De politie is op zoek naar de 57-jarige Marcel, die maandagmiddag is verdwenen uit een zorginstelling in Bergen. De man verliet de instelling te voet en werd rond 17.15 uur voor het laatst gezien op de Bergerweg. Sindsdien ontbreekt ieder spoor.
Marcel is ongeveer 1.75 meter lang, heeft een lichte huidskleur en een volslank postuur. Hij draagt een bril en maakt volgens de politie een verwarde indruk. Op het moment van zijn verdwijning droeg hij een geruit overhemd met roodtinten en een zwarte broek. Opvallend is dat hij geen jas bij zich heeft.
De politie heeft foto’s van hem gepubliceerd en vraagt mensen die hem hebben gezien of weten waar hij is, om contact op te nemen.
Ruim twee maanden na de grote asbestbrand in Noord-Scharwoude geeft Dijk en Waard gedeeltelijk inzicht in de aanpak van de crisis en de nasleep daarvan. Naar aanleiding van een Woo-verzoek worden tientallen documenten openbaar gemaakt, al blijft een deel vertrouwelijk.
De brand brak op nieuwsjaarsdag uit aan De Mossel in Noord-Scharwoude, waar een autobedrijf en een naastgelegen pand in vlammen opgingen. Daarbij kwam asbest vrij, wat leidde tot grote onrust onder omwonenden. Zij kregen het advies binnen te blijven en maatregelen te nemen om verspreiding van asbestdeeltjes te beperken. (tekst gaat door onder de foto)
Met behulp van hijskranen werd de omgeving stap voor stap gesaneerd. (foto: Streekstad Centraal)
In de weken na de brand kwam er kritiek en bleef de situatie onderwerp van gesprek. Tijdens bewonersbijeenkomsten uitten inwoners zorgen over de gezondheidsrisico’s, de aanpak van de sanering en de communicatie vanuit de overheid. De afhandeling van de brand riep daardoor niet alleen praktische vragen op, maar ook vragen over hoe de gemeente het heeft aangepakt.
Die vragen vormden de aanleiding voor een verzoek op basis van de Wet open overheid (Woo). De verslaggever van de lokale krant vroeg om alle documenten over de brand en de nafase in de eerste weken van januari. De gemeente verzamelde en beoordeelde in totaal 188 documenten, variërend van interne mails en Whatsapp-berichten tot rapportages en conceptstukken. Uiteindelijk besloot het college om deze informatie gedeeltelijk openbaar te maken. (tekst gaat door onder de foto)
Tijdens de bewonersbijeenkomst konden inwoners hun zorgen met de politiek delen. (foto: aangeleverd)
Niet alles wordt gedeeld. Volgens de gemeente zijn delen weggelakt om de privacy van betrokkenen te beschermen en om ambtenaren en bestuurders vrij te laten overleggen tijdens de crisis. Ook is bepaalde bedrijfsinformatie, zoals de gegevens uit offertes van saneringsbedrijven, niet openbaar gemaakt vanwege concurrentiegevoeligheid.
De gemeente zegt met dit besluit zo open mogelijk te willen zijn, binnen wat de wet toestaat. Tegelijk blijft een deel van wat er rond de brand is gebeurd niet zichtbaar.
Lopen langs de vloedlijn, de ogen strak op het zand gericht. Bukken. Oppakken. Twijfelen. Is dit een bijzondere? Of toch weer een alledaagse? Met emmers, zoekkaarten en een flinke dosis enthousiasme veranderde het strand bij Bergen aan Zee zaterdag in één grote speurtocht. En dat alles vanwege de vijfde editie van Schelpenteldag. “Je moet echt goed kijken naar de details.”
Het lijkt simpel: schelpen zoeken en tellen. Maar wie eenmaal begint, merkt al snel dat het verslavend werkt. Gebogen over het zand, speurend tussen de natte sporen. “Af en toe denk je iets bijzonders te hebben – tot je de kaart erbij pakt en toch weer moet concluderen: zo bijzonder is het niet”, zegt een deelnemer terwijl ze druk in de weer is met een bakje met schelpen.
