Slecht nieuws voor tienermeisjes: de Nederlandse tak van sieradenketen Claire’s is failliet verklaard. Claire’s heeft negen winkels in Nederland, waaronder in Alkmaar. Alle vestigingen blijven voorlopig open, zo heeft de curator laten weten.
Dat is dan nog een hoopgevend bericht tussen het slechte nieuws. De winkel van Claire’s in Alkmaar was populair onder meisjes tussen drie en achttien jaar. Bij Claire’s op de hoek van de Langestraat en Boterstraat kunnen vooral sieraden worden gekocht, maar ook cosmetica en accessoires.
Claire’s vroeg eerder al faillissement aan in België. Ook in de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk zijn er financiële problemen. Het bedrijf heeft stevige concurrentie en kampt met schulden. Daarnaast heeft de keten last van Amerikaanse invoerheffingen.
De onderneming werd opgericht in 1974. Het groeide uit tot een internationale winkelketen met meer dan 2700 winkels in zeventien landen in Noord-Amerika en Europa. In Nederland werken bij Claire’s ongeveer 45 mensen.
Welzijn Bergen organiseert eens per jaar een uitstapje voor statushouders en daarbij wordt vooral aan de kinderen gedacht. Dit jaar werd echter niet een speeltuin bezocht, maar Museum BroekerVeiling. “De dag werd gekenmerkt door lachende gezichten, nieuwe contacten en een warme sfeer.”
Enthousiaste vrijwilligers van Stichting Welzijn Bergen wilden het een keer over een andere boeg gooien. “Deze keer lag de nadruk meer op ontmoeting, cultuur en gezelligheid voor álle leeftijden”, laat Andrea Landman van de stichting weten. Tja, en dan is er eigenlijk geen betere bestemming dan Museum BroekerVeiling, ook al ligt het niet binnen gemeente Bergen.
En zo bezocht een groep van zo’n 30 statushouders (waarvan een deel niet op de foto) vooral uit het Midden-Oosten maandag het internationaal bekende museum in Broek op Langedijk. “Het museum had alles prima geregeld: een boeiende rondleiding voor de volwassenen en een uitdagende speurtocht voor de kinderen”, aldus Landman.
De vrijwilligers waren erg te spreken over de gastvrijheid en zagen hoe de statushouders genoten. “Het is zo mooi om te zien hoe mensen samen genieten en geïnteresseerd zijn in de historie van Nederland,” aldus één van hen. “Daar doen we het voor.” (foto: Welzijn Bergen)
Bij het transport van gevaarlijke stoffen zoals ethanol (alcohol), vloeibare of vluchtige gassen of bijtende stoffen zoals ammoniak moet de transporteur zich aan speciale regels houden. Allereerst moet de tankwagen waar de stof in vervoerd wordt aan allerlei voorwaarden voldoen. De tank moet grondig worden gespoeld als er verschillende stoffen na elkaar in worden vervoerd. Sommige stoffen geven namelijk een chemische reactie en dat kan leiden tot gevaarlijke situaties zoals brand of ontploffingsgevaar. Maar er zijn meer voorzorgsmaatregelen die worden genomen.
Grote en kleine hoeveelheden
Voordat een gevaarlijke stof op transport gaat moet die worden verpakt. Dit wordt afvullen genoemd. Een stof als alcohol kan in flesjes van 10 ml worden afgevuld, maar ook in een vat van 1000 liter. Dit afvullen moet zeer zorgvuldig gebeuren. Hiervoor worden speciale ruimtes gebruikt die goed worden geventileerd. Het personeel dat bij het afvullen betrokken zijn dragen speciale beschermende kleding, brillen en maskers om inademen en contact met mond en ogen te voorkomen. Veel bedrijven die grondstoffen leveren laten het afvullen over aan een gespecialiseerd bedrijf dat vervolgens ook het transport regelt zodat dit veilig en zonder ongelukken gebeurt.
