Auteur: André Bakker

Pal nadat ze gesproken heeft wordt het de 13-jarige Malaika Mughal Uribe dinsdagavond allemaal iets te veel. Het meisje schiet vol naast haar moeder Hilde Uribe, die de protestmars heeft georganiseerd. Een protestmars tegen seksueel geweld en grensoverschrijdend gedrag. En daar mocht dochter en oud-kinderburgemeester Malaika dus ook een woordje tot de mensen richten.

Malaika heeft de nodige ervaring met spreken in het openbaar. Twee jaar geleden was ze de kinderburgemeester van Alkmaar, en dinsdagavond wil ze de stem laten horen van de kinderen die slachtoffer zijn van geweld tegen vrouwen. Bijvoorbeeld als getuige of als ze weten dat hun moeder daaronder moet lijden. (tekst gaat verder onder de foto)

Op een doodstil Waagplein, zonder microfoon neemt Malaika het woord: “Hallo allemaal. Ik ben hier vandaag omdat geen enkel kind zou moeten opgroeien in een huis waar geweld is. Geen enkel kind zou moeten zien hoe hun moeder pijn heeft. Ik loop hier voor alle kinderen die niet durven te praten. Voor alle moeders die sterk moeten blijven, zelfs als het zwaar is.”

De vele aanwezigen op het plein blijven zwijgend luisteren, als ze vervolgt: “Ik wil zeggen: jullie zijn niet alleen, wij zijn hier met jullie. Wij zien jullie, wij lopen voor jullie. Samen kunnen we een wereld maken waarin vrouwen en kinderen veilig zijn. En dat begint met elke stap die wij vandaag nemen.”

“Jezus, wat is zij goed!”, flapt Tweede-Kamerlid Songül Mutluer er uit. Malaika hoort de complimenten, maar dan heeft ze het gevecht tegen de waterlanders al verloren. In de armen van de Haagse parlementariër wil ze haar verdriet verbergen. Een fotograaf is er als de kippen bij om te verzekeren dat het aangrijpende moment de volgende dag door iedereen kan worden gezien.

Voordat de mars vanaf het Waagplein via de Langestraat vertrekt naar het Canadaplein, spreekt ook wethouder Robert te Beest, vanavond met een oranje stropdas. Hij is blij ook een aantal mannen te zien met oranje-t-shirts. Het zijn er niet veel, maar ze zijn er wel. Streekstad Centraal telt ongeveer 20 mannen tussen de demonstranten op het Waagplein. (tekst gaat verder onder de foto)

Die heren worden rechtstreeks aangesproken door de wethouder. “Het is belangrijk dat mannen het voortouw nemen als het gaat om de rol die zij hebben te spelen in de samenleving. Want vrouwen kunnen het niet alleen, mannen hebben wel een hoofdrol te vervullen. Het is aan de mannen om de stilte te doorbreken, door een norm te stellen en elkaar aan te spreken als het gaat om ongewenst en vrouwonvriendelijk gedrag.”

Daarna vertrekt de stoet via de Mient en de Langestraat richting het Canadaplein. Als de eerste schroom is overwonnen, begint het lawaai maken. Populaire leuzen onderweg zijn ‘Genoeg is Genoeg’ en vooral ‘De Nacht Is Van Ons’. Inwoners van de binnenstad openen nieuwsgierig de gordijnen. Achter de ramen zijn helaas nergens de oranje kaarsen te zien, die bij de gemeente konden worden opgehaald. Ook niet bij het stadhuis zelf. (tekst gaat verder onder de foto)

Nog enkele slotwoordjes op het Canadaplein, en dan is het moment om Theater De Vest in oranje licht te kleuren. Daarmee komt een einde aan de protestmars en is de Alkmaarse aftrap van de campagneweek Orange The World een feit.

Rond 21:00 uur zitten wethouder Robert te Beest en de organisatoren nog met een drankje in theatercafé Klunder. Ze genieten nog na van een geslaagde avond. Malaika wacht tot zij met haar moeder naar huis kan. Ze wil ons nog wel toelichten waarom het haar vanavond te veel werd: “Ik verplaats me heel erg in die kinderen die thuis te maken hebben met geweld in het gezin.” (tekst gaat verder onder de foto)

Malaika wordt vaak ouder geschat en krijgt zelf ook al te maken met ongewenste aandacht van mannen en bedreigende situaties, bijvoorbeeld als ze samen met haar moeder de stad in gaat of met de trein reist: “Vroeger als kind leek het me erg leuk om puber te zijn. Maar nu ik steeds meer op een vrouw ga lijken, zou ik er wel weer als een kind willen uitzien. Vroeger kreeg je niet te maken met die nare situaties.”

Er volgen nog een aantal ontboezemingen over de ervaringen van deze vrouwen op straat. “Zullen we nog een drankje doen?” vraagt de onvermoeibare Robert te Beest. Maar het is allang bedtijd voor de 13-jarige. Ze wil wel naar huis.

Donkere wolken pakken zich samen boven de Sleutelwerkplaats in de Alkmaarse wijk Overdie. De gemeente heeft deze maand de stekker getrokken uit de overeenkomst met de stichting die al 31 jaar een plek biedt aan mensen die zelf aan hun auto willen sleutelen. Na de eerste schok en het ongeloof vliegen de verwijten nu over en weer. Streekstad Centraal dook in een poel met beschuldigingen om te horen hoe het zover heeft kunnen komen.

