En weer is het raak. En dan ook nog op een plek waar het al eerder mis is gegaan. Een explosie, voor de deur, in een woonwijk. Maandagochtend knalde de brievenbus van een portiek in het appartementenblok in de Ruusbroechof in Alkmaar uit elkaar. Ook een geparkeerde auto liep daarbij schade op. Gewonden werden er niet gemeld.
Wanneer we ter plaatse komen zien we één van de bewoners gelaten de rotzooi opruimen. “Ja, hier wordt je niet blij van. Hoop dat ze het snel weer dicht maken.” Daar waar ooit brievenbussen zaten, rest nu een gapend gat. Met schoonmaakdoekjes wordt de zwarte aanslag weggeveegd. “Heb het al vaker opgeruimd dus doe het nu ook maar weer. Anders loop je de troep het hele portiek door.” Ze voert vervolgens de zwartgeblakerde resten af. (tekst loopt door onder foto)
Ook in het portiek is duidelijk dat de brievenbussen kapot zijn (foto: Streekstad Centraal)
De melding van de explosie kwam zondagnacht rond 4:00 uur binnen bij de hulpdiensten. Niet alleen de politie kwam ter plaatse, ook de brandweer werd opgeroepen. Die heeft ervoor gezorgd dat de gemeenschappelijke hal goed werd doorgelucht.
Het is bepaald niet de eerste keer dat er een explosief afgaat in een Alkmaarse woonwijk. De Ruusbroechof was in oktober vorig jaar ook al het doelwit, nadat er eerder al een vuurwerkbom af was gegaan op nieuwjaarsdag 2023. De politie vraagt getuigen zich te melden.
Het hoeft niet altijd hard te gaan. Niet hardlopers, maar vele wandelaars betraden dit weekend het parcours van de bekende Halve Marathon van Egmond. Op meerdere afstanden lieten ze zich zien én ze legden een mooi bedrag bij elkaar voor het goede doel. De organisatie blikt dan ook tevreden terug op een evenement dat het zichtbaar trof met het weer.
Het evenement beleefde zijn 19e editie en bewees zich eens te meer als populair. Bijna 10.000 wandelaars meldden zich aan de start, waar de burgemeester van Bergen, Lars Voskuil, de bel luidde. De organisatie omschrijft de Wandel Marathon als ‘de start van het nieuwe wandeljaar’. (tekst loopt door onder de foto)
Drukte bij een van de verzorgingsposten. (foto: Le Champion)
Na het startsein ging ieder zijn eigen weg, want er kon voor verschillende afstanden gekozen worden. De vertrouwde Halve Marathon meet 21,1 kilometer. Veel wandelaars kozen voor de Kwart Marathon (10,5 kilometer). Dit jaar was het daarnaast ook mogelijk om 15 kilometer te wandelen, een nieuwe afstand die ruim 2.700 nieuwsgierigen over de streep trok.
De echte gelukkige was het duinkonijn. Die viel namelijk in de prijzen dankzij de goededoelenactie van organisator Le Champion. Er is 6.447,95 euro opgehaald en dat grote bedrag werd overhandigd aan Raymond Duindam van PWN. De duinbeheerder zal ervoor zorgen dat de opbrengst van het wandelevenement ten goede komt aan de plaatselijke duinkonijnen.
Overal in Nederland, overal in de wereld zelfs, is dit weekeinde de holocaust herdacht. De moord op zo vele miljoenen joden mag nooit vergeten worden. Ook in Bergen was er een plechtig samenzijn om stil te staan bij de wereldgeschiedenis, en bij joodse inwoners van Bergen zelf – want ook zij werden slachtoffer van de jodenvervolging.