Speciale routes voor gevaarlijke stoffen
In Nederland maar ook in andere Europese landen zijn speciale routes voor het vervoer van gevaarlijke stoffen. Die leiden niet door of dicht langs dichtbevolkt gebied. Niet over verkeerspleinen waar het scharen van een tankwagen een groot risico is en ook niet door tunnels. Een met bio-ethanol geladen tankwagen die stilvalt in een tunnel is reden tot hoge staat van paraatheid voor de hulpdiensten. Een tankwagen die in brand vliegt terwijl hij een gevaarlijke stof vervoert, kan een enorme ramp betekenen. Soms zijn er beelden te zien van een tankwagen die in brand vliegt nadat hij is gestrand terwijl arme bewoners van het gebied proberen de brandstof uit de tank te halen. Dit leidt vaak tot tientallen doden en gewonden. Nu zal dat laatste in Nederland niet snel gebeuren, maar ook hulpverleners zijn kwetsbaar als het om gevaarlijke stoffen gaat. Daarom wordt er alles aan gedaan om een ongeval te voorkomen.
Specialisten in verpakken en afvullen
Bij het bedrijf JBC Solutions weten ze al tientallen jaren hoe je gevaarlijke en minder gevaarlijke stoffen efficiënt moet afvullen. Dit bedrijf is hier namelijk in gespecialiseerd. Dagelijks rijden er tanks en vrachtwagens af en aan om voorraden aan te leveren of afgevulde verpakkingen op te halen en naar de afnemers te vervoeren. Zo wordt alcohol gebruikt bij het maken van wijn, bier en andere alcoholische dranken, maar ook bij het ontsmetten van instrumenten in ziekenhuizen en laboratoria. En je kunt het als particulier kopen in kleine flesjes om wondjes mee te ontsmetten. Al die klanten moeten worden bediend. Vandaar dat het verpakken en transporteren van dit soort stoffen niet voor niets speciale aandacht krijgt om de veiligheid zo goed mogelijk te kunnen garanderen tijdens het transport.
Het zomerseizoen loopt op zijn einde, dus Staatsbosbeheer kan straks weer aan de slag met groot onderhoud in de Schoorlse Duinen. Eerder meldden we al dat een stukje Schoorlse Zeeweg wordt opgehoogd, maar er staat nog veel meer te gebeuren.
Ooit waren de Hollandse duinen veel meer open en de bossen die er stonden waren gemengd. Dat veranderde allemaal door de mens. Bomen werden gekapt en omdat nog meer hout nodig was, werd een productiebos met naaldbomen aangelegd. Staatsbosbeheer is bezig geweest om de Schoorlse Duinen weer deels terug te brengen naar hun vroegere staat. Het leverde veel weerstand op uit de omgeving.
De werkzaamheden komend winterseizoen zijn niet zo controversieel. In een deel van het open duinlandschap worden uitheemse planten verwijderd, duinvalleien uitgebreid en wordt vergrassing bestreden met schapen, geiten en maaimachines. Dit moet op beperkte schaal verstuiving stimuleren en de omstandigheden verbeteren voor inheemse heide, mossen, andere planten en ook voor konijnen. (tekst gaat verder onder de foto)
Een stukje Schoorlse Zeeweg wordt opgehoogd, maar er omheen staat deze winter nog veel meer te gebeuren. (foto: Streekstad Centraal)
Ooit zaten de duinen vol met konijnen, maar door uitheemse ziekten verdween 90 procent. Het terug op peil brengen van de populatie bevordert meteen de biodiversiteit van de natuur. Duinbeheerder PWN introduceerde in het aangrenzende gebied wilde konijnen, en wie weet hebben ze in de afgelopen paar jaar een weg naar het noorden gevonden.
Een stuk landinwaarts wordt in de open duinen gekapt dennenhout verwijderd, en ook aanvullend gemaaid en begraasd. In een deel van het naaldbos worden zo hier en daar dennen gekapt om plaats te maken voor loofbomen. (tekst gaat verder onder de foto)
Hier en daar zullen weer naaldbomen worden gekapt om ruimte te maken voor loofbomen. (foto: Streekstad Centraal)
Dan de werkzaamheden aan de infrastructuur. Zoals al gemeld, wordt het deel van de Schoorlse Zeeweg dat vorige winter onder water lag opgehoogd. Ook een aantal kwetsbare wandelpaden zullen worden opgehoogd. Verder is een nieuwe groep vrijwilligers verzameld om de ruiterpaden aan te pakken.
De werkzaamheden duren van september tot en met halverwege maart. Bezoekers dienen rekening te houden met tijdelijke afsluiting van paden vanwege de werkzaamheden.
