Het was behoorlijk warm in de Aletta Jacobszaal van het Noordwest Ziekenhuis in Alkmaar. Toch weerhield dat zestig sportievelingen niet om de hometrainer op te stappen en minstens vijftig minuten af te zien tijdens het sponsorevenement Tour de Friends. Het doel: zo veel mogelijk geld ophalen voor beweegboxen voor de verpleegafdelingen.
In de beweegboxen zitten onder andere gewichten, ballen, zandzakjes en weerstandbanden die patiënten kunnen gebruiken in het ziekenhuis. “Het is ontzettend belangrijk dat patiënten in beweging komen”, vertelt Bianca Wieringa van Vrienden van Noordwest aan mediapartner NH. “De beweegboxen brengen patiënten van jong tot oud op een leuke manier en helpt hen bij een sneller herstel.” Het doel is om minstens 3.500 euro op te halen, zodat elke verpleegafdeling een beweegbox krijgt. En om dat voor elkaar te krijgen moet er flink gefietst worden. Naast verplegers, artsen en zelfs de burgemeester fietst ook de 75-jarige Lammy Nassy uit Alkmaar mee. Ze is vijf jaar geleden van kanker genezen en vertelt in onderstaande video waarom bewegen zo belangrijk is in het ziekenhuis.
De fietsactie wordt voor de tweede keer georganiseerd door de Vrienden van Noordwest. De club zet zich in om wensen te vervullen die het verblijf van patiënten en bezoekers in de ziekenhuizen van Noordwest Ziekenhuisgroep (in Alkmaar en Den Helder) net even prettiger maken en bijdragen aan een sneller herstel. Zo werden er eerder VR-brillen aangeschaft, zodat jonge patiëntjes voor of na een ingrijpende operatie even wat afleiding hebben. Ook werd er een relaxstoel voor de afdeling verloskunde gekocht en een warmtekast voor de afdeling oncologie om dekens op te warmen. “Deze zaken kunnen niet betaald worden uit het standaard ziekenhuisbudget, we zijn dus erg blij met alle steun die we krijgen”, aldus Bianca Wieringa.
Het zal even balen zijn voor de mensen die regelmatig bij hun strandhuisje te vinden zijn in Egmond aan Zee, maar het seizoen zit erop en de sloop gaat donderdag toch echt beginnen. Omdat de verwachting is dat het afbreken van de huisjes meer tijd in beslag neemt begint de beheerder er zelfs vroeger aan. Een doorwerking van zomerstorm Poly.
Robin Coule van strandpaviljoen Bad Egmond beheert de huisjes. Hij vertelt aan mediapartner NH dat het weghalen van de huisjes dit jaar wat langer gaat duren dan voorgaande jaren. Dat heeft alles te maken met storm Poly. Veel huisjes raakten tijdens die storm zwaar beschadigd: zo zwaar dat ze zelfs vervangen moeten worden. Het opruimen van het strand gaat daardoor langer duren dan normaal.
Officieel moeten de huisjes voor 1 oktober van het strand verdwenen zijn. In Egmond aan Zee beginnen ze daar normaal gesproken rond 15 september mee, maar omdat er dus zo veel kapot zijn gegaan wordt hier een langere periode voor uitgetrokken.
Dat is flink balen voor de mensen die normaal gesproken heerlijk in de zon liggen te bakken bij hun eigen strandhuisje, en misschien hadden gehoopt dat dit weekend nog te kunnen doen. Robin heeft wel een oplossing voor die mensen: “Mensen kunnen nog tot vanavond bij hun huisje, en de mensen die nu hun huisje missen, kunnen bij ons de rest van de week gratis een ligbed komen pakken.”
De Berger Scholengemeenschap is verhuisd. Donderdagochtend opende wethouder Marco Wiesehahn het tijdelijke onderkomen van de school, nu het vertrouwde gebouw aan de Rondelaan volledig gerenoveerd wordt. Aan de Oudtburghweg, in de vroegere Mytylschool De Ruimte, is de BSG nu voor anderhalf jaar thuis. En er is ook zeker voor gezorgd dat leerlingen zich thuis gaan voelen op deze plek. “Dit hebben de leerlingen zelf gedaan.”
