“Toch heb ik het gevoel dat ik u al eerder heb gezien.” De kersverse ‘boswachter publiek’ Denise van Dillen voelt voor de wandelaars in de Waarderhout duidelijk al best vertrouwd. Maar het is voor haar écht nog best nieuw allemaal, ze begon in april. Om haar werkgebied én de mensen die er zo graag recreëren beter te leren kennen vraagt ze daarom of mensen haar hun favoriete natuur in de regio willen laten zien.
Het typeert de nieuwe boswachter, merkt Streekstad Centraal als we met Denise op pad gaan in de Heerhugowaardse natuur. “Het gaat me echt om de sociale kant van de boswachterij. Ik ga met mensen in gesprek en leg uit wat wij hier doen.”
Daarbij komt ze natuurlijk niet om de gestipte populieren heen. Heel wat van deze reuzen moeten verdwijnen uit de Waarderhout, omdat ze aan het einde van hun levensduur zijn. Met een ‘dunning’ hoopt Staatsbosbeheer ook andere soorten meer kansen te geven. De kap staat pas voor volgende zomer op het programma, tóch krijgt ze er nu al veel mail over. (tekst gaat door onder de foto)
“Je komt toch aan iets dat leeft, dat raakt mensen”, begrijpt ze. Tegelijk is die kap echt wel ergens goed voor. Staatsbosbeheer wil gebieden als de Waarderhout gezond en divers houden, legt ze uit. “Als je niets doet, overleven de sterkste soorten. Daaronder groeit niets anders.”
Ook zo’n stammenbos kan een bepaalde bekoring hebben, zeker. Maar alle kleinere soorten die nu nog in de Waarderhout leven, de insecten, de specifieke schimmels – die leggen het dan af.
“Staatsbosbeheer is ooit, lang geleden, opgericht voor het hout, en om zand tegen te houden in de duinen… Maar nu richten we ons echt op die biodiversiteit. Daar hebben we de kennis en ervaring voor.” (tekst gaat door onder de foto)
Natuurbeheer – én recreatie. De gebieden van Staatsbosbeheer zijn in trek bij wandelaars, fietsers en sporters. De Schoorlse duinen zijn een echte toeristentrekker zelfs. Ook in de Waarderhout zien we veel mensen die hun hond uitlaten en het Speelbos, met de kabelbaan en andere toestellen, is in trek bij gezinnen.
“Recreatie en natuurbeheer zijn wel twee verschillende dingen. Maaien bijvoorbeeld, dat doen we hier ook. Maar voor de natuur wil je dat zo laat mogelijk in het seizoen doen. Voor de wandelaars en de mensen met honden zeg ik dan, als boswachter publiek: doe het tóch maar even eerder. Daar zoek ik echt de gulden middenweg.” (tekst gaat door onder de foto)
Gemaaid wordt er langs de paden, zodat die begaanbaar blijven. Bezoekers moeten bij de bankjes kunnen komen, en bij de prullenbakken. Die moeten natuurlijk ook door medewerkers van Staatsbosbeheer worden geleegd – het is de praktische kant van het werk. “Dat zijn zware, diepe bakken”, legt Denise uit. “Ze moeten worden leeggezogen.”
Tijdrovend en arbeidsintensief werk is dat. Geen wonder dus dat Staatsbosbeheer de containers op veel plekken heeft weggehaald. De organisatie heeft beperkt budget voor ‘recreatie’ en probeert zich daarom echt te focussen op natuurbeheer, de kerntaak.
“Maar we kijken ook naar samenwerking met de gemeente”, legt Denise uit. “Die weten ook hoe ze een vuilnisbak moeten legen. Het Speelbos hier, in de Waarderhout, is een mooi voorbeeld van zo’n samenwerking. Wij beheren de natuur, de gemeente zorgt voor de speeltoestellen.” (tekst gaat door onder de foto)
Zelf is ze nog maar kort boswachter, hiervoor werkte ze in de zorg. De natuur was een oude liefde. “Ik was als kind al graag buiten. Lekker in de modder. Je moet mij geen sieraden omdoen”, lacht ze. “Maar ik ben de zorg in gerold, zoals dat gaat. Dat heb ik heel lang met veel plezier gedaan. Ik was uiteindelijk leidinggevende.”
Ze zat goed, maar tóch kriebelde het. De rest van haar werkend leven in de zorg blijven – ze heeft het wel overwogen, maar moest erkennen dat ze iets anders wilde. Het bos, de wilde natuur. “Ik woon in Wormerveer en bezocht bij ons een evenement, een excursie met de boswachter. Ze vertelde prachtig. Toen stootte mijn vriend me echt aan: moet je niet eens met haar gaan praten.”
En zo geschiedde. Ze ging in de leer, nam vrijwilligerswerk op. En toen kwam deze baan op haar pad: boswachter publiek, als opvolger van Samuelle van Deutekom. En dat in een gebied dat al langer tot haar verbeelding sprak. “Ja, de Schoorlse duinen, die zijn écht bijzonder, die kende ik natuurlijk wel. Maar ik wil heel Noord-Holland Noord beter leren kennen. Daarom doe ik een oproep.” (tekst gaat door onder de foto)
In Wormerveer kent Denise haar plekjes best. De weidevogels in het Guisveld, een prachtig gebied. Maar zulke gebieden zijn er in haar nieuwe werkterrein toch ook. “Waar ik ontzettend benieuwd naar ben is naar de lievelingsplekjes van de mensen híér. En naar de verhalen die daar bij horen.”
Ze nodigt de lezers van Streekstad Centraal dan ook uit die verhalen met haar te delen. Welk stukje natuur mag de nieuwe boswachter écht niet missen? De kenners kunnen haar mailen via boswachtersschoorlseduinen@staatsbosbeheer.nl.
“We willen mensen echt betrekken bij wat we doen”, benadrukt ze. “Daarom bestaat deze functie ook: boswachter publiek. We beheren de natuur, daar weten we ook veel van, dat is vaak het eerste waar mensen aan denken bij een boswachter. Maar het gaat bij ons werk ook om begrip en draagvlak. Daarvoor ben ik hier.”