De 75-jarige Trudy uit Heiloo wordt al bijna een maand vermist. De vrouw verdween op zaterdag 21 februari en sindsdien ontbreekt ieder spoor. De politie roept opnieuw de hulp in van het publiek.
Volgens de politie is nog altijd onduidelijk hoe Trudy is vertrokken en in welke richting zij is gegaan. Eerder werd er onder meer gezocht in de bossen rondom haar woning, onder andere door het Veteranen Search Team, maar dat leverde geen resultaat op.
De politie geeft aan dat nieuwe informatie nodig is om het onderzoek verder te brengen. “Alle tips zijn welkom”, laat een woordvoerder weten. Zonder concrete aanwijzingen is het gebied waarin gezocht moet worden te groot om gericht nieuwe zoekacties te starten.
Trudy is ongeveer 1.75 meter lang, heeft een normaal postuur en halflang, grijs krullend haar. Ze heeft blauwgrijze ogen. Mogelijk droeg zij bij haar vermissing een witte lange jas met capuchon en zandkleurige bontkraag, een spijkerrok en lichtgekleurde laarsjes.
Mensen die informatie hebben over de vermissing wordt gevraagd contact op te nemen via de opsporingstiplijn 0800-6070 of via politie.nl/vermissing.
In een bedrijfspand aan de Molenwerf in Uitgeest heeft de politie dinsdag een hennepkwekerij aangetroffen. Het gaat om ongeveer 280 planten. De kwekerij werd ontdekt door het drugsteam van de politie.
In het pand waren naast de planten ook materialen aanwezig die worden gebruikt voor de teelt van hennep. De planten en apparatuur zijn in beslag genomen en vernietigd.
De burgemeester is door de politie geïnformeerd en heeft het pand per direct voor negen maanden gesloten.
Volgens de gemeente brengt drugsproductie risico’s met zich mee voor de omgeving. In het pand werd illegaal stroom afgetapt, wat kan leiden tot kortsluiting of brand. Ook was er sprake van diefstal van water, wat risico’s kan opleveren voor de volksgezondheid.
De gemeente roept inwoners op alert te zijn op signalen van een hennepkwekerij, zoals een sterke geur of een constant zoemend geluid. Verdachte situaties kunnen worden gemeld bij de politie via 0900-8844 of anoniem via Meld Misdaad Anoniem (0800-7000).
Een oplettende getuige zag maandagmiddag hoe een man met een slijptol het slot van een geparkeerde bakfiets vernielde en belde direct de politie.
De man was er toen al met de bakfiets vandoor in de richting van het bedrijventerrein Zandhorst Surveillerende agenten in de omgeving zagen de verdachte fietsen en zetten de achtervolging in. Toen de man merkte dat hij werd gezocht, liet hij de fiets achter en vluchtte een erf op aan de Westerweg.
De politie zette het terrein af en stelde een onderzoek in. De man werd uiteindelijk aangetroffen tussen twee volgroeide bomen met klimop, waar hij zich had verstopt. Bij zijn aanhouding had hij een tas met inbrekersgereedschap bij zich.
Het gaat om een 25-jarige man uit Wormer. Het gereedschap is in beslag genomen.
Van de diefstal is aangifte gedaan. De bakfiets is teruggegeven aan de eigenaar. De verdachte zit nog vast.
Wie de verkiezingsprogramma’s van 2022 naast de uiteindelijke politieke resultaten in Alkmaar legt, ziet een opmerkelijk contrast. De politieke arena beloofde destijds vuurwerk en fundamentele keuzes over de toekomst van de stad, maar de Alkmaarder kreeg de afgelopen jaren uiteindelijk vooral ‘zacht bestuur’ en compromissen.
