Een rouwproces, zo voelt het voor Lisanne de Witte: stoppen met haar sport, haar grote passie. Ze vierde als hardloopster grote successen. Haar carrière met zo’n succes afsluiten, dát lukte haar vorig weekend niet, en juist dat brengt de Alkmaarse, die traint in Heiloo, dan toch weer aan het twijfelen.
NH, mediapartner van Streekstad Centraal, sprak met De Witte en ook met haar coach Sven Ootjers. Op het NK Atletiek in Hengelo lukte het de sprintster niet om zich voor de finale te plaatsen. Dat NK had eigenlijk haar afscheid moeten zijn – en is dat misschien ook wel. Een afscheid in mineur.
“Dit seizoen begon dramatisch door blessures”, blikt De Witte terug. Dat ze die finale niet haalde was niet eens de grootste teleurstelling. Het publiek zag oprechte tranen toen ze een laatste ereronde liep. “Het deed mij vooral pijn dat het heel slecht ging en daar schrok ik van. Het voelde gewoon heel heftig, om met iets te stoppen van wat ik achttien jaar heb gedaan”, zegt ze tegen NH. (tekst gaat door onder de foto)
Ook voor haar coach was het moment beladen. Van hem hoeft De Witte ook zeker niet te stoppen, dat is echt haar eigen beslissing. Eén die ze nu dus wel heroverweegt. “Ik weet het niet”, zegt de Alkmaarse. “Ik vind ik het lastig om te accepteren. Het ging zaterdag gewoon zo slecht en dat zorgt voor twijfels.”
Ze heeft anders genoeg om héél trots op te zijn. Van de nationale titel op de 800 meter in 2015 tot de Olympische spelen, driemaal. Vier keer goud met de Nederlandse estafetteploeg op de verschillende Europese en Wereldkampioenschappen. De grootse huldigingen, ook in Alkmaar, haar thuisstad. (tekst gaat door onder de video uit 2024)
Haar club is AV Trias uit Heiloo. Ook in die gemeente is de waardering voor wat De Witte heeft betekend groot. Ze trainde hier al sinds haar jonge jaren en ziet hoe AV Trias verder groeit, zich verder ontwikkeld.
“Dit voelt als het juiste moment om ruimte te maken voor nieuwe talenten”, zegt ze daarover. “Ik vind hun ontwikkeling mooi om te zien en het geeft mij niet meer de druk dat ik harder moet lopen. Dat is misschien wel de bevestiging dat ik moet stoppen.”