Op allerlei manieren pakt de gemeente Alkmaar de overlast in parken en op andere openbare plekken aan, maar daarmee is de problematiek nog lang niet van de baan. Zorgen in de Alkmaarse raad kunnen rekenen op begrip van het college. Tegelijk wijzen burgemeester en wethouders er wel op dat er wel heel veel moet gebeuren om écht iets te veranderen.
Politie. Handhaving. Stewards. Cameratoezicht. De middelen die Alkmaar tot zijn beschikking heeft worden zeker wel ingezet, bezweert het college in reactie op raadsvragen van BAS. En daarnaast is er volop samenwerking met zorgpartners, in de wetenschap dat de ervaren overlast vaak samenhangt met andere problemen bij de mensen die dit gedrag vertonen.
“Wij krijgen ook terug van bewoners dat de inzet van de gemeente en partners wordt
gewaardeerd”, schrijft het college. (tekst gaat door onder de foto)
Maar de complexiteit, die zorgt er toch voor dat al die moeite niet alle overlast wegneemt. “Het college begrijpt dat ervaren overlast gevoelens van onveiligheid kunnen veroorzaken en een negatieve invloed kunnen hebben op de leefbaarheid van de inwoners.”
De overlast is ook niet tot één plek beperkt. De parken zijn wel pleisterplaatsen van dak- en thuislozen, verslaafden en andere mensen met problemen. Maar er is ook een waterbedeffect: handhaven in het ene park, zorgt voor nieuwe problemen in een ander park, of zelfs in woonbuurten in de directe omgeving. Zo krijgt langzamerhand heel Alkmaar te maken met de problemen.
In deze context wees de VVD er deze week al op dat ook de ondernemers van eethuis Bodrum, aan het Zevenhuizen in de binnenstad, te maken hebben met overlast vanuit het park – en dat het kennelijk niet lukt om dat gericht aan te pakken. (tekst gaat door onder de foto)
“Een deel van de overlast wordt veroorzaakt door personen met onderliggende problematiek zoals verslaving, psychische kwetsbaarheid, dak- en thuisloosheid en zorgmijding”, benadrukt het college nog maar eens. “Hierdoor kan overlast niet uitsluitend met toezicht en handhaving worden opgelost. Naast repressieve maatregelen blijft daarom ook inzet op zorg, begeleiding, opvang en waar mogelijk huisvesting noodzakelijk.”
Maar dat is dan weer een hoop extra werk en een probleem zo groot als de nationale huizencrisis aanpakken, dat is eigenlijk een maatje te groot voor Alkmaar alleen. Maar: “Samen met onze partners blijven wij hierop inzetten”, zegt het college toe.
Daarmee wordt in feite de boodschap herhaald die het vorige college óók al aan de raad gaf: we doen van alles, maar het zal niet genoeg zijn. De échte oplossing zit in die passende opvang en die huisvesting, maar dat blijft dus ingewikkeld.
En dus, waterbedeffect of niet, rest Alkmaar niet veel anders dan de symptomen bestrijden door continu te kijken naar wat waar misgaat: “Op de locaties waar structureel overlast wordt ervaren wordt gericht ingezet en gekeken of er aanvullende maatregelen nodig zijn. Het college blijft de ontwikkelingen monitoren en de inzet wordt daarop aangepast.”