Om te begrijpen waarom de scherpe randjes gedurende deze bestuursperiode overal vanaf zijn gevijld, is het cruciaal om niet slechts naar de eindstreep te kijken, maar naar de politieke aardverschuiving die de stad halverwege de rit verlamde. De opvallende drang naar rust en harmonie in het huidige stadhuis is namelijk geen onverklaarbaar gebrek aan visie, maar een direct overlevingsmechanisme na de traumatische val van de eerste coalitie. (tekst gaat verder onder de foto)
18 maart sluiten de stembureaus bij de verkiezingen voor de volgende raadsperiode 2026-2030. (foto: Streekstad Centraal)
De bestuursperiode begon in 2022 wel degelijk met een stevig ideologisch fundament. Na de stembusgang nam in eerste instantie een overwegend progressief blok de leiding. Dit eerste college schuwde de grote woorden en harde kaders niet. Er lagen ambitieuze plannen voor verregaande vergroening, een onbuigzame eis van dertig procent sociale huur bij nieuwbouw en een visie waarin de overheid resoluut de ruimtelijke regie in de stad zou pakken.
Dit eerste stadsbestuur liep echter stuk op precies die scherpe politieke principes. De vastgelopen asielopvang en de voortrekspositie bij de huisvesting van statushouders bleken een onoverbrugbare splijtzwam, waarna de coalitie voortijdig en met een ongekende bestuurlijke botsing klapte.
Uit de as van deze crisis trad de ‘Alkmaarse Stad en Landcoalitie’ aan, een nieuw bestuur waarin behoudendere partijen als de VVD en OPA stevig de macht naar zich toetrokken. Om een nieuwe politieke implosie koste wat kost te voorkomen, koos deze nieuwe samenstelling bewust voor een wezenlijk andere bestuursstijl. Scherpe campagnestandpunten werden in hoog tempo ingeruild voor voorzichtige polderoplossingen. (tekst gaat verder onder de foto)
De handtekeningen worden in 2023 gezet onder de ‘Stad en Land Coalitie’. (foto: aangeleverd)
Waar de VVD en OPA tijdens de verkiezingen nog spraken over strenge regels en duidelijke grenzen rondom integratie en de bijstand, werden die harde teksten in het nieuwe akkoord geruisloos afgezwakt tot milde formuleringen over begeleiding en ondersteuning.
Vergaande klimaatmaatregelen en ruimtelijke dromen sneuvelden eveneens; de nieuwe coalitie streek de plooien glad door sociale bouweisen te halveren en nadrukkelijk het midden op te zoeken. Alles was erop gericht om te deëscaleren: een compromis had voortaan in Alkmaar altijd de voorkeur boven een botsing. (tekst gaat verder onder de foto)
De hedendaagse Alkmaarse politieke cultuur lijkt zich de spreuk van Lucebert eigen te hebben gemaakt. (foto: Streekstad Centraal)
Te midden van deze ideologische pacificatie zocht de politiek wel nadrukkelijk naar veilig terrein om successen te boeken, wat vooral resulteerde in lovenswaardige pogingen om dichter bij de inwoner te gaan staan. Hierin vonden de partijen elkaar moeiteloos.
Met de introductie van een initiatievenloket en zogeheten ‘groene golfambtenaren’ probeert de gemeente de bureaucratie voor de inwoner daadwerkelijk te verminderen en meer mee te denken. Ook projecten zoals ‘Wijk aan Zet’, waarbij bewoners zelf budget krijgen om plannen voor hun buurt uit te voeren, zijn tastbare en positieve resultaten van deze bestuurlijke verzoening.
Zelfs het in de campagne veelbesproken raadgevend referendum werd ingevoerd en daadwerkelijk in de praktijk gebracht. Dat dit referendum uiteindelijk over het relatief veilige en overzichtelijke onderwerp ‘vuurwerk’ ging, is echter eveneens symptomatisch voor de voorzichtige koers van dit college. Het laat de legitieme vraag open of het Alkmaarse bestuur een dergelijk instrument ook durft in te zetten wanneer het om écht politiek gevoelige en ruimtelijk complexe besluitvorming gaat. (tekst gaat verder onder de foto)
Het referendum voor of tegen een vuurwerkverbod was een veilig onderwerp voor de gemeenteraad. (foto: NH Media)
Het bestuurlijke landschap in Alkmaar is door deze accentverschuiving uiteindelijk uiterst rustig en voorspelbaar geworden. Er zijn in de tweede helft van de periode geen grote coalitieruzies meer geweest en wethouders bleven zonder politieke incidenten op hun post, als we het aftreden van wethouder Epskamp na een lang ziekteverlof en een minder fraaie rol bij zijn partij-financiën even buiten beschouwing laten.
