ze zich nog geen trainster noemen, nuanceert de club in de berichtgeving. Maar dat komt dik in orde, dat spreekt wel uit het vertrouwen dat AZ in haar stelt: “Met de stap naar de staf van de hoofdmacht wordt een vervolg gegeven aan het traject dat zij bij AZ doorloopt om haar VC4-licentie te behalen.” (tekst loopt door onder de foto)
Vorig jaar opende Stefanie van der Gragt de matchmarkt van Doesgoed door op de gong te slaan. (foto: Streekstad Centraal)
Voorlopig zal Van der Gragt wel worden bijgestaan door staffleden die de juiste papieren op zak hebben. Van der Gragt verklaart dankbaar te zijn met de kans die ze geboden krijgt. Ze maakte er immers nooit een geheim van deze kant op te willen.
Van der Gragt maakte furore in het vrouwenvoetbal en geldt zeker in de regio waar ze nu werkzaam is als een van de grootste bekendheden in het vrouwenvoetbal. Voor AZ is het dan ook mooi om gebruik te kunnen maken van haar talent en uitstraling. “We kijken met veel plezier en verwachting uit naar haar ontwikkeling als trainster, waar ze zich vanaf komend seizoen volledig op kan richten”, reageert algemeen directeur Merijn Zeeman op de website van AZ.
Schaatsen voor een goed doel, daarvoor werd het Spekglad Spektakel op de Meent georganiseerd. De opbrengst gaat naar ’t Praethuys in Alkmaar. Het spektakel, de inzameling én de telling van de opbrengst zijn inmiddels achter de rug, dus de opbrengst is bekend: 17.723 euro. Overigens: wie nog geld wil sorten kan dat doen tot en met 15 maart.
Bij elkaar hebben 43 schaatsers meegedaan aan het Spekglad Spektakel. Wie meteen vanaf het begin al rondjes schaatste, deed eerst een gezamenlijke warming up en daarna werden ze op pad gestuurd door Evelien Vijn. Zij is vooral schaatstopper op de 5000m en sinds twee maanden Europees kampioene ploegenachtervolging samen met Sanne in ’t Hof en Kim Talsma. (tekst gaat verder onder de foto)
Het team van ’t Praethuys was duidelijk zichtbaar langs de ijsbaan. (foto: ’t Praethuys)
Het schaatsevenement werd opgevrolijkt door accordeonist Yolanda. Na hun tocht kwamen de deelnemers moe maar voldaan over de finish, en hadden ze met elkaar 9973,50 euro verdiend. Daar werden nog twee bedragen bij gelegd. De klas Burgerschap van het Talland College doneerde 250 euro het Nationaal Fonds Tegen Kanker (NFTK) 7.500 euro. Daarmee kwam het totaalbedrag op 17.723 euro.
Monique Helfrich, coördinator van ’t Praethuys, is erg blij met de opbrengst: “Door de inzet van de schaatsers, het publiek en alle vrijwilligers, is het een memorabele middag geworden. Het bedrag dat we hebben opgehaald heeft onze stoutste dromen overtroffen.”
’t Praethuys werd in 1982 geopend voor mensen wiens leven wordt beïnvloed door kanker. Ze weten daar hoeveel invloed de fysieke en mentale gesteldheid heeft op kansen op herstel. Er worden activiteiten georganiseerd, mensen kunnen terecht voor informatie en ze kunnen ook langskomen voor een luisterend oor of gesprekken met lotgenoten. (tekst gaat verder onder de foto)
’t Praethuys aan de Westerweg in Alkmaar. Het interieur wordt opnieuw ingericht en dankzij het Spekglad Spektakel kan het activiteitenaanbod worden uitgebreid.
“In een veilige omgeving kunnen mensen in hun eigen tempo werken aan hun mentale en fysieke herstel. De opbrengst van het spekglad spektakel stelt ons in de gelegenheid ons aanbod verder uit te breiden,” vult Helfrich aan.
Lon Claassen van het NFTK vond het Spekglad Spektakel een uitstekend goed doel om mensen die leven met kanker een steuntje in de rug te geven. “We zijn erg blij dat ’t Praethuys het ‘fysieke fitheid-programma’ aanbiedt aan haar gasten. Het draagt bij aan een langer beter leven voor mensen met kanker. Het kans op herstel is groter en de kwaliteit van leven wordt hierdoor verbetert. Daarom hebben wij de actie ook onder andere financieel ondersteunt.”