Bij Strandpaviljoen Zuid staan vrijwilligers klaar om iedereen op weg te helpen. Daar wordt duidelijk dat deze dag om meer draait dan alleen een leuk uitje. Melvin Veenendaal – één van de begeleiders van Schelpenteldag – legt Streekstad Centraal uit waarom al dat gebuk zo belangrijk is. (tekst gaat door onder de foto)
Tijdens Schelpendag verzamelen deelnemers 100 schelpen om ze vervolgens per soort te noteren. (foto: Streekstad Centraal)
“Iedere schelp die wordt ingevoerd in het systeem helpt ons. En dat gebeurt niet alleen hier in Bergen aan Zee, maar langs de hele kust: van Terschelling tot Zeeland en zelfs tot aan Frankrijk. Zo brengen we samen de biodiversiteit langs de kust in kaart. Dat lukt alleen als heel veel mensen meedoen.”
Hij pakt twee schelpen die ogenschijnlijk identiek zijn. “Dit is precies waar het lastig wordt,” vertelt hij. “De verschillen zijn soms minimaal. Een ribbeltje, een kleine afwijking in vorm. Maar dat maakt het juist interessant. Je leert echt kijken.” En dat kijken is nodig, want Schelpenteldag heeft duidelijke spelregels.
Deelnemers verzamelen schelpen binnen een afgebakend stuk strand en tellen alleen wat ze daar vinden. Alles wordt ingevoerd via een vaste methode, zodat de gegevens bruikbaar zijn voor onderzoek. “Het moet wel op dezelfde manier gebeuren,” legt Veenendaal uit. “Anders kun je de resultaten niet goed vergelijken. Juist die structuur maakt dat we hier echt iets aan hebben.” (tekst gaat door onder de foto)
Vol enthousiasme vullen de deelnemers hun emmers met allemaal verschillende schelpen. “Het is zo ontzettend leuk om op een andere manier op het strand te lopen.” (foto: Streekstad Centraal)
Even verderop loopt iemand met een goed gevulde emmer met schelpen. “Het lijkt allemaal zo op elkaar, maar dat maakt het juist leuk.” Het is niet de eerste keer dat ze meedoet. “Je wordt er helemaal in gezogen,” zegt ze terwijl ze haar emmer laat zien. “Je denkt: nog eentje dan. En nog eentje. Voor je het weet ben je een uur verder.”
Iemand anders ziet vooral hoe toegankelijk het is. “Iedereen kan dit,” zegt ze. “En het is zo leuk. Zeker voor kinderen, maar eigenlijk voor iedereen.” Ze lacht en kijkt om zich heen naar het zonnige strand. “En met dit weer? Je wordt er ook nog eens lekker bruin van. Twee vliegen in één klap.” (tekst gaat door onder de foto)
Als de deelnemers er even niet uitkomen dan staan de vrijwilligers klaar om te helpen ontcijferen om welke schelp het gaat. (foto: Streekstad Centraal)
En niet iedereen komt uit de buurt. “Ik kom hier vaker met mijn caravan vanuit Duitsland,” vertelt ze. “Maar toen ik hoorde van Schelpenteldag dacht ik: dit wil ik meemaken.” Ze heeft er ruim twee uur voor gereden. Spijt? Geen seconde. “Het is zo ontspannen. Je bent buiten, je bent bezig, en je leert ook nog iets. Dat maakt het bijzonder.”
Na het zoeken stopt het werk niet. Met volle emmers en bakjes lopen deelnemers terug richting Strandpaviljoen Zuid, waar het tellen pas echt begint. Van de vrijwilligers krijgen ze een handige telbak: een soort verdeelbak waarin de schelpen overzichtelijk op een rij gelegd kunnen worden. (tekst gaat door onder de foto)
Als alle schelpen geïdentificeerd zijn wordt er zorgvuldig een foto gemaakt van de buit. (foto: Streekstad Centraal)
Gebogen over de bakjes begint het volgende proces. Vergelijken, sorteren, opnieuw kijken. Welke soort ligt hier eigenlijk? De zoekkaarten worden er weer bij gepakt, vingers glijden langs afbeeldingen, twijfels worden hardop uitgesproken. Vrijwilligers lopen rond om te helpen waar nodig. “Deze lijkt erop, maar kijk eens naar de rand,” wijst iemand aan. “Zie je dat verschil?” Daar wordt een deelnemer gerustgesteld die er even niet uitkomt. “Het is soms lastig hoor, daar helpen we juist bij.”