Waar de moestuintjes in de duinen van Egmond aan Zee vorig jaar nog gebukt gingen onder wateroverlast, kampen ze nu met een totaal ander probleem: droogte. De omslag kon haast niet groter zijn. Lange tijd waren de ‘lankies’ – de eeuwenoude volkstuintjes – verzopen, nu staan er bloemen en groenten te bloeien. “Een groot deel van onze 340 leden kan weer telen,” zegt Peter Stam van Duinlandjesvereniging De Noord opgelucht.
De volkstuinen in de duinen zijn voor veel Egmonders meer dan alleen een stukje grond. Het is een plek van rust, traditie en ontspanning. Maar vanaf eind 2023 sloeg de stemming om. Door uitzonderlijk veel regen en een extreem hoog grondwaterpeil stonden de akkertjes maandenlang onder water. Pas dit voorjaar kwam er verandering.
“Het is absurd eigenlijk,” vertelt Stam tegen NH Nieuws, mediapartner van Streekstad Centraal. “Na al die nattigheid heb je nu een van de droogste zomers ooit.” Klagen doet echter niemand. Integendeel, de tuinders zijn blij dat ze weer aan de slag kunnen. De huurders van de lankies vatten het gevoel samen: “Ik heb ’t echt gemist. De rust, bezig zijn in de natuur, de vrijheid en je hoofd leegmaken.”
Om de wateroverlast te beperken plaatste natuurbeheerder PWN twee pompen in de duinen, die het overtollige water via slangen naar het strand afvoerden. Een goede poging, maar veel te klein in verhouding tot de omvang van het probleem. “Voor dit hele gebied heb je misschien wel vijfhonderd pompen nodig. Die paar die er stonden waren een druppel op een gloeiende plaat”, aldus Stam. Inmiddels zijn de pompen weer weggehaald. (tekst gaat door onder de foto)
Peter Stam van de Duinlandjesvereniging De Noord is blij dat het overgrote deel van de tuinders weer kan telen, maar ziet in dat er voor de lange termijn een oplossing moet komen. (foto: NH Nieuws)
Hoewel het nu kurkdroog is, voorspelt de Duinlandjesvereniging dat de grondwaterstand jaarlijks met één centimeter zal stijgen. Een blijvende aanpak is dus nodig. Ophogen van de tuinen lijkt de meest kansrijke oplossing, maar dat ligt in een beschermd natuurgebied gevoelig. “Dat kan niet zomaar in een beschermd natuurgebied.” Toch gebeurt er al wat. Op een aantal plekken is zand gestort dat PWN vrijmaakte bij kleine projecten. Ook sommige tuinders hielpen zichzelf door poelen te graven en het zand te gebruiken om hun landje hoger te leggen.
Meer verlichting moet komen in de winter van 2026/2027. PWN start dan een groot natuurherstelproject bij het Zwanenvlak. Het zand dat daar vrijkomt, wordt beschikbaar gesteld aan de tuinders. “PWN denkt echt heel goed met ons mee,” zegt Stam. “En daarnaast matsen ze ons dit jaar ook weer met de huur.”
Naast het ophogen wordt er ook naar andere oplossingen gekeken. Studenten van Wageningen Universiteit deden dit voorjaar onderzoek naar het waterbeheer op de lankies. “We verwachten hun eindrapport na de zomer,” zegt Stam. “We zijn erg benieuwd naar hun conclusies.”
Terwijl de avond valt langs het Noordhollandsch Kanaal bij Koedijk, verzamelen zich duizenden toeschouwers langs het water voor de Gondelvaart Koedijk. Ook dit jaar hebben creatieve gondelbouwers hun fantasie weer de vrije loop gelaten. Zo schitterden dit jaar onder andere de ‘Miniplaybackshow’, ‘De Vergulde Koe’ en Pirates of the Caribbean.
Ook werden de bezoekers – sommigen staand langs de waterkant, anderen zittend op een klapstoelen – meegenomen in het de bevrijding van Nederland tachtig jaar geleden, de film Madagaskar en het Hans en Grietje-verhaal. Voor dat sprookje was een enorme gondel naar Koedijk gekomen waarop niet alleen het ‘snoephuis’, maar ook het huis van Hans en Grietje zelf zorgvuldig was nagebouwd. Tijdens het varen werd het sprookje even zorgvuldig nagespeeld. (tekst loopt door onder de foto)
Aan enthousiasme van het publiek langs de waterkant geen gebrek. (foto: Streekstad Centraal)
De voorbereidingen aan de gondels, veertien in totaal dit jaar, beginnen altijd rond mei, zodat ze voor de derde zaterdag van augustus – de traditionele datum van de Gondelvaart Koedijk – klaar zijn om bewonderd te kunnen worden.
