De dienstregeling voor treinverkeer tussen Alkmaar en Den Helder wordt in 2024 niet versoberd. De NS wil na 22:30 uur slechts één trein per uur laten rijden in beide richtingen, maar de Tweede Kamer steekt daar een stokje voor. CDA-kamerlid Harmen Krul uit Den Helder bracht een motie in tegen de voorgenomen aanpassing, die door een meerderheid werd aangenomen.
De NS kondigde in juli aan de dienstregeling uit te willen breiden, om in te spelen op de trends onder reizigers die sinds de coronacrisis zijn ontstaan. Vooral in daluren en het weekend gaan meer treinen rijden, maar de vervoerder meldde ook dat er op bepaalde trajecten tijdens rustige uren minder Sprinters zouden gaan rijden. Alkmaar – Den Helder stond niet in het lijstje, maar Harmen Krul blijkt goed te hebben opgelet.
Krul vindt dat de NS teveel focust op de omzet en te weinig op de menselijke kant. Hij ziet dat bewoners van dunbevolkte gebieden doorgaans de dupe zijn als de NS bezuinigt op treinen en voorzieningen.
Nog nooit waren de zorgen van Mike Bing uit Heiloo zo groot. Hij heeft 14 jaar in Israël gewoond en een groot deel van zijn familie, waaronder zijn dochter en kleinzoon, zitten op dit moment nog daar. Sinds afgelopen zaterdag wordt het gebied grootschalig aangevallen door de Palestijnse beweging Hamas.
“Zaterdagochtend zei mijn vrouw dat er raketten vielen”, vertelt Bing tegen mediapartner NH. “Dat is niets nieuws, dat gebeurt daar vaker. Dan duikt iedereen de schuilkelders in en twintig minuten later gaat iedereen over tot de orde van de dag. Dit keer was dat anders, de situatie escaleerde snel. Mijn directe familie werd overlopen. De hele ochtend hebben we in paniek geprobeerd te checken of ze nog in leven zijn. Hele lange, angstige uren gingen voorbij.”
Het gebied waar Mike’s familie woont, is al jaren het strijdtoneel van het Israëlisch-Palestijnse conflict. Afgelopen weekend bereikte het conflict een nieuw dieptepunt, een verrassingsaanval van de Palestijnse beweging Hamas leidde tot honderden doden in Israël. Inmiddels vecht het land terug en vallen ook aan de Palestijnse kant honderden doden. Volgens Mike ging het er nog nooit zo heftig aan toe. De inmiddels 66-jarige heeft op zijn 24e zelf in het Israëlische leger gezeten. “In twee oorlogen zelfs. Maar iets in deze orde van grootte heb ik in mijn hele leven nog nooit gezien. Zo’n schok heb ik nog nooit meegemaakt.” (tekst gaat door onder de foto)
De gemeente Heiloo besloot maandag uit solidariteit de Israëlische vlag voor het gemeentehuis te hangen.
Op X gaan beelden rond waarop vrouwen en kinderen vermoord of ontvoerd worden. “Op de lichamen wordt gedanst, dat levert enorme woede op. Niet alleen vanwege het feit dat dit heeft kúnnen gebeuren, maar ook om het feit dat mensen zich op zo’n beestachtige manier laten zien.” Een groot deel van zijn familie is voor het geweld gevlucht. Zijn 87-jarige tante heeft urenlang in een pikdonkere schuilkelder gezeten. “Ze heeft de terroristen boven haar horen lopen en schieten. Uiteindelijk is ze door het Israëlische leger uit de kelder geholpen, waardoor ze verder het land in kon vluchten. Weg van de grens naar een veilige plek.”
De zus van Mike woont in Herzliya, een stad centraal gelegen in Israël. Daar werkt zij in het Beth Juliana, een wooncentrum voor Nederlandse ouderen. “Dat werk moet ze doen terwijl het luchtalarm constant afgaat en raketten inslaan.” Zijn dochter woont noordelijker met haar eenjarige zoontje. Daar is het iets veiliger, maar ook zij zitten in constante spanning. “Ik heb zoveel mogelijk contact met haar, het liefst ieder uur.”