Wie nog een donatie wil doen is zeer welkom en kan terecht op acties.tegenkanker.nl. (foto: ’t Praethuys)
Méér dan een voetbalkooi. Dat is het nieuwe Cruyff Court in de Alkmaarse wijk Overdie zeker. Al was het maar omdat er voortaan gevoetbald wordt op mooi kunstgras. Woensdagmiddag kwamen kinderen uit de wijk samen om een balletje te trappen met niemand minder dan Khalid Boulahrouz.
De oud-international was naar Alkmaar gekomen voor de officiële opening van het Cruyff Court. Wethouder Christiaan Peetoom was ook van de partij en benadrukte het belang van sport: “Bewegen is supergezond en superbelangrijk. Ik ben zelf ook gek op sport.”
Het Cruyff Court is het tweede in Alkmaar, maar een novum voor Overdie. Een plek waar de liefde voor voetbal vanaf straalt. Speciaal voor de opening was er ook een springkussen en een pannakooi neergezet, maar de meeste aandacht ging toch wel uit naar het groene veld en de hoge blauwe hekken met daarop de naam van de legendarische nummer veertien. In internationale spelling trouwens, dus zónder de puntjes op de ij.
De vrolijke middag begon net na schooltijd. De lucht was nog grauw, het gras rond de nieuwe voetbalkooi wat zompig van de regen. Warm was het niet, tóch gingen de jassen uit voor een eerste potje, voorafgaand aan de officiële opening. (tekst gaat door onder de foto)
Het nieuwe Cruyff Court tussen de flats (foto: Streekstad Centraal)
Voor de toegestroomde jongeren is Johan Cruijff natuurlijk iemand uit de geschiedenis, een icoon van vroeger. Maar zijn naam kennen ze allemaal. De Overdiese jeugd weet ook moeiteloos de clubs waar de Amsterdammer furore maakte op te noemen. Al ligt het hart van de meeste van hen toch bij een ándere club…
“Ik heb zelf wel een band met Alkmaar”, vertelt Khalid Boulahrouz in gesprek met Streekstad Centraal, kort voort hij zelf het veld op gaat. “Op mijn veertiende ben ik hier gaan spelen bij AZ. Dat was echt mijn eigen keuze. Ik speelde in Haarlem maar wist dat ik van club moest veranderen als ik door wilde.”
Dat werd dus AZ. Elke dag vroeg op om naar Alkmaar te gaan – en hier dus ook op school. Dat versterkte de binding van de jonge Boulahrouz met de stad wel. Later bracht zijn carrière hem natuurlijk nog veel verder, maar hij blijft Alkmaar genegen en is dan ook op zijn plek in het Overdiese Cruyff Court. “Ik kom ook nog steeds veel bij AZ.” (tekst gaat door onder de foto)
Jesper Beeldman van Speelplan legt uit dat er nog best wat komt kijken bij zo’n Cruyff Court (foto: Streekstad Centraal)
Langs de zijlijn staat ook Jesper Beeldman uit Heiloo. Hij werkt voor Speelplan, het bedrijf dat voor de technische kant van het Cruyff Court heeft gezorgd. “Er komt echt wel wat bij kijken”, legt hij uit. “De palen gaan wel de grond in en dan moet je er dus voor zorgen dat je geen kabels raakt, of boomwortels.”
Alles is tot in detail uitgedacht. Moeiteloos wijst Beeldman op een ontwerpkeuze die de meeste andere aanwezigen niet eens opvalt: de makkelijkste toegangen tot de Court – verlagingen in het hekwerk – zitten aan de kant waar de auto’s niet rijden. Daar staan ook de bankjes voor de toeschouwers. Zo voorkomen de ontwerpers dat kinderen samendrommen langs de weg. Dit is veiliger. (tekst gaat door onder de foto)
Een peptalk van de grootmeester (foto: Streekstad Centraal)
Intussen is dan het spel van de jeugd begonnen. Dat is ook een fotomoment, dus alléén de kinderen met een hesje mogen voetballen. Van de andere kinderen is niet de bevestiging binnengekomen dat hun ouders het goed vinden als ze op de foto komen. Zo ontstaat een wat eigenaardig beeld: een bijna leeg Cruyff Court, met haast alle toegestroomde kinderen langs de zijlijn.
De acht kinderen die wél een hesje dragen worden klaargestoomd door Boulahrouz. “Wat gaan we doen? Winnen!” De oud-international loodst ze door het spel en ziet dat er gescoord wordt.
