Het zat, of beter: lag níét mee deze keer. Maar de deelnemers van de beddenrace in Noord-Scharwoude zetten door, ondanks de stevige plensbuien die het sportieve element teisterden. De beddenrace mag voor een deel van het deelnemersveld dan ‘ludiek’ zijn, de wedstrijd is toch serieus genoeg om er een nat pak voor over te hebben.
“Ik kom uit Langedijk, dan moet je wel”, lacht deelneemster Marinel in gesprek met Streekstad Centraal. Ze racet samen met Femke, die er voor de eerste keer bij is. Dat laatste geldt zeker niet voor Marinel: “Ik kom hier al jaren.”
Echt hárd zullen Marinel en Femke niet gaan, kondigen ze voorafgaand aan de race aan. Het gaat voor hun vooral om de lol die ze eraan beleven. De voorbereiding is daar deel van. (tekst gaat door onder de foto)
Voor Iggy en Thomas is de beddenrace van Bedspecial het juist wél een serieuze wedstrijd. “Voor mij is dit het vierde jaar”, verklaart Iggy. Thomas: “Voor mij de vijfde keer.” Het doel: winnen.
“De eerste plek bij de jeugd en zo lang mogelijk aanhaken bij de heren”, omschrijft Iggy de ambities. “Wij lopen altijd de 2,5 uur uit en proberen dan zo hoog mogelijk te eindigen bij de heren. We trainen twee keer in de week!”
Voor Marinel en Femke telt niet de winst, maar het geld dat ze zo ophalen voor Museum BroekerVeiling. “Wij komen uit de museale wereld. We vinden dat er meer aandacht moet komen voor het behoud van objecten. Juist het werk achter de schermen, wat minder bekend is.”
Concreet hebben ze het dan over de bestrijding van houtworm, maar als vanzelf gaan de gedachten deze zaterdag naar de risico’s van waterschade. Alles wat ze voorbereid hadden: doorweekt. Zijzelf, als we ze na hun race weer spreken: ook doorweekt. (tekst gaat door onder de foto)
Iggy en Thomas zijn behalve nat ook ‘kapot’, laten ze weten, maar hun sportieve inzet heeft zich uitbetaald: “Eerste bij de jeugd en vierde bij de heren, dus prima.” Doel behaald.
Zo is het ook voor organisator Jilles Witte. Wat de organisatie zelf in de hand heeft, dát liep toch op rolletjes. Het weer is nou eenmaal niet te controleren. “We zagen de week van tevoren al dat het niet beter weer zou worden. En dat merk je nu dus ook. Ja, dit heb je nou eenmaal. Het is een buitenevenement en beter dan dit kunnen wij het ook niet maken. We hebben tenten neergezet en hier ook een tent. Dus ja, we moeten het ermee doen, helaas.”
Voor echt noodweer is natuurlijk een protocol, zegt Witte, maar dat was deze keer nog niet nodig. Die Langedijkers zijn niet van suiker – en reken maar dat Langedijkers deze wedstrijd máken. “Toevallig is mijn oom dit ooit begonnen, bij negen eeuwen Langedijk”, vertelt Witte. “Daarna heeft mijn vader het wat jaren gedaan. En nu, sinds tien jaar, doet mijn neef het met een clubje. En sinds drie jaar zit ik er ook bij. Dus ja, het zit in de familie!”