Over wat er komen gaat, durft Mike niets te zeggen. “De meningen zijn zo verdeeld. Ik heb veel hoop gehad, maar voorlopig zie ik dit conflict niet meer goed komen. Over wat er de komende dagen gaat gebeuren, is nu nog niets te zeggen.” Mike krijgt veel steun uit zijn omgeving. “De afgelopen dagen zijn we overspoeld door reacties van kennissen en vrienden, mensen om ons heen, die gewoon even bellen en vragen: ‘Gaat het allemaal?’ We voelen ons erg gedragen. Dat is een enorme steun.”
Als het aan de provincie ligt, worden de pakweg tien sikaherten in het Noord-Hollands Duinreservaat binnenkort afgeschoten. Maar is dat echt nodig? Twee experts zouden ze liever in een stadspark terug zien. Mediapartner NH ging erover in gesprek.
De provincie nam vorige maand het besluit om de sikaherten af te schieten. Deze ‘invasieve exoot’ komt sinds 2018 in de duinen voor, toen ontsnapten een aantal herten uit een tuin in de buurt van het duinreservaat. De kleine populatie van zo’n vijf tot tien herten veroorzaakt volgens PWN veel natuurschade en snoept van landbouwgewassen. Maar moeten we ze daarom afschieten? Als het aan de provincie ligt wel.
Harm Niessen van Stichting De Faunabescherming kijkt hier anders naar: “Mijn probleem is dat het altijd de eerste keuze is van de provincie om dieren af te schieten. Dit mag wettelijk wel, maar alleen als het noodzakelijk is.” Volgens Niessen moet er beter onderzoek gedaan worden naar de dieren en hun gewoonten. “Het minste wat de provincie kan doen is met onderzoekers kijken wat het probleem is en hoe het opgelost kan worden. Want het rapport waar ze zich nu op baseren gaat niet eens over de duinen van PWN.”
Toch zijn de zorgen over de natuur in het gebied wel terecht volgens Marc Janssen van Stichting Duinbehoud. De dieren zijn vooral verzot op orchideeën en eten bloemplanten, gewassen en struiken. “Dit heeft weer effect op insecten als bijen en vlinders.” Want als bepaalde plantensoorten verdwijnen, heeft dat gevolgen voor de leefomgeving van deze beestjes. Hoewel de dieren natuurschade veroorzaken, is ook Janssen geen voorstander van jacht. “Ik vind het hartstikke zielig. Maar als er geen andere optie is, heb ik liever dat ze er nu zeven afschieten, dan dat het er over tien jaar veel meer zijn.”
Het duingebied.
Volgens Janssen is er een een parallel is met de damherten in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Dit gebied werd jarenlang kaalgevreten door damherten terwijl de populatie explosief toenam. De aantallen namen hier pas af toen er een hongersnood ontstond. “Dit was nadat alle bloemende planten weg waren en het ecosysteem instortte. We zijn bang dat hetzelfde gaat gebeuren met de sikaherten”, aldus Janssen.
Harm Niessen ziet deze parallel niet. “Damherten zijn veel tammer dan sikaherten. Daarnaast geven de provincie en de Amsterdamse Waterleidingduinen nu ook toe dat het beheren van de populatie moeilijker is dan gedacht. Het is een utopie om te denken dat het met de schuwe sikaherten wel gaat lukken. Het lijkt mij verstandiger om netten te spannen en de dieren zo te vangen. Dit vergt inventarisatie van waar ze zich ophouden. En ja, dat kost veel tijd, maar dan is er meer duidelijk over de mogelijkheden dan alleen afschieten”, vertelt Niessen. Ook Janssen ziet de dieren liever in een dierentuin of stadspark terug.