Dat bewijst ontegenzeggelijk dat de pragmatische samenwerking na een roerige start functioneert. Maar rust is niet automatisch sterk bestuur. Voor de inwoner betekent dit namelijk tegelijkertijd dat de écht grote keuzes stelselmatig vooruit worden geschoven. (tekst gaat door onder de foto)
Woningbouw staat bij iedereen hoog op de agenda, maar het schiet niet op. (foto: Streekstad Centraal)
Een stad die flink groeit, worstelt met woningnood en zich moet voorbereiden op grote financiële tekorten vanuit het Rijk, eist vroeg of laat meer dan alleen voorzichtigheid en stabiliteit. De belofte in 2022 was een slagvaardig bestuur dat dichter bij de inwoners staat, maar de praktijk in Alkmaar wees keihard uit: wie na een politieke breuk uit lijfsbehoud iedereen tevreden wil houden, mist uiteindelijk politieke lef. Als je iedereen tevreden wil houden, maak je zelden een scherpe keuze.
Op de Dirk Duivelsweg in Alkmaar zijn dinsdagmiddag een scooterrijder en een fietsster licht gewond geraakt bij een aanrijding. Dat gebeurde bij de Kanaalkade, langs de Alkmaarse binnenstad. Een botsing was niet meer te vermijden toen één van de bestuurders rechtdoor wilde en de ander afsloeg.
Door de klap liepen beiden letsel op. Een ambulance kwam erbij zodat de slachtoffers ter plekke medische hulp konden krijgen.
De politie heeft de toedracht van het ongeval onderzocht en zorgde voor de veiligheid. Door de wegafzetting ontstond enige verkeershinder.
Op financieel vlak koos Alkmaar de afgelopen bestuursperiode ogenschijnlijk niet voor spektakel, maar voor geruststellende stabiliteit. Geen roekeloze financiële avonturen, en de breed gedragen belofte om de onroerendezaakbelasting (OZB) louter te corrigeren voor inflatie werd door de bank genomen keurig nagekomen.
Toch vertelt deze rustige oppervlakte absoluut niet het hele verhaal. Wie de begroting puur als een spreadsheet beoordeelt, mist de fundamentele politieke aardverschuiving die de financiële koers van de stad halverwege de rit ingrijpend heeft veranderd. De huidige financiële dynamiek is namelijk geen vastberaden langetermijnstrategie, maar eerder het logische gevolg van de val van het eerste Alkmaarse college en de daaropvolgende dreiging van bezuinigingen vanuit Den Haag.
Na de verkiezingen van 2022 startte een overwegend progressief blok met grootse ambities gericht op duurzaamheid en een stevig sociaal vangnet. Die expansiedrift kwam echter abrupt ten einde toen dit college viel en de ‘Alkmaarse Stad en Landcoalitie’ aantrad. Met de entree van partijen als de VVD en OPA in het centrum van de macht, veranderde de financiële doctrine fundamenteel naar het devies ‘spaarzaam waar het moet, ruimhartig waar het kan’. (tekst gaat verder onder de foto)
Wethouder Christian Schouten (D66) paste deze collegeperiode op de Alkmaarse schatkist. (foto: Streekstad Centraal)
Te midden van deze nieuwe, behoudende bestuurscultuur sneuvelden direct harde politieke beloftes. De VVD had richting de kiezer nog geëist dat tekorten in het peperdure sociaal domein uitsluitend binnen dat eigen begrotingsonderdeel opgelost moesten worden, maar in de praktijk accepteerde de partij dat gaten in de jeugdzorg en WMO alsnog met algemene middelen werden gedicht. Ook BAS leverde pijnlijke concessies in: de beloofde gratis parkeermomenten voor ondernemers verdampten simpelweg om de inkomsten op peil te houden.
