Ze zal het zich geen moment hebben voorgesteld, de jonge Nynke die in 1996 het Jan Arentsz verliet om in Amsterdam rechten te gaan studeren. Maar toch liep het echt zo: ze is intussen al drie jaar ‘mevrouw Schuit van Nederlands’. En met heel veel plezier, dat gelukkig ook. “De sfeer gaf voor mij de doorslag, hier wilde ik werken.”
Niet dat het haar droom was toen ze hier zelf leerling was. Nynke Schuit beleefde een leuke middelbareschooltijd, maar had met zichzelf een duidelijke afspraak gemaakt: net als haar beide ouders het onderwijs in, dat ging dus mooi niet gebeuren. “Ik had een tante in Amsterdam waar ik graag kwam, zij was advocaat. Ik dacht: misschien wil ik dát wel. Na de havo heb ik hier nog atheneum gedaan en toen ben ik rechten gaan studeren, aan de VU.”
Die studie beviel en na een stage in Alkmaar rolde ze in die stad de advocatuur in. Pas zeven jaar geleden, na een lange carrière als familierechtadvocaat, ging ze voor de klas staan. “Mensen om me heen zeiden het al langer: is het onderwijs niks voor jou?” (tekst gaat door onder de foto)
Zelf geloofde ze daar eerder niet zo in, maar toen ze in het volleybal de stap maakte van speelster naar coach ontdekte ze alsnog hoe leuk ze het vond om te werken met de jeugd. En het Jan Arentsz had ze al eerder teruggevonden, vertelt Schuit in gesprek met Streekstad Centraal. “Mijn eigen kinderen gingen hier ook weer naar school. Toen viel me ook weer op: wat een fijne sfeer, wat een prettige contacten hebben we met die leraren.”
Toch werkte ze als zijinstromer eerst nog vier jaar in Den Helder. “Drie jaar geleden kwam hier een vacature. Toen zaten mijn dochters hier nog op school, allebei in hun laatste jaar. Toen ik het werd, heb ik ze gewaarschuwd: nou wel je examen halen, anders heb je mij volgend jaar als docent!” Lachend: “Dat werkte wel ja.”
Ze kreeg dus ándere kinderen voor zich om te motiveren. Schuit geeft Nederlands aan de derde en vierde klas van het vmbo, de ‘TL-klassen’ met net wat extra theoretische vakken. Leesplezier staat centraal. “Ik vind het leuk om juist vmbo’ers te helpen. Veel mensen kijken eerst naar het vwo, maar werken met je hoofd én je handen, dat is juist zó belangrijk.” (tekst gaat door onder de foto)
Een mooie bijkomstigheid van werken op het Jan Arentsz is dat ze met de fiets naar het werk kan, vanuit haar woonplaats Warmenhuizen. Nu wel op een e-bike, maar verder is het net als vroeger: “Ik fiets weer op hetzelfde paadje. Door Koedijk. Ja, daar heb ik veel herinneringen aan. Vroeger gingen we dan met z’n allen, met de ‘grote groep’, in één groot lint van Warmenhuizen naar Alkmaar.”
En dan ‘s middags thuis: hónger. Het was wel sporten, dat heen en weer fietsen elke dag. Daar kwam voor de jonge Nynke dan nog de volleybaltraining achteraan. “Ik wilde mijn huiswerk af hebben voor die training. Maar dat lukte hoor. Wij hadden geen smartphone, we hadden niet eens kabeltelevisie! Dus heel veel afleiding was er niet.”
Die is er nu voor haar leerlingen wél natuurlijk, al is het Jan Arentsz een smartphonevrije school. Met speciale ‘werkpleinuren’ waarin leerlingen met wat hulp van de docent hun opgaven al op school af kunnen maken zorgen Schuit en haar collega’s ervoor dat van huiswerk nauwelijks nog sprake is. “Die begeleiding is voor veel leerlingen echt nog wel nodig. We proberen zelfstandigheid te stimuleren, maar helpen dus ook graag. Dat is wel anders dan vroeger ja.”
Wat bleef is die goede sfeer. Het Jan Arentsz staat erom bekend, merkt ze. De school is in trek. “Het wordt wel vol in de gangen ja! Veel ouders kiezen nu voor onze school. En ja, dat heb ik dus zelf ook gedaan. Ik kwam dus tóch weer terug.” Op 3 oktober zullen veel van haar klasgenoten haar voorbeeld volgen, voor één keer weliswaar, want dan is de grote reünie ter ere van 75 jaar Jan Arentsz. Van die 75 waren er dus, in twee delen, in twee rollen, toch tien mét Nynke Schuit.