Op het terras van de strandtent is het ondertussen opvallend druk. Geen mensen die alleen maar van de zon genieten, maar groepjes die fanatiek hun vangst bespreken. Over tafels liggen schelpen verspreid, bakjes worden doorgeschoven, vondsten vergeleken. “Je blijft toch twijfelen,” zegt een deelnemer lachend. “Maar dat maakt het juist leuk. Je leert elke keer weer iets bij.”
Op de Wendelaarstraat in Alkmaar is zaterdagmiddag een vrouw gewond geraakt na een botsing met een fietser. Het slachtoffer kwam daarbij hard ten val en liep hoofdletsel op.
Het ongeval gebeurde bij een voetgangersoversteekplaats. Twee jongens reden samen op een fiets en passeerden de oversteekplaats op het moment dat de vrouw wilde oversteken. Eén van hen botste tegen haar aan.
Door de klap viel de vrouw op straat. Hulpdiensten waren snel aanwezig. Ambulancepersoneel heeft het slachtoffer ter plekke behandeld en eerste hulp verleend. Ook de politie kwam met meerdere eenheden ter plaatse om het incident af te handelen en de omgeving veilig te stellen. Hoe het met de vrouw gaat is niet bekend. (foto’s PersfotoNH)
Zonder aankondiging, zonder debat en met nauwelijks voorbereidingstijd: sinds 20 maart verblijven 54 statushouders in Hotel Alkmaar, vlak bij het AFAS Stadion. De komst van de groep – bestaande uit mannen, vrouwen en kinderen – kwam niet alleen voor inwoners onverwacht, maar ook voor de gemeente zelf.
Het college werd pas twee dagen vooraf geïnformeerd. Op dat moment had het COA al een deal gesloten met het hotel en zette de opvang direct in gang. Daarmee stond Alkmaar ineens voor een voldongen feit. Het is bovendien niet de eerste keer dat een gemeente in de regio op deze manier wordt overvallen: eerder gebeurde dat ook in Castricum, waar statushouders in Hotel Akersloot werden geplaatst.
De maatregel past binnen een landelijke aanpak om de druk op overvolle asielzoekerscentra te verlichten. Statushouders en hun gezinsleden worden sneller doorgestuurd naar gemeenten waar zij al een band mee hebben. In dit geval gaat het om mensen die gekoppeld zijn aan Alkmaar, vaak vanwege familie die er al woont. Maar hoe logisch die stap op papier ook klinkt, lokaal schuurt het.
De opvang in het hotel is tijdelijk – tot september – en bedoeld als tussenstation totdat er woningen beschikbaar zijn. Toch raakt het aan een breder probleem: de woningdruk is al enorm hoog. Want waar moeten deze mensen uiteindelijk naartoe? De gemeente heeft al de taak om dit jaar tientallen statushouders te huisvesten, en deze groep telt daarin mee. (tekst gaat door onder de foto)
FVD-lijsttrekker Jelle Wittebrood heeft na de bekendmaking meteen raadsvragen gesteld over de opvang van statushouders in Hotel Alkmaar.
Tegelijkertijd wringt vooral de manier waarop dit tot stand is gekomen. De grootste irritatie zit niet alleen in het ‘wat’, maar vooral in het ‘hoe’. In de Alkmaarse politiek leidde het direct tot ophef. Jelle Wittebrood van Forum voor Democratie trok aan de bel en stelde kritische vragen aan het college. De fractie wil onder meer weten waarom de gemeente dit niet heeft tegengehouden, of er vooraf signalen waren en hoe dit besluit zich verhoudt tot eerder beleid.
Onderliggend speelt een bredere kwestie: hoeveel regie heeft Alkmaar nog? Volgens FVD is hier sprake van een aantasting van de lokale autonomie. De partij wil dat het college zich uitspreekt richting het COA en duidelijk maakt waar de grens ligt. Ook wordt gewezen op eerdere discussies, waarbij juist werd benadrukt dat opvang alleen zorgvuldig kan plaatsvinden mét betrokkenheid van inwoners.