Ondanks deze compromissen bleek de gemeentelijke schatkist de afgelopen jaren verrassend goed gevuld. Onder leiding van wethouder Financiën Christian Schouten boekte Alkmaar flinke overschotten, met een plus van 15,9 miljoen euro in 2023 en nog eens 9,3 miljoen euro in 2024. (tekst gaat verder onder de foto)
Het college koos de afgelopen jaren voor royale investeringen in Alkmaarse sportcomplexen. (foto: Ed van de Pol)
Hierdoor was er plotseling ruimte voor royale investeringen, waarbij het college tientallen miljoenen uittrok voor onder meer de nieuwbouw van zwembad De Hoornse Vaart, het Sportpaleis en flinke vergroeningsprojecten. Terwijl de lasten voor de inwoner laag bleven, leek het stadsbestuur financieel de wind in de zeilen te hebben en trad wethouder Schouten steevast naar buiten met de geruststellende boodschap dat Alkmaar de zaakjes goed op orde had.
De ware politieke kleur van dit college en de wethouder werd echter pas echt zichtbaar toen de donkere wolken van het ‘ravijnjaar’ 2026 zich samenpakten boven het stadhuis. Omdat het Rijk de bijdrage aan gemeenten fors verlaagt, stevent Alkmaar af op een structureel tekort van minimaal 14 miljoen euro.
In de aanpak van deze financiële crisis toonde de Stad en Landcoalitie helder waar haar ideologische prioriteiten liggen. Wethouder Schouten wees een kaasschaafmethode – waarbij overal een klein beetje wordt bezuinigd – resoluut van de hand en sloot een extra verhoging van de OZB direct uit. (tekst gaat verder onder de foto)
Economie gaat voor de verduurzaming van mobiliteit in Alkmaar. (foto: Streekstad Centraal)
In plaats daarvan gaf hij de gemeenteraad het harde advies om de bezuinigingen primair te zoeken in het sociaal domein, bij taken die de gemeente samen met het Rijk uitvoert, zoals de maatschappelijke ondersteuning (WMO) en de jeugdzorg. Het politieke doel hiervan was om via het laten oplopen van wachtlijsten de druk op Den Haag op te voeren, in de hoop dat de bezuiniging alsnog van tafel zou gaan.
Deze kille financiële strategie leidde tot felle verontwaardiging bij de linkse oppositie. Partijen als GroenLinks en de PvdA spraken schande van het plan en verweten de wethouder een totaal gebrek aan een “sociaal hart”. De linkse partijen wezen er op dat de keuze om kwetsbare inwoners te laten bloeden voor een rijksbezuiniging een harde politieke keuze is, zeker zolang de coalitie weigert om huizenbezitters via een lichte verhoging van de extreem lage OZB een paar euro extra per maand te laten bijdragen. (tekst gaat verder onder de foto)
Ondanks de enorme investeringen in sportcomplexen was niet iedere sporter blij met de financiële keuzes van dit college. (foto: Streekstad Centraal)
Om het hoog opgelopen debat enigszins te pacificeren en de lieve vrede te bewaren, vluchtte de coalitie vervolgens in ‘zacht bestuur’: de pijnlijke discussies over de naderende bezuinigingen werden verplaatst naar besloten dialoogsessies met de gemeenteraad, begeleid door externe consultants, ver weg van de pers en de inwoners.
Onder de streep is de Alkmaarse begroting op papier weliswaar netjes in balans gebleven, maar van transparante en daadkrachtige besluitvorming is nauwelijks sprake. Doordat de coalitie na de eerdere bestuurscrisis grote politieke botsingen krampachtig mijdt, wordt het fundamentele debat over wie de rekening van het ‘ravijnjaar’ gaat betalen – de huiseigenaar of de kwetsbare inwoner met een zorgvraag – angstvallig achter gesloten deuren en via adviesbureaus gevoerd.
De financiële rust in Alkmaar is daarmee geen teken van kracht, maar een bewuste overlevingsstrategie waarbij de échte, onvermijdelijke pijnpunten voor de stad geruisloos vooruit worden geschoven tot na de verkiezingen van maart.
Wonen was zonder twijfel hét verkiezingsthema tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 2022. De beloftes buitelden over elkaar heen: sneller bouwen, de doorstroming bevorderen en fors inzetten op betaalbare huizen voor starters en senioren. De torenhoge ambitie om duizend woningen per jaar te bouwen, werd vol trots vastgelegd.