Maar in de praktijk is wegvangen lastig omdat de sika’s zo schuw zijn. “Voor de verdovingspijltjes moet je heel dichtbij komen en goed kunnen schieten. Dat is eigenlijk niet te doen”, aldus Janssen. Al zal dit volgens Niessen ook een probleem zijn bij het afschieten van de dieren. (foto: Wikimedia Commons / Malene Thyssen)
Eén van de ticketmachines op Station Heiloo doet het niet meer en dat levert tijdens spitsuren nog wel eens een rij met gestreste reizigers op. Volgens mensen die beklag deden bij de NS gaat het om een proef. De vervoerder wil kijken of het apparaat overbodig is en weg kan. Via sociale media roepen inwoners van Heiloo elkaar op om bezwaar te maken tegen verwijdering.
. Dit zorgt soms voor een rij en stress bij reizigers. Niet iedereen reist al met een bankkaart of op saldo. Volgens klagende reizigers heeft de NS desgevraagd laten weten dat dit geen storing is, maar een pilot om te kijken of de machines verwijderd kunnen worden.
Omdat dit door sommige reizigers als een slecht idee wordt ervaren, vanwege senioren en anderstaligen in Heiloo, wordt via sociale media opgeroepen bezwaar te maken bij de NS tegen het mogelijk verwijderen van de ticketmachines.
De Islamitische en Culturele Vereniging van Afghanen in Alkmaar is een inzameling gestart voor het door aardbevingen getroffen gebied in Afghanistan. De natuurramp afgelopen zaterdag eiste rond 2.500 levens en er vielen meer dan 9.200 gewonden. De leden, afkomstig uit de hele regio, hebben continu contact met familie in Afghanistan en horen dat de hulpverlening nauwelijks op gang komt. En dat terwijl het er in de winter bitterkoud kan worden.
“Het is vreselijk wat er is gebeurd”, zegt voorzitter Ahmad Jawed Omarkhel tegen mediapartner NH Nieuws. Sinds de verwoestende aardbeving heeft hij bijna alle 80 leden al wel aan de telefoon gehad. Het verdriet is groot. “Sommige leden hebben familie in het getroffen gebied. Het doet veel met onze gemeenschap.”
De aardbevingen vonden plaats in het westen het land, nabij de stad Herat. De zwaarste beving had een kracht van 6.3. De stad werd zwaar getroffen en ook de omliggende dorpen liggen voor een groot deel in puin. Omarkhel: “Het is een ramp. We horen verhalen dat de hulpverlening nauwelijks op gang komt en dat de mensen buiten slapen omdat ze bang zijn voor naschokken.”
Op sociale media gaan video’s rond van mensen die met hun blote handen tussen de brokstukken zoeken naar slachtoffers. Van een georganiseerde reddingsoperatie is nauwelijks sprake. Sinds de Taliban twee jaar geleden de macht greep in het land, is de overheid verder verzwakt en lukt het niet om doeltreffend hulp te bieden in rampgebieden.
Dat de aardbeving in Afghanistan nu minder aandacht krijgt dan andere internationale rampen, noemt Omarkhel ‘heel erg jammer’. “Dat komt door de situatie in Israël, maar ook omdat de Taliban actief zijn in Afghanistan. Door hun staatsgreep zijn er bijna geen internationale hulporganisaties meer in het land en dat maakt de situatie nog erger.”
Giro555 laat weten nog geen actie te starten. Volgens de woordvoerder wordt de situatie in Afghanistan wel nauwlettend in de gaten gehouden.
Om zelf iets te kunnen bijdragen, zijn leden begonnen met kleine inzamelingsacties voor de families in de getroffen gebieden. “Misschien zijn het druppels op een gloeiende plaat, maar het is iets. Mensen hebben daar eten nodig, en spullen. Met de strenge Afghaanse winter voor de deur is het belangrijk dat Afghanen zo snel mogelijk geholpen worden”, aldus Omarkhel.