Die betrokkenheid kwam nu pas achteraf. Omwonenden zijn via een brief geïnformeerd, op het moment dat de opvang al van start was gegaan. Voor nu is de realiteit helder: de statushouders zijn er al. De komende maanden zal moeten blijken hoe de opvang verloopt – en of dit soort besluiten van bovenaf vaker gaan voorkomen.
Op de Zeeweg in Egmond aan Zee is zaterdagochtend een fietser gewond geraakt bij een aanrijding met een auto. De man liep daarbij hoofdletsel op.
Het ging mis toen de fietser de weg overstak. Hij reed op dat moment met meerdere fietsers, toen een automobilist hem over het hoofd zag en hem raakte. Door de botsing kwam de fietser hard ten val.
Hulpdiensten waren snel ter plaatse. Politie en een zogeheten rapid responder – een ambulanceverpleegkundige die solo in een klein voertuig rijdt – verleenden eerste hulp. Niet veel later nam een ambulance de behandeling over.
Het slachtoffer is met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Hoe het ongeval precies heeft kunnen gebeuren, wordt nog onderzocht. De Zeeweg staat bekend als een locatie waar vaker ongelukken gebeuren, met name bij overstekende fietsers. Ook beperkt zicht speelt daarbij regelmatig een rol. (foto’s Persfoto NH)
Het is één van die zeldzame dagen waarop alles klopt: een strakblauwe lucht, met daarin een voorjaarszon die precies warm genoeg is en een licht briesje dat door het groen waait. Het groen van het Park van Luna in Heerhugowaard. Tussen de bomen, struiken en licht drassige stukken grond slingert de vernieuwde mountainbikeroute zich een weg door het landschap. En bij de ingang vinden we een trotse Cees Piet, de secretaris van MTB Noordwest.
“Er is echt een hoop veranderd aan het pad,” begint Cees, terwijl hij vooruit wijst naar een van de nieuwe secties. “We hebben de route aangepast en meerdere obstakels toegevoegd. Het moest gewoon uitdagender zijn.” Die uitdaging zit niet in snelheid, maar juist in techniek. Even verderop wijst hij naar een splitsing. “Hier kunnen mountainbikers zelf kiezen: rood of blauw. De rode route is moeilijker, blauw is gemiddeld. Zo kan iedereen het op zijn eigen niveau doen.” (tekst gaat door onder de foto)
Tijdens het rondje over de mountainbikeroute laat Cees Piet alle mooie plekken zien. Zo ook de bordjes die de routes én de moeilijkheidsgraad aangeven. (foto: Streekstad Centraal)
En dat blijkt precies de bedoeling van de vernieuwde route: toegankelijk, maar ook met genoeg pit voor de gevorderde rijder. Langs het pad vallen de nieuwe houten constructies direct op. Ze lijken robuust en doordacht. Cees blijft even staan bij één van de obstakels en legt uit hoe snel alles tot stand gekomen is.
“Tracks & Trails heeft ons goed geholpen. Dankzij contacten konden we gedoneerd hardhout uit Schoorl snel hier krijgen. En samen met de vrijwilligers lag de constructie van de nieuwe stunts er echt binnen no-time.” Voor de niet-kenner: Tracks & Trails ontwerpt en bouwt al sinds 2004 mountainbikeroutes en bikeparks. (tekst gaat door onder de foto)
Hier duidelijk zichtbaar: het gaas op de houten oppervlakten waardoor de MTB-fietsen meer grip hebben. (foto: Jaap Lotstra)
Cees wijst naar het gaas dat over de houten plateaus is gespannen. “Dat hebben we later aangebracht. Voor de veiligheid. Het is hier vaak nat, dus het hout kan glad worden. Zo houden we het verantwoord. Al heeft het natuurlijk ook te maken met wat de mountainbikers zelf aankunnen,” zegt hij met een lach. “Zelfoverschatting is het allergrootste probleem.”