Welke boot het meest bewonderingswaardig is, wordt dit jaar bepaald door een jury van de Carnavalsvereniging Zwaag. Er is een uitwisselingsprogramma met de organisatie van de Gondelvaart Koedijk, die inhoudt dat ze bij elkaars evenementen jureren.
Gezien alle varende kunstwerken die de gondelvaart dit jaar kleuren, staat de jury voor een behoorlijke karwei. “We moeten ons hier niet op verkijken”, zegt Jeroen Swierissen van Carnavalsvereniging Zwaag. “Het is een enorme klus en toch ook wel een beetje spannend.”
Naast de juryprijs is er ook altijd een publieksprijs voor de mooiste boot, en die is voor de botenbouwers minstens zo belangrijk. (tekst loopt door onder de foto)
Ook dit jaar kwam het publiek weer in grote getale naar Koedijk om de gondels te bewonderen. (foto: Streekstad Centraal)
Waar de botenbouwers vanaf mei beginnen met de voorbereidingen, is organisator Olaf Bonny al het hele jaar bezig om de gondelvaart ook dit jaar weer op touw te zetten. “Vandaag is de dag waar we allemaal naartoe leven”, vertelt hij.
Dit jaar is de Gondelvaart Koedijk net iets specialer dan andere jaren, want het Noordhollandsch Kanaal viert dit jaar haar 200e verjaardag.
Veel bedrijven organiseren minimaal eens per jaar een bedrijfsfeest voor het voltallige personeel. Vroeger was het dan gebruikelijk om ook de partners uit te nodigen. Dit gebeurt nu lang niet meer altijd, omdat vaak beide partners werken en dus beiden hun eigen werk en collega’s hebben. Maar wie er ook worden uitgenodigd, het is natuurlijk wel de bedoeling dat het personeelsfeest een leuke avond wordt. Daarvoor starten de voorbereidingen vaak al maanden van tevoren. Grote bedrijven hebben hiervoor vaak een aparte commissie, bij kleinere bedrijven is het vaak een taak van het secretariaat.
De locatie
Ga je een feest organiseren voor het personeel dan moet er eerst een geschikte locatie worden gevonden. Vaak begint het feest met een gezamenlijke activiteit, meestal iets sportiefs zoals kanoën of suppen. Vervolgens vertrekt het gezelschap naar een restaurant waar gezamenlijk wordt gegeten, of de collega’s gaan meteen naar de feestlocatie waar een buffet klaar staat. En dan moet het echte feest nog beginnen. Huur een zaal die groot genoeg is voor iedereen. Hier gelden regels voor die gebaseerd zijn op de veiligheid. Te veel mensen in een ruimte kan problemen geven als er vanwege een noodsituatie moet worden ontruimd.
Live muziek of een DJ?
Je kunt voor het verhogen van de sfeer een band huren die een bepaald genre speelt. Dit kun je laten aansluiten bij het thema van het feest, bijvoorbeeld de 60’s, Country & Western of Hollandse hits. Veel coverbands hebben een ruim repertoire om uit te putten en kunnen dus met gemak meerdere sets spelen inclusief verzoeknummers. Een band is vaak wel prijzig om in te huren, want alle bandleden moeten immers worden uitbetaald. Je kunt ook kiezen voor een DJ die gedurende de avond muziek draait. Het voordeel daarvan is dat een DJ meestal geen pauze neemt. Je kunt de muziek aanvullen met karaoke door collega’s als er zich zangtalenten, of wannabe zangtalenten, onder hen bevinden. Een band of DJ speelt meestal tot uiterlijk 0.30u. Daarnaast is het zo dat geluidsoverlast van een feest doorgaans niet langer dan tot uiterlijk 1.00u mag duren. Houd hier rekening mee, om te voorkomen dat de avond met een domper eindigt als de politie een eind aan het feest komt maken vanwege klachten.
Andere activiteiten
Je kunt extra activiteiten organiseren om de avond wat meer inhoud te geven. Huur een race simulator zodat je collega’s kunnen laten zien of ze op het circuit van Silverstone of Zandvoort net zo snel zijn als Max Verstappen en zijn collega’s. De simulator wordt geplaatst en ook weer opgehaald door de verhuurder en uiteraard krijg je instructies over de werking van het systeem. Je kunt er een competitie aan koppelen waarbij de collega met de snelste ronde een prijs wint. Ook kun je een fotobooth huren waar collega’s zichzelf op een grappige manier kunnen laten fotograferen. Op die manier heb je na afloop ook nog een leuk aandenken of leuke foto’s die op het intranet kunnen worden geplaatst.