Zondag om 12.00 uur precies werd de holocaust herdacht op de algemene begraafplaats van Bergen. Burgemeester Lars Voskuil stond in een toespraak stil bij de geschiedenis en de doorwerking ervan op het heden. Daarna werden de namen genoemd van joden uit Bergen, Egmond en Schoorl. Want juist door hun namen te noemen, en te blijven noemen, worden deze slachtoffers niet vergeten. Dat is een belangrijk element van iedere herdenking, ingegeven door de joodse traditie. Hierna was er een moment van gebed, gevolgd door zang.
Een plechtige bloemlegging bij de Joodse Steen sluit de herdenking traditioneel af. Op de steen staan 18 namen van joodse inwoners van Bergen, die niet terugkeerden uit de vernietigingskampen van de Nazi’s. Jill Keefer, kleindochter van de familie De Kadt uit Schoorl, legde de bloemen neer, samen met burgemeester Voskuil en zijn echtgenoot. Daarna zwegen de aanwezigen voor een minuut stilte.
Maria Quartel mag zich een jaar lang de beste snert-kok van Nederland noemen. Dat is de uitkomst van het ‘NK Snert Koken’ dat zaterdag werd gehouden in Zuidschermer. Eén van de vaste bestanddelen van deze klassieker uit de Nederlandse keuken is knolselderij. Voor die groente is er jaarlijks extra aandacht vanuit Zuidschermer.
Het Nederlands Kampioenschap werd voor de elfde keer georganiseerd door boer Ted Vaalburg die knolselderij verbouwt. Dat is volgens hem dan ook een onmisbaar ingrediënt voor de perfecte erwtensoep. “Het is mijn grote geheim en je mag het tegen niemand zeggen”, begint hij lachend. “Maar dat is dat je er heel veel knolselderij in doet.”
Er werd zeker niet alleen maar erwtensoep gekookt in Zuidschermer. In de categorie ‘creatief met knolselderij’ won Guus Hamers met z’n knolselderij steak.
Het moge duidelijk zijn: boer Ted organiseert dit event en het NK ‘om de knolselderij meer onder de aandacht te brengen’. Want volgens hem zijn de mogelijkheden met deze groente eindeloos. “Je kan er zoveel van maken: paella, ijs en zelfs shoarma. En mensen kunnen het hier allemaal proeven.”
Naast knolselderij kunnen de paar duizend bezoekers genieten van verschillende lekkernijen, muziek en voor de kinderen is het springkussen opgeblazen. Maar het hoogtepunt van de dag is toch wel de bekendmaking van de Nederlands Kampioen snert koken. De grote winnaar blijk Maria Quartel, die samen met haar schoonmoeder meedoet. Tegenover de camera van mediapartner NH toont ze zich bescheiden: “Hij was iets te dun… Maar dat is op het laatste moment toch goedgekomen.”
Ook als er eigenlijk niet heel veel aan de hand is, kunnen we rekenen op de hulpdiensten. Dat bleek zondagnacht maar weer. Na een melding van brand in de Hobbemalaan in Alkmaar kwam de brandweer gauw ter plaatse om in te grijpen. Maar eenmaal in de Hobbemalaan bleek het om een klein keukenbrandje te gaan: ‘Heerlijke balletjes’, volgens een getuige, maar mogelijk toch wat aangebrand.
Volgens getuigen ter plaatse stonden de balletjes nog op het vuur toen de bewoner in slaap viel. Dat had zeker tot erger kunnen leiden, maar de politie en de brandweer waren gauw ter plaatse. Er hoefde uiteindelijk niet geblust te worden. De ambulance kwam ook naar de woning om de man na te kijken, maar nam hem niet mee naar het ziekenhuis.
De hulpdiensten hadden het in de nacht van zaterdag op zondag druk met meerdere brandmeldingen. Zo ging in Egmond aan Zee een dixie in vlammen op en moest de brandweer in Overdie zelfs een deur inrammen om zeker te stellen dat de brandende woning leeg was. Maar ook bij drukte gaat veiligheid voor alles en dus werd er ook opgetreden bij deze achteraf kleine brand.