Wie verder het pad volgt, merkt hoe afwisselend het parcours is geworden. Bochten, korte technische stukken en plekken waar geoefend kan worden. “Er zijn verschillende plekken waar je rondjes kunt maken over de obstakels,” legt Cees uit. “Eerst even kijken hoe het loopt, en daarna kun je het sneller of juist anders proberen. Het is echt technisch en niet alleen snelheid gericht.” (tekst gaat door onder de foto)
Op dit punt op de route kunnen de mountainbikers zelf kiezen welke schans ze pakken. “Lekker jezelf uitdagen!” (foto: Streekstad Centraal)
Op een open stuk blijft Cees weer even staan. Dit keer bij drie schansen naast elkaar. “Het mooiste aan dit pad vind ik dat er echt voor iedereen wel wat is,” zegt hij. “Je kan het zo moeilijk maken als je zelf wil. Maar dit punt… dat is als ik echt moet kiezen wel mijn favoriet.”
De route ligt midden in een gebied dat gedeeld wordt met andere gebruikers, en dat vraagt om samenwerking en om rekening houden met elkaar. “We werken heel fijn samen met het recreatieschap”, vertelt Cees. “Als we ergens om vragen, worden we goed geholpen. Soms bieden ze zelfs zelf aan om te helpen, bijvoorbeeld bij het aanleggen van een afvoer van het water hier,” wijst hij aan. (tekst gaat door onder de foto)
De nieuwe ingang van het MTB-Park van Luna moet er voor gaan zorgen dat de route makkelijker te bereiken is voor mensen uit Alkmaar, en misschien zelfs wel verder. (foto: Streekstad Centraal)
Bij de nieuwe ingang van het parcours is goed zichtbaar dat niet alleen aan de route zelf is gedacht. Een duidelijk bord met regels verwelkomt bezoekers. “Dat is ook nieuw,” zegt Cees. “Zo weten mensen waar ze zich aan moeten houden. Het haalt het stukje verantwoordelijkheid weg bij ons en het recreatieschap. Tegenwoordig wordt al snel iets bij iemand in de schoenen geschoven, en zo proberen we dat te voorkomen.”
Terwijl hij dat zegt, komt er een jonge mountainbiker voorbij gefietst. Even later nog één. Het lijkt precies te zijn wat de bedoeling is. “Ik verwacht en hoop dat er meer mensen komen om hier lekker een rondje te mountainbiken,” zegt Cees. “Dat zie je nu al. Met dit weer komen kinderen na school even langs. Hopelijk wordt dat alleen maar meer.” (tekst gaat door onder de foto)
Een van trots glimmende Cees Piet liet Streekstad Centraal zien wat allemaal is aangepast aan het MTB-parcours in Heerhugowaard. Het is veel. (foto: Streekstad Centraal)
De ambitie is duidelijk: de vernieuwde route moet niet alleen rijders uit de regio trekken, maar uit de hele provincie – misschien zelfs daarbuiten. Met een beter bereikbare ingang, zeker voor mensen uit Alkmaar, en een parcours dat voor elk niveau iets biedt, lijkt die kans groot.
Maar klaar is het volgens Cees eigenlijk nooit helemaal. Terwijl hij nog één keer over het pad uitkijkt, verschijnt er alweer een idee. “We zijn hier natuurlijk nooit echt klaar,” zegt hij. “Het zou leuk zijn om in de toekomst nog eens aanpassingen te doen. Misschien nog wat moeilijkere obstakels erbij, voor de echte liefhebbers.” (hoofdfoto: Jaap Lotstra)
De voorlopige uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen in Uitgeest vestigt de aandacht op een opvallende nieuwkomer in de raad. Onafhankelijk Uitgeest doet voor het eerst mee en weet met 1.368 stemmen direct een plek in de gemeenteraad te veroveren.
Al die stemmen zijn namelijk goed voor drie zetels van de in totaal vijftien zetels in de raad. D66 is met 1.268 stemmers ook gegroeid, van twee naar drie zetels.
Anders lag het voor Progessief Uitgeest. De coalitiepartij kreeg 1.338 stemmen en dat was niet genoeg om de vier zetels van vorige keer te bewaren. Progressief Uitgeest houdt er uiteindelijk drie over in de voorlopige uitslag. (tekst gaat door onder de foto)
Na de verkiezingen wordt de nieuwe coalitie van Uitgeest gevormd. (foto: Streekstad Centraal)
Niet alle partijen wisten hun positie vast te houden. Uitgeest Lokaal leverde fors in en gaat van drie naar één zetel. Ook de fusiepartij GroenLinks-PvdA zakt: van twee zetels naar één zetel. De andere landelijke partijen – CDA en VVD – blijven stabiel en behouden beide hun twee zetels. CDA behaalde 873 stemmen en de VVD 800 stemmen. GroenLinks-PvdA komt, uitgedrukt in stemmen, uit op 789 stemmen en Uitgeest Lokaal op 443 stemmen.