‘Opdat wij niet zullen vergeten’. Vele mensen kwamen vrijdagmiddag naar Park Oosterhout voor de tweede Alkmaarse – of eigenlijk regionale – herdenking van 15 augustus 1945, de capitulatie van Japan. Pas toen kwam er voor een aantal overzeese gebieden van Nederland een einde aan de Tweede Wereldoorlog. De verwerking van wat er tijdens de oorlog gebeurde is voor de nodige Indische en Molukse mensen nog altijd lastig.
Na een muzikaal intro verwelkomt organisator Audrey Chin iedereen. “Vandaag herdenken we álle slachtoffers van de oorlog, en van de bezetting van het voormalig Nederlands Indië. Omdat het 80 jaar geleden is, zullen er dit jaar voor het eerst door heel het land nasi bungkus maaltijden worden uitgedeeld. Wij vragen iedereen dan ook om na de ceremonie mee te gaan, met elkaar in gesprek te gaan, en elkaar de verhalen te blijven vertellen.” (tekst gaat verder onder de foto)
Het plechtige gedeelte van de herdenking 15 augustus 1945 werd ingeleid met Indische muziek. (foto: Streekstad Centraal)
Locoburgemeester Christian Schouten echoot die laatste woorden, sinds de eerste herdenking vorig jaar, een stuk wijzer over de Indische en Molukse cultuur. Ook over het ‘Indisch zwijgen’ over de oorlogstijd en de ontheemding. Te pijnlijk, druk bezig met het nieuwe bestaan, misschien te bescheiden tussen de Nederlanders met hun eigen ellende. Dikwijls bleven ook de mooie herinneringen verborgen.
Veel aandacht was er ook niet voor het Indische leed, leerde Schouten: “Te lang was er onvoldoende ruimte voor de verhalen van Indische Nederlanders, Molukkers, en anderen die deel uitmaakten van het toenmalig Nederlands Indië. Te vaak werd hun geschiedenis weggeschreven tot een voetnoot en dat gaat nu gelukkig anders.”
De 24-jarige Yasmin Diktas begon vijf jaar geleden met haar dansopleiding en zag toen de voorstelling Asian Celebration. “De tranen liepen over wangen, en het bleef maar stromen. Dat is het moment waarop ik voelde dat er een connectie ligt met mijn verleden, en dat ik mij afvroeg wat Indisch zijn precies is, waarom ik er zó weinig van wist en waarom ik oma hierin herkende.” (tekst gaat verder onder de foto)
Yasmin Diktas vertelt over ontdekkingsreis naar haar familieverleden, de Indische cultuur en in het bijzonder de hofdans. (foto: Streekstad Centraal)
Yasmin dook in haar familieverleden, de Indische cultuur en de taal. Het houdt haar dagelijks bezig. Gelukkig kan ze terecht bij haar opa. “De overgrootouders van mijn overgrootouders, zo ver terug ben ik gegaan. En ik wil nog meer weten.” Ook leerde ze de Javaanse hofdans. “Ik wilde dichter bij oma komen.” Ze werd zowaar gevraagd voor de show die haar zo inspireerde. “Ik mocht dansen op de verhalen van mijn voorouders, en ik voelde elke seconde op het podium en tijdens de repetities de aanwezigheid van mijn oma en mijn overgrootoma’s. En ik leerde ook dat het oproepen van mijn moederlijn, voordat ik het podium op stap helpt.”
Muzikale artiest Jane de la Fosse spreekt daarna over herdenken, loslaten maar wel erkennen, hoe pijnlijk ook. Ook zij liep tegen het Indisch zwijgen van haar ouders op. Ze werd wijzer, maar beperkt. “Vragen van hun kinderen bleven onbeantwoord, waarom in veel families onnodige afstand tussen de generaties ontstond.”