De opening werd bijgewoond door leerlingen van de brugklassen en leerlingen van 6VWO. Een fractie van de zeker 770 leerlingen die uiteindelijk van het complex gebruik moeten gaan maken, maar niettemin was het ook nu gezellig druk. Duinstreek Centraal voegde zich bij de brugklassers, die luisterden naar een variant op het lied ‘Ik kan het niet alleen’, dat door docenten ten gehore werd gebracht. “Je kunt het niet alleen, dat is de boodschap”, merkt een leerling op. “Zul je zien: de wethouder kan het lint ook niet alleen doorknippen.”
Niet alle leerlingen waren ervan overtuigd dat het de wethouder zou lukken, maar het lint ging doormidden. (foto: Duinstreek Centraal)
Maar dat kon wethouder Wiesehahn dus wél. Soepel ging het lint in twee en daarna mochten de leerlingen over de loper hun nieuwe school binnengaan. Na hen de leraren, uiteindelijk ook de directie én buurtbewoners. “We zijn echt het gesprek met bewoners aangegaan”, vertelt Wiesehahn aan Duinstreek Centraal. “Er waren zorgen over de verkeersdruk, parkeren, zwerfvuil. We hebben er als gemeente voor gekozen om goed te luisteren en mee te denken. Dat is heel goed uitgepakt.”
Want waar kwesties in Bergen niet zelden tot de Raad van State aan toe uitgevochten worden, is de stemming op de BSG juist positief. “Ik ben heel blij met hoe er naar onze zorgen is geluisterd”, bevestigt Niels Bijl. Hij is niet alleen de buurman van de school, hij was in het verleden conciërge op de mytylschool én de grond waar de school op staat was vroeger van zijn vader. “Hier reed ik rond met de trekker. Ja, mooi is dat. Ik ben blij dat het nu zo mooi geworden is.”
Goed contact met de buren is belangrijk voor de BSG. (foto: Duinstreek Centraal)
“Niels is geweldig”, zegt rector Reinoud Buijs, die ons welkom heet in het gebouw. “Het is belangrijk dat we contact met elkaar hebben.” Want hier geldt zeker: ‘je kunt het niet alleen’. Met de locatie aan de Oudtburghweg is Buijs zichtbaar tevreden. “We hebben er veel aan gedaan om de sfeer van de BSG in dit gebouw te brengen.”
Aan het schoolgebouw is hard gewerkt door docenten, leerlingen en ondersteunend personeel. Graffiti-kunst brengt op eigenwijze manier kleur aan het nieuwe gebouw. Naast de oude mytylschool verrees een tijdelijke nieuwbouw. “We hebben nu meer lokalen dan op de vorige locatie”, legt de roostermaker uit, terwijl we met Buijs door het gebouw wandelen. “Roosters maken is hier dus makkelijker geworden.”
Rector Buijs bij één van de graffiti-kunstwerken in het gebouw. (foto: Duinstreek Centraal)
Creatieve vakken zijn belangrijk voor de BSG. De school profileert zich nadrukkelijk als een school die veel met kunst en cultuur doet. En dus is er veel aandacht besteed aan de vaklokalen: “We hebben echt een groot handenarbeidlokaal”, wijst Buijs. “Een beetje afgezonderd van de rest, want hier moet wel lawaai gemaakt kunnen worden.” Wat opvalt is de goede akoestiek, die dempend werkt – een kwaliteit van het oorspronkelijke schoolgebouw.
Docenten vinden gaandeweg hun plek in de nieuwe vaklokalen, waar de ‘meterbakken’ uit worden geladen. “Daar hebben we er zeshonderd van gevuld”, zegt Buijs. “En nu zijn ze bijna allemaal weer leeg. We zijn er klaar voor.” Volgende week begint het schooljaar echt en zullen alle leerlingen, alle klassen en alle docenten, samen een klein stukje BSG-geschiedenis gaan schrijven.