Wie nu de balans opmaakt, ziet een werkelijkheid die schril afsteekt tegen die optimistische campagnefolders. Slechts de helft van het beloofde aantal woningen wordt gerealiseerd. De ware oorzaak ligt niet alleen bij trage procedures, maar vooral in de politieke instabiliteit en de harde breuk van de eerste coalitie die de Alkmaarse woonvisie op z’n kop zette. (tekst gaat verder onder de foto)
Woningbouw wordt ook afgeremd door zelf opgelegde regels, zoals een minimale parkeernorm per woning. (foto: Streekstad Centraal)
Na de stembusgang nam in eerste instantie een overwegend progressief blok de leiding. Deze eerste coalitie koos voor een woonbeleid met stevige overheidsregie en een sociaal gezicht. Er werd een ijzersterke norm afgesproken van minimaal dertig procent sociale huur bij nieuwbouw. Om speculanten te weren, wilde dit college de regie pakken via een zelfbewoningsplicht en opkoopbescherming. De droom was een maakbare stad waar de overheid de markt dicteerde wat en voor wie er gebouwd moest worden.
Een explosief hoofdstuk in dit woondossier vormde echter de opvang van asielzoekers en statushouders, wat fungeerde als de definitieve splijtzwam waardoor deze eerste coalitie klapte. Waar het progressieve stadsbestuur de opvangcrisis zag als een solidaire plicht en stelde dat er structureel meer woningen moesten komen, gooide de nieuwe ‘Stad en Landcoalitie’ het roer na de breuk radicaal om. (tekst gaat verder onder de foto)
Ook asielzoekers en statushouders krijgen een dak boven hun hoofd in Alkmaar. (foto: Streekstad Centraal)
Onder druk van partijen als de VVD, die eisten dat statushouders hun voorrangspositie inleverden, werd een hardere koers ingezet: Alkmaar zou voortaan uitsluitend nog voldoen aan de strikte wettelijke verplichtingen.
Toch dwong de werkelijkheid deze behoudende coalitie tot pragmatisch handelen. Zo kwam er een asielzoekerscentrum voor 450 personen aan de Robonsbosweg tot 2030, waar opvallend genoeg ook lokale spoedzoekers tijdelijk op adem kunnen komen. Ook richting de landelijke Spreidingswet nam het huidige college een plichtsgetrouwe, maar gereserveerde houding aan: als de wet in werking treedt, wordt de opvang evenredig verspreid over de wijken, maar Alkmaar zet beslist geen stap extra. (tekst gaat door onder de foto)
Het percentage sociale huur was onderwerp van discussie. (foto: Woonwaard)
Met de entree van partijen als de VVD en OPA in het nieuwe stadsbestuur veranderde de definitie van de Alkmaarse woonbelofte fundamenteel. De strenge eis van dertig procent sociale huur werd overboord gegooid ten gunste van de vrije sector en middenhuur.
De nieuwe coalitie verplichtte ontwikkelaars tot een compromis: vijftien procent sociale huur en vijftien procent sociale koop. Daarmee verdween in de praktijk de garantie op een flinke toename van betaalbare huurwoningen voor de laagste inkomens. Ook de keiharde belofte van coalitiepartij BAS voor de snelle bouw van 250 jongerenwoningen verdampte in het nieuwe akkoord tot een vrijblijvende intentie om ‘flexwoningen’ te stimuleren. (tekst gaat door onder de foto)
Hoogbouw leidt tot weerstand bij omwonenden, waar vanuit de ontwikkelaar en politiek vaak gehoor aan wordt gegeven. (illustratie: aangeleverd)
Deze politieke stoelendans halverwege de rit verklaart grotendeels waarom de uitkomst vandaag zo mager is en grote ruimtelijke keuzes uitbleven. D66 wilde de woningnood oplossen door flink te verdichten met hoogbouw, wat onherroepelijk botste met OPA die de ‘menselijke maat’ predikte. De VVD wilde bouwen in het buitengebied bespreekbaar maken, terwijl anderen het polderlandschap krampachtig wilden beschermen.