Het is plastic, dus er blijft niets van over. Dat was de droevige conclusie na een brand in een dixie in Egmond aan Zee. Het mobiele toilet viel ten prooi aan de vlammen en daar was vrij weinig tegen te beginnen. Toen het vuur gedoofd was bleef er een hoopje verkoold materiaal over.
De melding van de felle brand kwam binnen rond 3:30, zondagochtend. De brandweer rukte uit om te voorkomen dat de brand zou overslaan op voorwerpen in de omgeving. De dixie zelf was toen al niet meer te redden.
De oorzaak van de brand zou een gerichte actie zijn. Getuigen ter plaatse spreken van ‘vandalen’ die voor het vuur, én de noodzakelijke inzet van hulpdiensten, verantwoordelijk zijn.
Een woningbrand in Overdie heeft zondagmorgen vroeg voor de nodige consternatie gezorgd. De brandweer moest zelfs een deur openbreken en dat ging gepaard met harde klappen en rinkelend glas. Na controle bleek de woning leeg. Toch bleven de hulpdiensten alert, omdat brand in een appartementengebouw altijd risico’s met zich meeneemt.
Rond 4:00 zondagmorgen kwam er een melding binnen van een mogelijke brand langs de Koelmalaan. Eenmaal ter plaatse werd vastgesteld dat het om een woning aan de Reinaertlaan ging, een benedenwoning in een appartementencomplex. (tekst gaat door onder de foto)
De brandweer in actie.
De brandweer probeerde snel vast te stellen of er iemand in de woning aanwezig was, de rook kwam toen al uit de brievenbus. Er werd gebonsd op de ramen, maar er verscheen niemand aan de deur. Toen ramde de brandweer de voordeur in om zich zo toegang tot de woning te verschaffen. Daar bleek niemand thuis.
De oorzaak van de brand is nog niet duidelijk, maar de politie houdt rekening met brandstichting. Er zijn camerabeelden waarop mogelijk een en ander te zien is. De omgeving van de woning werd afgezet voor uitgebreider forensisch onderzoek.
Lid van de Orde van Oranje-Nassau. Zo mag Ben Bijl zich de rest van zijn leven noemen. Maar Ben Bijl is ziek, dodelijk ziek. Dat maakte het moment beladen, donderdagavond. De ontlading in de raad was groot. Juist híj maakt politiek alledaags, concreet, zichtbaar. “En dat blijf ik nog wel even doen ook.”
Streekstad Centraal spreekt Ben Bijl de dag nadat hij zijn onderscheiding kreeg. Zoals altijd heeft hij het druk, staat hij veel mensen te woord. “Maar het is niet dat de telefoon nu roodgloeiend staat hoor”, relativeert hij. “Het meeste gaat toch via de app.”
Dat was vorig weekend wel anders. Toen maakte Bijl wereldkundig wat bij de pers en bij zijn collega’s op het stadhuis al een tijdje bekend was, maar wat door niemand hardop werd gezegd: hij is ziek. Kanker. “Ik heb het een jaar voor me gehouden. Nu vond ik het vroeg genoeg om het te zeggen”, vertelt Bijl daarover. “De chemo slaat niet meer aan. Ik kon nog wel ‘n kuur krijgen maar dat doe ik niet. Ik ga het gevecht zelf aan. Liefst zo gezond mogelijk.” (tekst gaat door onder de foto)
Ben Bijl. (foto: Streekstad Centraal)
Relativerend en hard tegelijk, met het hart op de tong: het is hoe Alkmaar de BAS-voorman heeft leren kennen – en waarderen. Hij raakte vergroeid met de gemeentepolitiek, zette die naar zijn hand. Dat is ook waar hij het liefste over spreekt, liever dan over zijn ziekte. “Dat ga ik op mij af laten komen”, zegt hij daar nog over. Strijdlustig: “Ik wil mijn huid duur verkopen.”
