Altijd bleven ze terugkomen, hoe ver het leven ze ook had gebracht. De oud-inwoners van de Alkmaarse wijk Oud Overdie. En altijd blíjven ze terugkomen, die bewoners en hun verhalen, want hun geschiedenis is nu vereeuwigd in een boek. “Onze kinderen zien de oude buurt niet meer, maar hebben wel dit boekje.”
Dat zegt Winnie Ottenhoff, één van de schrijvers die meewerkten aan het boek met als titel: ‘De Overdie – onze buurt’. Ottenhoff woont zelf allang niet meer in de wijk, haar woonplaats is Scheveningen, maar tóch bleef ze al die jaren terugkomen voor de wijkreünies. En zij niet als enige.
“Die reünies zijn altijd druk, met prachtige verhalen. Elke keer aan ander thema”, vertelt ze aan Streekstad Centraal tijdens het ‘boekenbal’ in Buurthuis Oud-Overdie. “Maar weet je: mensen worden ouder, mensen gaan dood. We wilden die verhalen bewáren.” (tekst gaat door onder de foto)
Het idee van Hans Dekker, die helemaal in Spanje woont, kwam dan ook precies op het goede moment. Hij stelde voor om een boekje te maken met daarin verhalen uit de buurt, zoals hij die zelf ook nog goed weet. “Ja, Hans, híj heeft het bedacht”, lacht mede-samensteller Paul Montanus. Gedrieën gaan ze op de foto.
“Ik heb nog zo veel herinneringen… En ik schrijf ook. Zo kwam ik op het idee”, zegt Dekker. “Ik vond het een mooie wijk, een mooie mix. We leefden hier in een trotse verbondenheid. En buiten, we speelden constant op straat.”
Zelf trok hij naar Amsterdam, werd verslaggever. Jaren werkte hij mee aan het bekende televisieprogramma Man Bijt Hond. “Daardoor had ik ook wel door dat deze wijk iets bijzonders had. Ja, voor de reünie kom ik altijd terug. Ook nu ik als pensionado in Spanje woon.” (tekst gaat door onder de foto)
Dat altijd terugkomen, dat typeert Oud Overdie, ziet ook Ottenhoff. “Veel mensen trokken weg, om te gaan studeren bijvoorbeeld. Dan gingen ze in Amsterdam wonen. Maar voor die reünie komt iedereen terug, of ze nou arts zijn, of piloot, of wat anders.”
Ze vinden dan een buurt waar veel veranderd is. De straat van de kleine Winnie Ottenhoff, de Spieghelstraat, ziet er compleet anders uit. Er zijn ook weer andere mensen bij gekomen, al zijn er ook nog steeds bewoners die echt van generatie op generatie in ‘de Overdie’ wonen.
Voor al die mensen zijn er de ‘hele leuke boekjes’, wijst Ottenhoff. “Allemaal jeugdherinneringen. En dan ben ik nog één van de jongste in dit boekje”, lacht ze. (tekst gaat door onder de foto)
Iedereen benoemt het Indische karakter van de buurt, de ‘mooie mix’ waar Dekker al over sprak. Die is ook zichtbaar op de reünie en de geur van Indisch eten verspreidt zich al gauw door heel het buurthuis. Voor de Indische gemeenschap in Alkmaar is de wijk een beginpunt geweest.
“Ja, dit was de typische Indische buurt”, bevestigt Paul Kueter, die in de band speelt die vandaag de muziek verzorgt: The Change Band. Óók al een typisch verhaal, blijkt dan – de band verving een andere, Memphis Revisited, die helaas niet kon komen. “Ze hadden dus een stand in nodig, en toen was het al snel: ‘ja dat is familie van me’, zo gaat dat hier. Die verwevenheid.”
Dát is wat blijft, dat is ook de essentie van de verhalen in ‘De Overdie – onze buurt’. De gebouwen van vroeger zijn er lang niet allemaal nog, de straten zien er nu zo anders uit. Maar de kracht van de herinneringen blijft de mensen van toen steeds weer terugtrekken naar hún Overdie. Die kracht is bewaard in dit boek.