Uit angst voor interne botsingen koos de Stad en Landcoalitie voor ‘zacht bestuur’ en mijding van deze scherpe keuzes. Het gevolg: een dramatisch achterblijvend bouwtempo. In plaats van de gedroomde duizend woningen, werden er in 2024 slechts 491 opgeleverd. (tekst gaat verder onder de foto)
De nieuwe woonwijk De Pauw was in De Rijp de belangrijkste nieuwbouwontwikkeling van de afgelopen jaren.
Als de balans wordt opgemaakt, blijkt dat wonen wel bovenaan de agenda staat. Dat zie je terug in het akkoord en in de plannen. Maar de bouwkranen draaien minder hard dan beloofd. Het debat ging over percentages sociale woningen, over hoogbouw of de menselijke maat, over jongerenwoningen en seniorenlabels. Maar uiteindelijk telt maar één ding: hoeveel huizen er echt bijkomen.
Voor veel Alkmaarders verandert er voorlopig weinig. Wie zoekt, wacht. Wie wil doorstromen, wacht. Wie hoopt op een betaalbare huurwoning, wacht. De belofte was versnelling. De uitvoering blijft achter. En zolang het tempo niet omhoog gaat, blijft voor veel Alkmaarders hetzelfde woord centraal staan: wachten.
Een luide knal in de nacht van woensdag op donderdag die te horen was in de Stad van de Zon bleek te komen van een explosief bij een woning aan het Louise Wentland in Heerhugowaard. De knal werd rond 01:45 uur gemeld bij de meldkamer.
Volgens omwonenden was de knal zelfs tot bij het politiebureau van Heerhugowaard te horen. De bewoners waren op het moment van de explosie thuis, maar bleven voor zover bekend ongedeerd.
Meerdere politie-eenheden gingen direct ter plaatse voor nader onderzoek. Bij aankomst bleek dat vermoedelijk zwaar vuurwerk was afgestoken vlak bij de voordeur van de woning. Door de explosie ontstond lichte schade aan de deur.
De dader of daders zijn na het incident gevlucht en nog niet aangehouden. De politie heeft de omgeving korte tijd onderzocht en doet verder onderzoek naar de toedracht. Of er sprake is van een gerichte actie tegen de bewoners, wordt daarbij meegenomen.
Wie de politie kan helpen met beelden of andere informatie, wordt gevraagd zich te melden bij de politie. (Foto’s: RVP Media)
Duurzaamheid was beslist geen bijzaak tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 2022. De belofte aan de kiezer was een stad die in hoog tempo klaar werd gestoomd voor de toekomst, met schoner vervoer, minder uitstoot en een voortrekkersrol in de klimaattransitie. Wie nu, vier jaar later, de balans opmaakt, ziet echter een heel ander Alkmaar.
Een stad waar vergroening weliswaar op de agenda is gebleven, maar waar de grote, fundamentele klimaatstappen zorgvuldig zijn vermeden. Om te begrijpen hoe deze ambitieuze groene droom is veranderd in een uiterst voorzichtige pas op de plaats, volstaat het niet om enkel naar de behaalde doelen te kijken. De ware verklaring ligt in de politieke aardverschuiving die Alkmaar halverwege deze bestuursperiode op zijn grondvesten deed schudden.
Na de stembusgang in 2022 nam aanvankelijk een overwegend progressief blok, met daarin onder meer GroenLinks en de PvdA, de regie in handen. In het eerste coalitieakkoord dat zij sloten, klonk een onmiskenbare urgentie door om de klimaat- en energiecrisis stevig aan te pakken. Er was sprake van ambitieuze isolatieprogramma’s voor woningen en er werden harde afspraken gemaakt om de gemeente koploper te maken in de energietransitie.
Wethouder Robert te Beest (CDA) kreeg in 2022 de opdracht om de nieuwe ambities met duurzaamheid waar te maken, tot hij in 2023 de portefeuille weer moest inleveren. (foto: Streekstad Centraal)
Coalitiepartij ChristenUnie sprak destijds trots over de wens om verplichte milieuzones voor bestel- en vrachtauto’s in te voeren, met als doel de luchtkwaliteit in de stad zo snel mogelijk te verbeteren. De boodschap van dit eerste stadsbestuur was helder: de overheid neemt resoluut de leiding, schuwt stevige ingrepen niet en pakt door met hernieuwbare energiebronnen.