“Na mijn carrière ben ik nog even teruggekomen bij AZ”, vertelt Boulahrouz verder. “Ik wilde me oriënteren op het vak van trainen. Ik ben hier anderhalf jaar geweest. Maar ik ben eerlijk tegen mezelf geweest, trainen, dat lag me niet.” Behalve dan op deze woensdag, in Overdie, waar de opening van het Cruyff Court ook de lucht leek op te klaren: de middag eindigde zowaar zonovergoten.
Tim Huijsman uit Heerhugowaard staat midden op het korfbalveld terwijl de spelers zich verzamelen voor de hervatting van de wedstrijd. Fluit in de hand, ogen scherp op het spel. De 26-jarige scheidsrechter staat hier niet zomaar: samen met collega Myka Willemse leidt hij tegenwoordig wedstrijden op het op een na hoogste niveau van Nederland.
Afgelopen weekend floten de twee de wedstrijd tussen Groen Geel en KV Mid-Fryslân in de Korfbal League 2. Een volgende stap in hun snelle ontwikkeling als scheidsrechtersduo.
“Dit niveau moeten we eerst lange tijd aan kunnen”, zegt Huijsman. “Maar als het goed blijft gaan, zou een play-offwedstrijd natuurlijk geweldig zijn. En uiteindelijk misschien ooit de korfbalfinale. Dat is wel de droom.”
Huijsman en Willemse zijn allebei 26 jaar en vormen al bijna twee jaar een scheidsrechterskoppel. In relatief korte tijd hebben ze flinke stappen gezet. “Wij leven allebei voor het korfbal en willen ons continu ontwikkelen”, vertelt Willemse. “Twintig maanden geleden hadden we niet durven dromen dat we hier nu al zouden staan.” (tekst gaat verder onder de foto)
Tim Huijsman uit Heerhugowaard. (foto: NH Sport)
Volgens de twee scheidsrechters is samenwerking daarbij essentieel. Op het hoogste niveau wordt korfbal namelijk vrijwel altijd door een scheidsrechtersduo geleid.
Tijdens de wedstrijd tussen Groen Geel en KV Mid-Fryslân stonden Huijsman en Willemse opnieuw onder een vergrootglas. Op dit niveau wordt elk fluitsignaal kritisch bekeken door spelers, coaches en publiek. Groen Geel-speler Stijn Hoekstra heeft respect voor de ontwikkeling van het duo. “Ze doen er veel aan om op dit niveau te komen en dat is verdiend”, zegt hij.
Voor het duo is de Korfbal League 2 een belangrijke tussenstap richting de absolute top. Toch blijven ze realistisch over hun ambities. “Eerst moeten we bewijzen dat we dit niveau langdurig aankunnen”, zegt Huijsman. “Maar als dat lukt en je mag ooit een finale fluiten, dan is dat natuurlijk het hoogst haalbare.”
NH, mediapartner van Streekstad Centraal was afgelopen zaterdag bij de wedstrijd aanwezig en maakte een reportage over het scheidsrechtersduo.
Soms moet je gewoon ‘mazzel’ hebben, zegt vader Leander er nuchter over. Maar zijn zesjarige dochter Emily had vorige week zomaar de dag van haar leven. Ze mocht kennismaken met haar idool Wout Weghorst en hem een bijzondere vraag stellen.
“Je kunt je opgeven voor de persconferentie van de Ajax Kids Club”, wist de vader uit Heerhugowaard. “Ze had al eens een filmpje gestuurd naar Weghorst zelf, via zijn insta. Maar dit was ook een kans.” Het was nog niet meteen zeker dat Weghorst zelf ook bij de persconferentie zou zijn, maar een paar dagen op voorhand kreeg Leander te horen dat dat inderdaad zo zijn. Ze mochten het moment dus écht niet missen.
De vraag van Emily: of ze een filmpje mocht laten zien van haar kamer. Iets wat ze graag met de bekende voetballer wilde delen. Én de vraag of ze misschien een knuffel mocht, als ze dan toch met hem op de foto zou gaan.
Weghorst kon de oprechtheid duidelijk wel waarderen en zei geen nee. Dat werd ook in andere media opgemerkt. “Het was een heerlijke dag, echt genieten”, blikken vader en dochter terug. “Het kwam allemaal mooi uit.” (foto: aangeleverd)
