“Vanavond spreek ik jullie allemaal aan met ‘jij’. Morgen zijn jullie allemaal weer ‘u’ voor mij”. Zo richtte burgemeester Maarten Poorter zich aan het begin van de avond tot alle raadsleden in de laatste vergadering van de eerste gemeenteraad van Dijk en Waard.
Misschien zette de burgemeester daarmee wel de toon voor de rest van de avond. In de nieuwe raadszaal van Dijk en Waard hing dinsdagavond namelijk een sfeer die lastig in één woord te vangen is. Plechtig, zeker. Maar ook warm, persoonlijk en soms zelfs een beetje ongemakkelijk eerlijk. Het was de laatste vergadering van de eerste gemeenteraad van de fusiegemeente – en dat voelde je in alles. (tekst gaat verder onder de foto)
Waar de zaal eerder al werd beschreven om zijn nieuwe inrichting, draaide het deze avond niet om stenen of stoelen, maar om de mensen die er jarenlang hun plek hadden. Raadsleden die de gemeente vanaf de fusie vormgaven, namen afscheid. Sommigen zichtbaar opgelucht, anderen zichtbaar geraakt. Want dat afscheid was niet voor iedereen vrijwillig. Maar verkiezingen kennen geen uitslag zonder de onvermijdelijke teleurgestelde verliezers.
De vergadering telde de gebruikelijke momenten: het controleren van geloofsbrieven, het toelaten van nieuwe raadsleden en de officiële opening van de zaal met een ferme klap van de nieuwe voorzittershamer. Maar tussen die formele onderdelen door ontstond iets anders.
Burgemeester Maarten Poorter sprak over groei – van een nieuwe gemeente die moest leren samenwerken, besturen en besluiten. Woorden die pasten bij een proces, maar die dinsdagavond vooral een gezicht kregen. (tekst gaat verder onder de foto)
Want die groei zat in de verhalen van de vertrekkende raadsleden.
Sommige bijdragen bleven nog lang in de zaal hangen. Zoals die van Daniëlle Barhorst (GroenLinks-PvdA), die vertelde hoe ze ondanks haar angststoornis steeds opnieuw het woord nam. Niet zonder spanning, maar wel met overtuiging.
Het typeerde de avond: geen politiek spel, maar persoonlijke drijfveren. Waarom iemand het doet. Wat het kost. En wat het oplevert.
Ook andere raadsleden blikten terug op concrete resultaten. Henk Corbee (DOP) noemde met tevredenheid wat er in zijn dorp bereikt is. Geen grote abstracte verhalen, maar tastbare dingen: het sportcomplex van SV Vrone, zwembad De Bever dat open kan blijven. (tekst gaat verder onder de foto)
Het in 2024 overleden raadslid Carola van ’t Schip-Nieuwboer werd nog even genoemd, en dat zal velen goed hebben gedaan.
Voor drie raadsleden kreeg het afscheid een extra lading. Véronique Wanst, Els Nieuwland-Rijs en Joke Appelman werden onderscheiden voor hun jarenlange inzet. Een moment van applaus, bloemen en zichtbare trots.
Maar ook daar zat een tweede laag onder. Wanst sprak bijvoorbeeld open over de schaduwkant van het raadslidmaatschap, zoals online reacties die soms hard binnenkomen. Het gaf het feestelijke moment iets rauws – en daarmee juist oprecht. (tekst gaat verder onder de foto)
Tussen alle persoonlijke woorden door werd ook vooruitgekeken. Met het overhandigen van een overdrachtsdocument aan de nieuwe raad kreeg de avond een symbolische brug naar wat komt. Geen dichtgeslagen boek dus, maar eerder een doorgegeven verhaal. Een document vol ervaringen en adviezen, bedoeld als steun voor de volgende lichting raadsleden.
Aan het einde van de avond bleef geen uitbundige afsluiting hangen, maar eerder een gevoel van afronding. Alsof iedereen besefte dat dit geen echt einde was, maar een tussenmoment. (tekst gaat verder onder de foto)
De eerste raad van Dijk en Waard verdwijnt uit beeld, maar laat wel iets achter: een manier van werken, herinneringen, een gemeente die inmiddels meer is dan een fusie op papier. En een robuuste raadszaal die menigeen al een trots gevoel heeft gegeven om Dijkenwaarder te zijn.
En terwijl de gloednieuwe stoelen woensdagavond weer gevuld worden door nieuwe gezichten, echoën de woorden van deze avond nog even na in de zaal.