Deze groene inhaalslag kreeg echter nooit de kans om volledig te wortelen. Het eerste college viel voortijdig en maakte plaats voor het stadsbestuur van de ‘Alkmaarse Stad en Landcoalitie’. Met de entree van partijen als de VVD en OPA in het machtscentrum veranderde de politieke windrichting in het stadhuis fundamenteel.
Waar de eerste coalitie heilig geloofde in overheidssturing, trekken OPA en de VVD traditioneel een harde lijn tegen alles wat riekt naar klimaatdwang of betutteling van de burger. Duurzaamheid mag wat deze nieuwe machthebbers betreft nooit ten koste gaan van de lokale economie, de bereikbaarheid van de binnenstad of de portemonnee van de ondernemer en inwoner. (tekst gaat verder onder de foto)
Er kwamen de afgelopen vier jaar geen regels die het vrachtverkeer uit de Alkmaarse binnenstad konden weren. (foto: Streekstad Centraal)
Deze ingrijpende machtswisseling is één op één terug te zien in de sterk afgevlakte klimaatresultaten van de afgelopen jaren. De gevreesde milieuzones en de verplichte emissievrije logistieke hubs voor stadsdistributie, waar het eerdere college nog concreet onderzoek naar deed, werden door de VVD en OPA resoluut naar de prullenbak verwezen.
Ook werd de rem gezet op de zichtbare energietransitie in het buitengebied; om het open polderlandschap te beschermen, sprak de nieuwe coalitie keihard af dat er absoluut geen grote windmolenparken of zonneweides in de regio zouden komen. (tekst gaat verder onder de foto)
In de gemeente Alkmaar, waaronder de Schermer, komen geen grootschalige windparken. (foto: Streekstad Centraal)
Het beleidsmotto verschoof in razend tempo van ‘verplichten’ naar ‘verleiden’. Inwoners werden niet langer geconfronteerd met plannen voor een verplichte overgang van het aardgas af, maar kregen in plaats daarvan vrijblijvende energiecoaches en subsidies aangeboden om in hun eigen tempo hun huis te verduurzamen.
Toch heeft de verduurzaming in Alkmaar na deze bestuurscrisis niet het absolute nulpunt bereikt. De Stad en Landcoalitie zette, in plaats van in te zetten op ideologische en grootschalige transities, volop in op technologische innovatie en praktische vergroening. Er is succesvol geïnvesteerd in vernieuwende batterij-opslag op bedrijventerrein de Boekelermeer om de krapte op het stroomnet tegen te gaan. (tekst gaat verder onder de foto)
In mei 2025 was op bedrijventerrein Boekelermeer iets te vieren vanwege een batterij die stroom voor bedrijven opslaat. (foto: Streekstad Centraal)
Daarnaast kwamen er extra groene schoolpleinen, zogeheten ‘tiny forests’, en werden er forse regenwaterbassins in Oudorp aangelegd om de straten lokaal te wapenen tegen extreme plensbuien. Zelfs de aanleg van groene daken werd gestimuleerd, mede doordat OPA hierin een uiterst pragmatische en goedkope oplossing zag om meeuwenoverlast in de stad tegen te gaan.
Het bescheiden eindresultaat van deze roerige bestuursperiode is hiermee volledig verklaarbaar. Wie de politieke context van de val van het eerste college weigert te vermelden, tekent een inaccuraat beeld van een stad die stuurloos de grote klimaatkeuzes voor zich uit schuift. Maar wie de fundamentele beleidswijziging na de coalitiebreuk wel meeweegt in de analyse, begrijpt feilloos wat er is gebeurd. (tekst gaat verder onder de foto)
Een groot regenwaterbassin kwam in 2025 onder het plein bij Nyenburgh in Oudorp om voorbereid te zijn op plensbuien. (foto: aangeleverd)
De inwoner van Alkmaar heeft in de praktijk simpelweg gekregen wat de tweede coalitie beloofde te leveren: een behoudend duurzaamheidsbeleid vol innovatie en keuzevrijheid, zonder dwang of economische pijn, maar logischerwijs ook zonder de benodigde grote doorbraken.