Deze week is het verenigingsgebouw in Alkmaar open zodat mensen elkaar kunnen steunen. Aanstaande vrijdag is er een vrijdagsgebed in het teken van de natuurramp. “Dag en nacht denken we aan hen.” (foto: NH Nieuws)
Coöperatie Bergen Energie (BE) is gestart met de verkoop van obligaties voor de derde fase van de Zonneweide Bergen. Het derde veld komt tussen de twee al bestaande zonneweides aan de Bergerweg en de Bergervaart, en zal bestaan uit 3.250 zonnepanelen van 580 Wp. Daarmee kan jaarlijks voor ongeveer 800 huishoudens stroom wordt geproduceerd.
Obligaties kosten 100 euro en leveren 5 procent rente op bij een looptijd van 15 jaar. Gegadigden kunnen zich tot 11 november aanmelden voor 1 tot maximaal 500 obligaties. Het bestuur van de coöperatie waakt over een juiste verdeling en toekenning. Het lidmaatschap van de coöperatie kost 15 euro per jaar. De leden zijn met elkaar eigenaar van de installatie. (tekst gaat door onder de foto)
Het plangebied voor de derde zonneweide
Om gegadigden te prikkelen is er aanstaande zaterdag en zondag een open dag bij de zonneweiden, telkens van 11:00 tot 16:00 uur. De toegang is naast Scholten Huize Horeca aan de Bergeweg 125. Meer informatie op bergenenergie.nl.
Duinbeheerder PWN mag doorgaan met het kappen van 13.000 naaldbomen in het duingebied van Bergen. Dat heeft de rechtbank in Haarlem besloten. De Duinstichting was naar de rechter gestapt om de bomenkap stil te leggen. Het leefgebied van beschermde dieren en planten zou volgens de stichting vernietigd worden. Volgens PWN moeten de bomen juist gekapt worden om de natuur te herstellen.
De rechter in Haarlem vond het twee weken geleden zelf ook een ‘bijzondere’ zaak, schrijft mediapartner NH. De partijen, duinbeheerder PWN en de Duinstichting, stonden lijnrecht tegenover elkaar als het gaat om de toekomst van het duingebied in Bergen. Waar de Duinstichting het liefst ziet dat alles blijft zoals het is, wil PWN juist grootschalig ingrijpen en zestien hectare bos weghalen. Volgens duinbeheerder PWN moeten de bomen verdwijnen om de duinen weer aan het stuiven te krijgen zodat de biodiversiteit vergroot wordt. Door het bos weg te halen, ontstaat er een grotere doorgang voor de wind richting het achterliggend duingebied. Op die manier wordt er kalkrijk zand en zout het duin ingeblazen dat nodig is om de verzuring van de bodem tegen te gaan. Die gezonde duinen worden ook wel grijze duinen genoemd.
Als er niet wordt ingegrepen zijn de gevolgen funest bepleitte duinbeheerder PWN. Als de duinen verzuren kan er namelijk giftige aluminium vrijkomen in de bodem en dat zorgt voor onherstelbare natuurschade. Er is dus haast geboden en de rechter is het daarmee eens. Het urgente belang van PWN bij het doorgaan met de geplande bomenkap weegt volgens de rechter zwaarder dan het belang van de Duinstichting. Het kappen van de naaldbomen is naar het oordeel van de rechtbank noodzakelijk voor het behoud en herstel van de grijze duinen binnen dit gebied. Duinbeheerder PWN heeft volgens de rechter ook voldoende gedaan om nadelige gevolgen voor beschermde soorten te voorkomen. “Daarbij telt zwaar mee dat Nederland binnen de Europese Unie een grote verantwoordelijkheid heeft voor duingraslanden die behoren tot het type grijze duinen”, aldus het oordeel van de rechtbank.
“Ontzettend jammer, ik heb hier echt een kater van”, vertelt Joke Volkers van de Duinstichting. Ze is teleurgesteld dat de rechter meegaat in het verhaal van PWN over de verzuring van de duinen zonder dat er echt bewijs is overlegd. “We willen weleens zien hoe ze dat precies onderzocht hebben. Dat rapport met die bevindingen is essentieel bewijs, maar dat hebben we ondanks meerdere verzoeken nooit gehad.”