De opkomst in Uitgeest dit jaar ligt een stuk hoger dan bij de vorige verkiezingen. In totaal bracht 63,9 procent van de kiesgerechtigden een stem uit, tegenover 58,5 procent vier jaar geleden.
De volgende stap die genomen moet worden is de formatie. De komende periode zullen de partijen met elkaar in gesprek gaan over de vorming van een nieuwe coalitie. Dit gaat om een voorlopige uitslag; de officiële uitslag volgt later. Overigens zou het zomaar kunnen dat de Uitgeesters snel al weer naar de stembus mogen, als de gemeente fuseert komen er namelijk nieuwe verkiezingen.
Onder een stralende lentezon weten op de verkiezingsdag opvallend veel mensen de weg te vinden naar het Kruithuisje in Alkmaar. Het kleine en stokoude gebouwtje – slechts vijf bij vijf meter groot – is het kleinste stembureau van Nederland. En dat maakt het stemmen wel een stuk bijzonderder. “Het is zo echt een uitje!”
Waar veel kiezers hun stem uit gemak uitbrengen in een gymzaal of buurthuis om de hoek, kiezen sommigen er bewust voor om nét dat stukje verder te lopen. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. “Dit is gewoon veel leuker”, zegt een man die bij het Kruithuisje op het Clarissenbolwerk komt stemmen. (tekst gaat door onder de foto)
Deze gemeenteraadsverkiezingen mocht het Kruithuisje in Alkmaar zich het kleinste stemlokaal van Nederland noemen. (foto: Streekstad Centraal)
“Ik zoek eigenlijk altijd wel een locatie die wat specialer is dan een gymzaal”, zegt hij. “Dat is zo standaard.” Het Kruithuisje was voor hem dan ook een logische keuze. “Dit is gewoon een heel bijzondere plek. En het is de eerste, en misschien wel de laatste keer dat je hier kunt stemmen. Als het dan ook nog eens het kleinste stembureau van Nederland is, dan ga ik dat niet aan me voorbij laten gaan.”
Volgens hem verandert dat ook de ervaring. “Zo wordt het echt een uitje. Je gaat er echt even voor op pad, in plaats van dat je snel ergens naar binnen loopt en weer weg bent.”
Een andere stemmer is het daar helemaal mee eens. “Het is lekker weer, dus even wat verder lopen is helemaal niet erg”, zegt de man. “En als je dan ook nog eens op zo’n plek je stem uit kan brengen, is dat alleen maar mooi.” (tekst gaat door onder de foto)
Voor hond Dorus is er van alles te zien – maar stemmen is er voor hem niet bij. (foto: Streekstad Centraal)
Volgens de mannen helpen dit soort initiatieven ook om meer mensen naar de stembus te krijgen. “Stemmen is belangrijk, maar het moet ook een beetje aantrekkelijk zijn. Vooral voor jongeren. Zoiets als dit maakt het gewoon leuker om te gaan.”
Binnen in het kleine Kruithuisje is het ondertussen een komen en gaan van mensen. De ruimte is krap, maar alles past precies: een stemhokje, een tafel en genoeg plek voor kiezers om hun stem uit te brengen. Ook voor eigenaar Gijs Scholtus is het een bijzonder moment. (tekst gaat door onder de foto)
Het stemmen was voor veel kiezers onderdeel van het vaste rondje met de hond. (foto: Streekstad Centraal)
“Ik vind het ontzettend leuk dat de gemeente uitgerekend het Kruithuisje heeft aangewezen als stemlokaal”, vertelt Scholtus vol trots aan Streekstad Centraal. “Het is echt een eer dat wij zijn uitgekozen.”