Hij moest er best een tijdje zijn mond over houden, maar nu mogen ze allemaal bekend worden: de namen voor de nieuwe straten in het PEN-dorp in Alkmaar. Wethouder Christian Schouten koppelt die bekendmaking graag aan de actualiteit van Internationale Vrouwendag. “Met straatnamen kun je uitstralen dat we er een inclusieve wijk van maken.”
In het stadhuis van Alkmaar ontvangt wethouder Schouten de verslaggever van Streekstad Centraal met enig gevoel voor humor. “Ik weet niet of je zelf plannen hebt, maar voor een eigen straatnaam moet je dus eerst tien jaar dood zijn, weet ik inmiddels.”
Oh ja, én vrouw in dit geval, want daar is duidelijk nog een inhaalslag te maken. Er zijn nu duidelijk meer straatnamen die verwijzen naar mannen dan naar vrouwen. “We denken in Nederland vaak dat het wel redelijk gelijk is allemaal, maar de realiteit laat zien dat het zo ver nog niet is.” (tekst gaat door onder de foto)
Wethouder Christian Schouten wilde wachten tot Internationale Vrouwendag om de nieuwe straatnamen te lanceren. (foto: Streekstad Centraal)
“Wij willen alle nieuwe straten in dat hele nieuwe buurtje vernoemen naar vrouwen die wat hebben betekend voor Alkmaar”, verklaart de wethouder de keuzes die zijn gemaakt. “Vrouwen uit de Alkmaarse geschiedenis, maar ook vrouwen die belangrijk zijn geweest voor de gezamenlijke geschiedenis van Alkmaar door de eeuwen heen.”
De opvallendste naam in dat rijtje is die van Antje Apeldoorn. ‘Tante Antje’ is de vroegere bewoonster van de stolp dichtbij het PEN-dorp. In 2014 wordt ze in haar boerderij overvallen door inbrekers. De 88-jarige vrouw gaat hen te lijf. De overvallers vluchten zonder buit en laten de bejaarde vrouw zwaargewond achter.
Antje Apeldoorn-Kruk wordt daarna nooit meer de oude en moet worden opgenomen in een verpleeghuis. Daar komt ze een half jaar later alsnog te overlijden. Haar verhaal liet een diepe indruk achter in Alkmaar, en leidde zelfs tot een stille tocht.
De boerderij is later gekocht door haar kleindochter Roza Apeldoorn en wordt nu opgeknapt. “We hebben dit een paar weken geleden in kleine setting aan de familie onthuld”, vertelt de wethouder. “Ik kan natuurlijk niet voor anderen spreken, maar zelf vond ik dat wel een bijzonder moment. Mooi om te zien dat het ze echt raakte.” (tekst gaat door onder de foto)
Binnenkort maakt wethouder Christian Schouten meer straatnamen bekend voor Pen-dorp, die allemaal passen in het vrouwenthema. (foto: Streekstad Centraal)
Tuinarchitect Mien Ruys, die ooit meetekende aan het PEN-dorp, krijgt de Mien Ruysstraat naar zich vernoemd. Voor beeldend kunstenares en schrijfster Ans Wortel is er de Ans Wortelstraat. Maar ook een zeventiende-eeuwse zangeres wordt vernoemd: de Francisca Duartestraat. Andere namen: de Anna Aukes-Timmerstraat (raadslid), de Cornelia de Langeweg (kinderarts, hoogleraar), de Catharina Bruiningstraat (eerste vrouwelijke archivaris van Alkmaar).
Het zijn zeven namen – een eerste stap, verduidelijkt de wethouder. “Er komen er nog meer, dit was nog niet alles. Het is voor mij heel mooi om hierbij betrokken te zijn. Er komen meerdere dingen samen, van wat ik als wethouder doe. Het is goed om inclusiviteit ook in de openbare ruimte uit te dragen en dat doen we hier.” (Hoofdfoto: Jan Jong Fotografie)
![[Beloftechecker] Scherpe verkiezingswoorden in 2022, maar zacht bestuur in Alkmaar](https://hub.streekstadcentraal.nl/wp-content/uploads/2025/11/20251120_ALK_Gemeenteraad_Alkmaar-scaled.jpg)