Docenten zijn er klaar voor, maar de lessen beginnen pas volgende week. (foto: Duinstreek Centraal)
Archeologe Nancy de Jong en schrijfster Simone van der Vlugt namen woensdagmiddag een groep van zo’n 30 belangstellenden mee naar de roerige dagen rond het Beleg van Alkmaar. In de felle zomerzon was het dus weer even 1573. Daarbij las Van der Vlugt ook voor uit eigen werk, terwijl het eigen werk van Nancy de Jong letterlijk onder de voeten van de deelnemers lag. (tekst gaat door onder de foto)
Op de historische wandeling kwamen zo’n 30 mensen af. (foto: Alkmaar Centraal)
“Gaat u zoveel mogelijk in de schaduw staan”, zegt Van der Vlugt nuchter. “Dat lijkt me voor ons allemaal het beste.” Het is een warme septembermiddag – de warmste 6 september ooit. Toch ging het er in de weken, maanden voorafgaand aan die beroemd geworden 8e oktober zeker niet minder verhit aan toe. “Dit is een pijnlijke geschiedenis”, zegt De Jong, de stadsarcheologe van Alkmaar. Onder het terras van eethuis Bodrum, waar het nu juist relatief koel is door de schaduw, liggen de resten van een klooster dat met veel geweld verwoest werd.
Het is wat De Jong en Van der Vlugt doen, wat hen bindt: de geschiedenis tot leven brengen. Daarbij hebben ze een scherp oog voor het persoonlijke, het leed van gewone mensen die speelbal werden van het ‘grote verhaal’. Zoals de non Anna, die voorzag wat voor ramp haar Alkmaarse klooster te wachten stond. Zij werd verzonnen door Simone van der Vlugt, maar haar verhaal strookt met wat er in de bodem van het bolwerk werd blootgelegd door Nancy de Jong. “Tijdens die opgraving heb ik Simone wel een appje gestuurd”, vertelt De Jong. (tekst gaat door onder de foto)
Simone van der Vlugt (links) en Nancy de Jong in de Kanisstraat. (foto: Alkmaar Centraal)
Het tekent de samenwerking van De Jong en Van der Vlugt. Die gaat ook verder dan een appje: “Het manuscript voor mijn nieuwste boek is Nancy nu aan het nalezen”, zegt Van der Vlugt. “Zij is ook echt de eerste die het leest.” De Jong zal letten op de historische accuraatheid van wat Van der Vlugt opgeschreven heeft, al is ze niet overdreven streng: “Het hoeft niet allemáál precies te kloppen. Dat kun je anders achterin nog wel even uitleggen.” De lezer wil natuurlijk in de eerste plaats een mooi verhaal, met voldoende spanning.
Zulke spanning legt Van der Vlugt ook in de rondleiding. Ze leest fragmenten voor uit haar boek, maar hoe die aflopen – dat moeten mensen eigenlijk zélf gaan lezen. “Maar hij overleeft het wel hoor”, stelt ze bezorgde toehoorders die ‘De stormachtige 16e eeuw’ nog niet gelezen hebben gerust. Zaterdag zal Van der Vlugt haar boek signeren in de Grote Kerk, tussen 14:00 en 15:00. Daar is dan de Erfgoedmarkt van Open Monumentendag. (tekst gaat door onder de foto)
Overal langs de route gaan historie en de moderne tijd in elkaar over. (foto: Alkmaar Centraal)
Voorafgaand aan de wandeltocht spreken De Jong en Van der Vlugt kort met een bewoonster van de Kanisstraat. Die blijkt goed bekend met de boeken van Van der Vlugt. “Dit huis stond vroeger buiten de stadsmuur”, weet De Jong. “Toen de huidige omwalling werd gebouwd werd dit stuk van de straat bij de stad getrokken. Maar verderop werden de huizen juist gesloopt. In heel korte tijd werd hier toch maar even een complete stadsomwalling gebouwd.” Een project dat anno 2023 best wel eens wat langer had kunnen duren.
Het idee voor de wandeling ontstond een jaar geleden al, vertellen Van der Vlugt en De Jong. Daarvoor werd samengewerkt met Erfgoed Alkmaar. “Er zijn zoveel verhalen.” Vandaag staan de verhalen rond het Beleg van Alkmaar centraal, maar dat is maar één laag. De kastelen in de Oudorperpolder zijn een andere laag. “Er zijn genoeg ándere belangrijke jaartallen, dus we willen dit zeker vaker gaan doen”, bevestigen beide. De geschiedenis heeft de toekomst.