Hij maakt er meteen een gastvrije dag van. “Ik ben gewoon open vandaag, dus de mensen die komen stemmen mogen ook even een kijkje nemen bij de expositie. En als er tijd is, maak ik met alle liefde koffie voor ze.”
De animo is groot. “Er zijn nu al meer dan honderd mensen gekomen om te stemmen, dus we hebben al even gejuicht”, zegt Scholtus lachend. “Het is gewoon helemaal fantastisch, echt top.”
Stemmen: veel mensen doen dat in een buurthuis, of een gymzaal. Voor wie het decor wel wat mooier mag, openden in Dijk en Waard ook bijzondere locaties hun deuren. Eén daarvan is het Hoogheemraadschap in Heerhugowaard, waar kiezers meteen wat kunnen leren over de geschiedenis van het waterbeheer.
Bezoekers bevinden zich daar letterlijk onder zeeniveau. Veel kiezers nemen na het stemmen nog even de tijd om rond te kijken. Het waterschap ontvangt die kiezers niet alleen voor hun stem, maar ook voor een rondgang langs een tentoonstelling over dijken, polders en de strijd tegen het water – langs het werk van het HHNK.
Het gebouw, dat kent iedere Heerhugowaarder wel, maar dan van buiten. Onder de indrukwekkende zwevende constructie staat woensdag het bekende gele bordje: stembureau. En dus stappen er de hele dag Heerhugowaarders naar binnen met stempas en paspoort op zak. (tekst gaat door onder de foto)
Na het stemmen kunnen de bezoekers van het hoogheemraadschap een kijkje nemen bij de tentoonstelling. (foto: Streekstad Centraal)
Ze komen ook wel bewust naar déze plek, bevestigen kiezers in gesprek met Streekstad Centraal. “Ik zag het in de krant en was meteen enthousiast. Daarom wilde ik hierheen,” zegt een vrouw die net haar stem heeft uitgebracht. “Normaal ga je snel naar een gymzaal in de buurt, maar dit is veel leuker.” Helemaal nieuw is het voor haar trouwens niet, ze is vaker in het gebouw te vinden en heeft zelfs een duidelijke favoriet binnen: “Die kaart van heel vroeger en het gouden wapen vind ik altijd prachtig. Als ik hier ben, ga ik daar echt even voor staan.”
Voor andere kiezers is de afweging om hiernaartoe te komen ook gewoon een praktische. Een vrouw die tegenover het gebouw woont, maakt van de gelegenheid gebruik om twee dingen te combineren. “Normaal loop ik hier wel eens doorheen, omdat ik anders helemaal om moet lopen,” legt ze uit. “Nu kon ik meteen even stemmen en daarna de tentoonstelling bekijken. Dat maakt het wel makkelijk.”
Opvallend is dat meerdere bezoekers de inhoud van de tentoonstelling noemen als reden om hier te komen stemmen. Een vrouw die speciaal naar het Hoogheemraadschap gekomen is, benadrukt hoe belangrijk zij dat historische verhaal vindt: “De geschiedenis van dit gebied is zó belangrijk voor Nederland,” vertelt ze. “De polder, de dijken, het waterbeheer – dat is wie we zijn. Daar zou op school echt meer aandacht voor moeten komen.” (tekst gaat door onder de foto)
Een enthousiaste historicus van het hoogheemraadschap vertelde over de geschiedenis van het water in Nederland. (foto: Streekstad Centraal)
Ook een andere bezoeker kwam bewust naar het Hoogheemraadschap. “Ik vind het belangrijk dat kinderen en jongeren de geschiedenis van dit gebied kennen,” zegt ze. Voor haar speelt het doorgeven van kennis een grote rol. “Die geschiedenis moet blijven leven. Daarom wilde ik hier vandaag een kijkje nemen. Ik was hier nog nooit geweest, maar het is echt een prachtig gebouw.”
De bijzondere stemlocatie laat zien dat stemmen meer kan zijn dan een praktische handeling. Door het te combineren met erfgoed en educatie krijgt het moment een extra betekenis. Waar de ene kiezer vooral komt voor gemak, kiest de ander juist bewust voor beleving. In het Hoogheemraadschap komt dat samen: stemmen op 2,49 meter onder zeeniveau, midden in het verhaal van hoe Nederland al eeuwenlang het water de baas blijft.