Want er is nog zo veel te doen. Alkmaar is mooi, maar kan altijd nog mooier. Een universitaire faculteit, dat zou Bijl een welkome toevoeging vinden. Meer historie herstellen, of dat nou stukken van de oude stadsmuur zijn, of middeleeuwse resten in de Oudorperpolder. Hij geniet er merkbaar van als hij daarover spreekt. Het verleden zichtbaar maken, dat wil hij, dat wil BAS.
“De Boompoort, daar ben ik trots op, dat is zo mooi geworden”, vertelt Bijl als we op zijn jarenlange politieke loopbaan terugblikken, die begon bij OPA. “Je kunt ook denken aan het Waagplein. Daar wilden ze een heel glazen gebouw tegenover zetten…” Mede dankzij Bijls inzet staat daar nu een rijtje moderne huizen dat wél aansluit bij het historische Alkmaarse stadsbeeld. Dat is het soort inzet waarvoor hij nu zijn onderscheiding gekregen heeft. (tekst gaat door onder de foto)
De Boompoort tijdens de bouw. (foto: Ben Bijl)
“De Schelphoek is daar ook een voorbeeld van”, vult Bijl aan. “Ze wilden daar zes grote grijze blokken gaan bouwen. Thema ‘Noordpool’. Zijn ze helemaal gek geworden, dacht ik.” Nu staat daar een hedendaags stadswijkje met grachtjes en individuele geveltjes.
“Ja, ach, ik heb mijn sporen nagelaten”, zegt Bijl, relativerend – maar zeker niet ontevreden. “Ik weet soms niet eens meer hóé ik ‘t geregeld heb, maar het is er.”
En ‘dat waarderen wij zeer’, zei burgemeester Anja Schouten donderdagavond namens alle Alkmaarders. Want Bijls inzet voor de stad heeft echt verschil gemaakt. Daarom kreeg de politicus in de raadsvergadering zijn koninklijke onderscheiding opgespeld. “This is the moment”, kondigde de burgemeester aan. Daarna volgde een lang en luid applaus. Vriend en vijand gunden hem dit moment, deze blijk van waardering. (tekst gaat door onder de foto)
Bloemen, een kus van de burgemeester en een daverend applaus: zo ontving Bijl donderdagavond zijn onderscheiding. (foto: Streekstad Centraal)
Dat Bijl vijanden gemaakt heeft, dat staat buiten kijf. Zijn partij speelde een sleutelrol in de dramatische val van het college, begin 2023. Ook dáár kijkt hij met tevredenheid op terug: “Dat we toestanden als in Ter Apel hebben tegengehouden, met het COA, dat was goed. Ik heb daar heel veel reacties op gekregen, duizenden. Mensen kwamen bij me aan de deur.” Natuurlijk was er ook harde kritiek, maar die laat hij van zich afglijden: “Ik heb groene zeep op mijn rug.”
Het politieke drama schuwt Bijl niet, maar wat hem typeert is het oog voor de kleine dingen: een blindengeleidestrook, of ondergrondse vuilcontainers in de stad. “Ik werd gék van die meeuwen, blij dat we die containers nu hebben.”
Hoe het nu verder moet met BAS, zijn partij, zijn politieke kindje, dat is een vraag die hij zichzelf ook wel stelt. Maar hij laat zich er zeker niet gek door maken. Een tweede Ben Bijl komt er natuurlijk niet, maar misschien doet zijn opvolger het juist wel beter dan hij, overweegt hij. “Er zijn meerdere kandidaten. Ook dat gaan we keurig doen.”
Hij geeft het over, het is niet aan hem maar aan zijn opvolger om de toekomst te kleuren, weet Bijl. Maar toch. “Ik hoop dat ik nog wel kan kijken hoe het gaat, van boven. Dat ik toch hier en daar nog een beetje mag sturen.” Lachend: “Maar ze zijn gewaarschuwd. Als ze me dan één vinger geven, terwijl ik daar boven zit… Ja, dan neem ik de hele hand!”