Het voormalige hotel-restaurant Klein Zwitserland gaat toch niet tegen de vlakte. Het COA gaat het karakteristieke pand verbouwen en geschikt maken voor de opvang van alleenstaande minderjarige vreemdelingen. Het gaat in eerste instantie om dertig meisjes van 15 tot en met 17 jaar oud. Voordat het pand bewoonbaar is, komen de asielzoekers eerst naar kampeerboerderij Broekakkers in Egmond-Binnen.
De groepsaccommodatie Broekakkers is dus de eerste opvangplek waar de minderjarige asielzoekers een plekje zullen krijgen. Op 1 oktober worden ze daar verwacht. Daar zullen ze tot 1 februari 2024 blijven. Daarna komt de locatie beschikbaar voor de gemeente Bergen en kunnen er Oekraïense vluchtelingen of statushouders in gaan wonen. In de tussentijd wordt het voormalige hotel Klein Zwitserland in Schoorl bewoonbaar gemaakt voor de opvang van uiteindelijk 55 asielzoekers op 1 februari volgend jaar. De kosten daarvoor komen op het bordje van het COA. Het gaat om langdurige opvang, in eerste instantie vijf jaar met een optie voor nog eens vijf jaar.
Klein Zwitserland wordt niet gesloopt maar door het COA verbouwd om het geschikt te maken voor de opvang van alleenstaande, minderjarige asielzoekers (foto: NH/Anne Klijnstra)
Opmerkelijk genoeg gaat het dus in eerste instantie alleen om vrouwelijke asielzoekers. Volgens Heleen Slob van het Centraal Opvangorgaan Asielzoekers (COA) leven jongens en meiden in de opvanglocaties normaal gesproken gescheiden onder één dak. “We hebben dan voor de jongens en meisjes aparte ruimtes maar dat is bij deze locaties niet mogelijk.” De groep, die van buiten de Europese Unie naar Nederland is gekomen zonder ouders, wordt begeleid door een vast team van ervaren medewerkers van het COA. “Ze gaan ook naar school en er is dagbesteding maar ze krijgen bijvoorbeeld ook fietsles”, aldus Slob.
Alle bewoners van Egmond-Binnen en Schoorl zijn met een brief op de hoogte gebracht van de komst van de asielzoekers. “Ik begrijp dat dit gevoelig kan liggen in de gemeenschap “, vertelt burgemeester Lars Voskuil van Bergen, “We moeten die zorgen dan ook serieus nemen en ervoor zorgen dat we met elkaar in gesprek blijven.” De gemeente heeft daarom voor de inwoners van Egmond-Binnen en Schoorl informatieavonden georganiseerd waarbij zij vragen kunnen stellen of hun zorgen kunnen delen.
Overigens verwacht de burgemeester niet al te veel weerstand. Want waar veel gemeentes volgens Voskuil ‘de hakken in het zand’ zet, is de gemeente Bergen niet tegen de opvang. “Niet dat we er heel veel invloed op hebben want de gemeente gaat alleen over de vergunningen maar we weten hoe hoog de nood is. Het gaat om een kwetsbare groep die op de vlucht is voor dood en verderf en die mensen wil je een veilige plek bieden. We hopen dat ze zich thuis zullen voelen.”
Vlaggetjes, koffie en gebak. Het was woensdagochtend een feestelijke boel in de Heerhugowaardse bibliotheek. Seniorengroep ‘Met Elkaar, Voor Elkaar’ vierde haar vijfjarig bestaan. En dat er behoefte is aan de groep, werd ook tijdens de bijeenkomst extra onderstreept: zo’n dertig ouderen kwamen richting het Parelhof.