De rechter ziet wel de noodzaak van de kap en dus is de rol van de Duinstichting juridisch wel uitgespeeld. “We zullen morgen de kettingzagen wel horen in het gebied en dat is heel erg treurig. Het is niet zo dat we tegen open gebieden zijn, maar in dit hele gebied is er al zo weinig dennenbos, dit is totaal onnodig.”
450 Jaar Alkmaar Ontzet, twee dagen feest, twee dagen een overvolle en oergezellige binnenstad: Alkmaar kan terugkijken op een meer dan geslaagde viering van de Victorie. Dat was ook zeker wat bezoekers van het eindfeest in de binnenstad, op zondag 8 oktober, er van vonden: “Alleen maar blije mensen!”
Omdat 8 oktober dit jaar op een zondag viel, waren de meeste feestelijkheden verplaatst naar zaterdag 7 oktober. Maar dat betekende dus niet dat het op zondag stil was in de stad, integendeel. Op verschillende podia was live muziek te horen en werd er gedanst, gelachen en gedronken. Dat er eigenlijk een nog groter feest was beloofd, het veelbesproken feest dat niet doorging – daar dacht op deze feestelijke zondag bijna niemand nog aan.
Het feest van Alkmaar Victorie duurde twee, eigenlijk zelfs drie dagen, als we het pre-Ontzet en de lampionnenoptocht meerekenen. En vele feestelijkheden gingen eraan vooraf. Zo werd dat ene oktoberweekend de ontlading van een onvergetelijk jaar waarin heel Alkmaar stil stond bij die bijzondere geschiedenis uit 1573, toen de onafhankelijkheid van Nederland begon bij een onmisbare overwinning in Alkmaar.
Het is herfst, het heeft ook al flink geregend, toch is de natuur nog kwetsbaar. Regenwater vloeit makkelijk weg als er aan een bui een periode van droogte vooraf is gegaan. En dat is zo in de natuur in onze regio, met name in de zandige duinstreek, maar ook in andere natuurgebieden in de Veiligheidsregio Noord-Holland Noord. Daarom is alarmfase 2 van kracht.
Voor wandelaars betekent dat: extra opletten. Een verdacht geurtje, open vuur, afval dat zou kunnen gaan smeulen: het is allemaal extra gevaarlijk. Wat als een klein brandje begint kan in droge natuur al heel gauw uitlopen op een verwoestende bosbrand. Deze zomer waren er nog natuurbranden in Sint-Maartenszee en bij Heemskerk, zo’n scenario blijft ook voor Egmond, Bergen en Schoorl denkbaar. Ook bossen als het Heilooër Bos en de natuur rondom het water van Geestmerambacht kunnen gevaar lopen.
De Veiligheidsregio roept daarom op om alert te zijn en te blijven. Vuur in de natuur is uit den boze. Regen is welkom, harde wind juist weer niet; het herfstweer is dus zeker niet alleen maar gunstig. Wel is verwachting dat de regen die deze week is aangekondigd een positieve bijdrage zal leveren.
In het Vredeskerkje van Bergen aan Zee klonken zondagmiddag andere klanken, andere talen Deze vijfde en laatste editie van ‘Reis door het Nederlands’ was gewijd aan de dialecten van Noord-Holland. En dus waren er optredens in het Volendams en het Westfries, maar ook in het ‘Derpers’ van Egmond aan Zee en zelfs in de oude taal van Bergen, die nu nauwelijks nog te horen is in het dorp.
Jasmijn Snoijink van de organisatie sprak in haar inleiding van ‘thuiskomen’. Waar in eerdere edities van Reis door het Nederlands exotische talen aan bod gekomen worden, die door immigratie een plek verworven hebben in het taallandschap van Nederland, en ook het Fries van dichter Tsead Bruinja, wiens bloemlezing van poëzie de aanleiding vormde voor het project, daar stond vandaag de taal van ‘kortbij’ centraal. Westfries, Egmonds: dat zijn talen van om de hoek. En ook het Volendams heeft veel vertrouwde kenmerken, al bleek de poëzie van Sijmen Tol nog niet zo eenvoudig om zomaar even te verstaan.