De toekomst van de doe-het-zelfgarage hangt aan een zijden draadje, doordat de bestuursleden van de stichting al veel te lang ruziënd door het leven gaan. Ze kregen ruim een jaar de tijd om intern orde op zaken te stellen, maar wethouder Jan Hoekzema zag weinig verbetering.

Daarom is de maat nu vol en heeft de gemeente de samenwerking met de stichting inmiddels opgezegd. Stichting Sleutelwerkplaats Overdie moet het pand aan de Lorreinenlaan 29 uiterlijk over drie maanden verlaten.

De Sleutelwerkplaats begon begin jaren 90, omdat veel mensen in Overdie zelf sleutelden aan hun auto. Zo konden ze hoge garagekosten vermijden. “Motorolie belandde in het riool, accu’s en uitlaten werden achtergelaten bij de afvalcontainer,” zo blikt de 81-jarige Henk Blok terug op die beginjaren. (tekst gaat verder onder de foto)

Al sinds die tijd is Blok voorzitter van de Stichting Sleutelwerkplaats Overdie: “Het is mijn levenswerk. Met niemand had ik ooit problemen.” Zelfs daarover lopen de meningen al uiteen. Oud-secretaris Jan Rood stapte zes jaar geleden op, omdat hij naar eigen zeggen ‘Henk Blok zat was’. “Die man verdraait alles.”

En hij is niet de enige. ‘Blok doet alsof het zijn privé-onderneming is’, vatten meerdere bronnen de problemen samen.

Penningmeester Wim Koster (75) kwam er zeven jaar geleden bij, toen de vorige penningmeester – volgens Koster en Rood – gefrustreerd afhaakte. De jaren daarvoor ging Henk Blok zelf over de financiën. Maar inzage in het financiële beheer uit die periode zat er niet in. Daarom hield de voorganger van Koster het uiteindelijk voor gezien. (tekst gaat verder onder de foto)

Koster zag daarna ook secretaris Jan Rood het bijltje erbij neergooien. Dat voorzitter Blok de bankpas van de stichting ‘sinds jaar en dag gebruikte voor privé-uitgaven’, zou daaraan ten grondslag liggen. “Ik neem hier mensen aan en ik ontsla ze ook als ze me niet bevallen”, zo typeert de voorzitter zijn eigen zeggenschap binnen de stichting.

Wat niet helpt, is dat bij de garage veel wordt gewerkt met contant geld. Iedereen kan een van de bruggen reserveren om aan de eigen auto te sleutelen. De huur wordt contant of met een pinbetaling afgerekend.

Penningmeester Koster wordt terughoudend met het storten van het contante geld en maakt thuis een spaarpotje om te sparen voor een nieuwe brug. Als daarvoor voldoende in de pot zit, stort hij meer dan 10.000 euro op de rekening van de stichting. Daarna stelt hij voor dat bestuurslid Patrick Numan penningmeester wordt. Voorzitter Blok ziet dat niet zitten. (tekst gaat verder onder de foto)

Vervolgens schrijft voorzitter Blok penningmeester Koster én bestuurslid Numan uit bij de Kamer van Koophandel. Nu kan alleen Blok nog bij het geld van de stichting. Ook vervangt hij de sloten van de garage: “De oude sloten waren dichtgespoten met lijm”, zo verklaart de voorzitter die actie. Aangifte van vernieling werd niet gedaan.

Ook plaatst hij voor veel geld camera’s in en rond de sleutelwerkplaats: “Op aandringen van de politie”, zegt Blok. Hij hield rekening met wraakacties van de verbannen bestuursleden. Als nieuwe bestuursleden schrijft hij bij de Kamer van Koophandel familie en vrienden in: zijn zoon en een vriendin van zijn vrouw. (tekst gaat verder onder de foto)

Numan en Koster gaan met succes in beroep bij de Kamer van Koophandel tegen hun uitschrijving uit het bestuur en de inschrijving van de nieuwe bestuursleden. Dat wordt teruggedraaid. Bij de Kamer van Koophandel krijgt het dossier nu speciale aandacht, waardoor verschillende nieuwe pogingen van Blok om de twee bestuursleden hun bevoegdheden af te nemen mislukken.

Raadslid Mohammed Ezhar van Leefbaar Alkmaar begrijpt dat de gemeente de samenwerking in deze situatie opzegt met de stichting. Wel vindt hij dat de sleutelwerkplaats niet mag verdwijnen. Hij komt zelf vaak in de werkplaats en heeft goede contacten met de meeste vrijwilligers. “Veel vrijwilligers zijn bang voor meneer Blok”, stelt Ezhar.

Het raadslid hoopt dat de gemeente na sluiting van de garage nieuwe afspraken wil maken met een nieuwe stichting van de vrijwilligers, zonder Henk Blok. Hij ziet de 81-jarige voorzitter niet als toekomst van de sleutelwerkplaats. “Op die leeftijd zou ik zeggen: maak plaats voor een ander.”

Een ander raadslid, Boran Bilbal van BAS, nam alleen contact op met Henk Blok, en heeft daarna vragen gesteld in de gemeenteraad. Dat leverde niets op.

In de garage ligt inmiddels een handtekeningenlijst met mensen die vinden dat de garage moet blijven. Die is door enkele tientallen buurtbewoners getekend.