Je wordt ouder, wijzer en wellicht kun je emoties beter bedwingen. Een gevorderde leeftijd heeft zeker voordelen, maar eenzaamheid kan op de loer liggen. “Het is waardevol dat deze groep bestaat. Ik hoorde het net al, jullie delen heel veel met elkaar”, vertelt Annette Groot. Deze woensdag staat wethouder Groot op een podium in de Heerhugowaardse bibliotheek. De senioren luisteren aandachtig naar de toespraak. Op tafel liggen papieren boekjes. ‘5 jaar Met Elkaar, Voor Elkaar’, een overzicht van het eerste lustrum. “We drinken elke tweede woensdag van de maand koffie. Ook verwelkomen we gasten. Wijkagenten waarschuwden voor babbeltrucs, de brandweer gaf advies en zo kan ik nog wel even doorgaan”, zegt Hanneke Hoffmann tegen Dijk en Waard Centraal. Namens de bibliotheek begeleidt ze de activiteit. Hoewel ze de seniorengroep een succes noemt, was dat zeker niet altijd zo. “Ik weet het nog goed. We hadden vijf jaar geleden geflyerd voor een informatiebijeenkomst over de groep en hoopten dat er iemand kwam. De animo was groot en we zijn gestart met tien deelnemers.” (Tekst gaat verder onder de foto)
Om het jubileum extra kracht bij te zetten was er koffie én gebak. (Beeld: Dijk en Waard Centraal)
Een van de deelneemsters is de Heerhugowaardse Titia de Vries. Zeg je Titia, dan zeg je eigenlijk ook vrijwilligerswerk. De Vries is in het verleden onder meer betrokken geweest bij de oprichting van Service Plus, dat tegenwoordig Wonen Plus Welzijn heet, en volleybalvereniging Rood-Wit, die na de fusie met Zuidwester bekend staat als Ardea. Maar naast haar vele vrijwilligerstaken is de krasse 87-jarige dus ook betrokken bij de seniorengroep. “Ik maak de notulen en ben samen met Hanneke bezig geweest met een overzicht van de afgelopen vijf jaar.” Ze pakt het boekje en bladert erdoorheen. “Kijk, hier staat een verhaal over de coronamaatregelen, waardoor we afstand moesten houden en uitweken naar de raadszaal. En op deze bladzijde wordt verteld over de workshop blind tekenen.”
En juist dat is wat je wil, stelt Hanneke Hoffmann. “We leren nieuwe dingen en iedereen is er voor elkaar. Als iemand ziek is, worden kaartjes gestuurd. Sommige mensen komen bij elkaar op bezoek en anderen gaan samen op een clubje. We hebben inmiddels vijftig deelnemers en zijn tevreden.” Want, zo zingt ook Willeke Alberti: ‘Samen zijn, ja samen zijn, dat wil toch iedereen’. Meer informatie over de Heerhugowaardse seniorengroep? Stuur een e-mail naar Hanneke Hoffmann via h.hoffmann@bknw.nl.
Dit jaar staat in het teken van 450 jaar Alkmaar Ontzet en de vier V’s die daarbij horen: vrijheid, verdraagzaamheid, verscheidenheid en verbondenheid. Die laatste twee waren speerpunten bij een heuse ‘victorie-kleisessie’ in Wijkcentrum De Alkenhorst.
“We gaan werken met het thema overwinning”, zegt beeldend kunstenaar Camile Smeets. Ze staat in het Alkmaarse wijkcentrum en geeft klei aan de deelnemers. “Ik heb gevraagd of iedereen zijn persoonlijke, grootste overwinning wil vormgeven.” Want daar draait het 450-jarig jubileum om: victorie. En die overwinning hoeft niet per se tegen de Spanjaarden te zijn, maar kan ook wat kleiner. “Ik was vroeger heel erg bang voor katten en nu is dat minder geworden”, vertelt een deelneemster voor de camera van Alkmaar Centraal. Voor haar staat een gekleide kat. “Ik vind het nu wel wat leuks om te maken.”
Wie ook meedoet aan de workshop is wethouder Anjo van de Ven. Ze was een beetje zenuwachtig voor het maakproces. “Maar het gaat echt vanzelf. Ik kom allemaal leuke mensen tegen die ik van vroeger ken.” De werken worden door kunstenaar Camile Smeets verzameld en verwerkt in een beeld. “Het krijgt een mooie plek binnen de gemeente. Oftewel een tastbare bijdrage aan 450 jaar Alkmaar Ontzet.”