De aanwezigheid van Tol was wél bijzonder, want hij droeg hier gedichten voor uit de bundel ‘Léjveslied’, die nog verschijnen móet. “De bloemlezing van Tsead Bruinja gaf mij de stimulans om mijn gedichten in het Volendams uit te geven”, vertelde Tol. De bundel is tweetalig, dus wie ondertiteling nodig heeft kan die erbij pakken. Iets wat zondagmiddag bij Tols optreden niet kon: “Ik kijk even naar de woorden die u niet zal begrijpen”, zei de dichter voor hij begon. ”Ja, ‘zéjnesgeld’, dat is zondagsgeld, het zakgeld dat je zondags kreeg.” In zijn poëzie heeft Tol aandacht voor jeugdherinneringen in het Volendams, maar brengt hij bijvoorbeeld ook een ode aan het Nederlands – toch zijn tweede moedertaal. (tekst gaat door onder de foto)
Martine Meester uit Medemblik droeg gedichten voor in het Westfries – en zong in dit dialect, voor veel bezoekers vertrouwd. (foto: Streekstad Centraal)
Dat Nederlands bleef aanwezig op deze middag in Bergen aan Zee, want Nederlands was toch de taal die gesproken werd in de pauze, tijdens de paneldiscussie – dat gaat vanzelf. Alleen Engel Konijn uit Egmond aan Zee bleef vasthouden aan zijn dialect, dat natuurlijk ook maar enkele kilometers van Bergen aan Zee vandaan ‘tois’ is. “De opkomst valt me knap of,” zei hij tegen de aanwezigen, die met een kleine dertig waren en het Vredeskerkje dus niet bepaald vulden. “As ik dit lêge kerkie ziet… Mit de moed der wanôôp dan maar!”
Martine Meester dichtte en zong in het Westfries en dat was ook het dialect dat Bergenaar – “vroeger heette dat Berger” – Bob Kos op z’n eigen, Bergense manier spreken kon, zo liet hij horen. Maar tegenwoordig hoor je in Bergen toch vooral Nederlands en zelfs in Egmond aan Zee, waar Kos tegenwoordig woont en waar hij zich het Derpers vlot eigen maakte, staat het dialect onder druk. Jongeren spreken het ‘gien meer’ en gaan meer en meer op het Nederlands over. (tekst gaat door onder de foto)
Tijdens de paneldiscussie ging het over de teruggang in dialectgebruik. (foto: Streekstad Centraal)
Zonde, vinden de aanwezigen. Juist variatie is mooi en die werd in ‘Reis door het Nederlands’ zo gekoesterd, of dat nu oude of nieuwe taalvariatie betrof. Taalkundige Harrie Scholtmeijer beschreef de snelle opkomst van de standaardtaal ten koste van de dialecten als een ‘aardverschuiving’. Een aardverschuiving die in Bergen en Bergen aan Zee al is vertrokken en al langer ook in Alkmaar. In Egmond aan Zee is die verschuiving in volle gang en er is ook in Volendam het nodige van te merken, wist Tol te melden: “Jongeren spreken toch eerder een soort Nederlands met Volendamse klanken, áls ze al dialect spreken thuis. Maar de kermisliedjes, die zingen ze mee in echt Volendams.”
Dat laatste, dat zou de toekomst moeten zijn, als het aan Engel Konijn lag. “Grôôs op je strêêktaal moet je wêze”, hield hij zijn luisteraars voor. “Gien fnarsies! Leet Europa op taalgebied gien Einheitswurst worre.” En daarmee bewees hij zich als een echte Derper, voegde Kos toe, want die hebben aan ‘fnarsies’ een broertje dood. Maar in een Europa waar iedereen ‘tois’ of ‘tûs’ of ‘tuus’ moet kunnen komen verdient taalvariatie zeker een plek, vonden de aanwezigen: “Meertaligheid zit diep in ons DNA.”