“In de stilte maken we ruimte voor iets dat grote lijkt dan onszelf, om contact te maken met ons innerlijk, met wie we werkelijk zijn”, zegt ze. “Eén keer per jaar zoeken we gezamenlijk die stilte op. Dan gunnen we het onszelf om ons verbonden te voelen.” (tekst gaat verder onder de foto)
Zes Alkmaarse veteranen namen deel aan de 15 augustus 1945 herdenking. Voor henzelf en vooral om te laten zien dat zij de herdenking belangrijk vinden. (foto: Streekstad Centraal)
De ceremonie wordt afgesloten met de taptoe, stilte en het leggen van zonnebloemen bij een tijdelijk monument. Langzamerhand verandert de plechtige stemming in gezelligheid. Audrey Chin moet lachen als we de eerste editie oprakelen. “We hebben nu iets meer geprofessionaliseerd. We hebben geleerd van onze fouten”, zegt ze tegen Streekstad Centraal. Er wordt ook alvast gedacht aan budget voor een overkapping. “Er zal zeker een keer slecht weer zijn.”
De realisatie van een Indisch Monument vordert. “We zitten te denken aan een veiling of een benefietgala of zoiets. Er zijn steeds meer mensen die ons willen helpen.” Ook verkopen ze een klein pakketje met onder andere een waaier. “Maar hoeveel we ook organiseren, die 75.000 euro gaan we niet bij elkaar krijgen.” Gelukkig heeft Schouten namens het college een bijdrage beloofd. (tekst gaat verder onder de foto)
Audrey Chin en Susan Patty van BersaMaju, de organisatie die de Indische en Molukse cultuur stimuleert en de Indië Herdenking heeft opgezet. (foto: Streekstad Centraal)
Een adviesgroep met diverse partijen, waaronder de gemeente, werkt aan de plannen voor het monument. Mogelijk zal het Jantje Beton kunstwerk bij de herdenkingsplaats ervoor verhuizen. Op 1 september brengt de groep advies uit. “Het ziet er allemaal heel positief uit. Het monument gaat er komen. Ik weet het gewoon.”
De huidige en toekomstige windparken op zee moeten worden aangesloten op het landelijke elektriciteitsnet. Dat geldt ook voor het drijvende zonnepark. Castricum en Egmond zijn daarbij in beeld als locaties om die stroom aan land te brengen. Betekent dat dat er straks hoogspanningskabels door de duinen lopen? Medio 2026 wordt meer duidelijk over de plannen.
De behoefte aan energie schiet in Nederland omhoog en om daaraan te voldoen komen er onder andere meer windparken op zee. De stroom moet naar bestaande of nog te bouwen 380 kilovolt hoogspanningsstations op het land. Om overschotten aan elektriciteit goed te benutten, wordt bovendien gedacht aan waterstofproductie op zee. En inderdaad, die waterstof moet dan natuurlijk ook aan land worden gebracht.
Egmond en Castricum zijn in beeld om elektriciteit van meer noordelijk geplande windparken aan land te brengen. Opvallend, omdat daar geen hoogspanningsstation in de buurt is. En er ook niet gaat komen. De dichtstbijzijnde zoekgebieden voor zo’n 380 kilovolt station liggen tussen Beverwijk en Amsterdam-Westpoort. Dan lijkt het makkelijker om de kabel(s) bij Velsen-Noord aan land te laten komen, er komt zelfs al een zeekabel aan land. Maar blijkbaar speelt er meer. Veel ruimte is daar niet over, onder andere door het grote transformatorstation dat niet lang geleden werd gebouwd. Bovendien speelt het gebied mogelijk een centrale rol in de waterstofplannen. (tekst gaat verder onder de kaart)
Plattegrond met opties voor stroomkabels en waterstofleidingen, en zoekgebieden voor transformatoren en een waterstofcentrale. kaart: RVO
Als het dan toch beter is om kabels door de duinen te leggen, dan zijn Egmond (noordzijde) en Castricum voor de hand liggend, vertelt Luna van der Lee, woordvoerder van Rijksdienst Voor Ondernemend Nederland (RVO). “Bij het duingebied speelt de breedte van de duinenrij en het aangewezen Natura 2000 gebied een rol. Bij Egmond aan Zee en bij Castricum is dit gebied relatief smal, waardoor een kabel onder het gebied door geboord kan worden en zo min mogelijk verstoring plaatsvindt.”
“De kabels worden ondergronds gelegd. Na de aanlegfase zal bij de aanlandlocaties zelfs niets meer van de kabels te zien zijn”, legt Van der Lee uit aan Streekstad Centraal. “Wel worden op punten waar kabeldelen aan elkaar gemaakt worden, putten aangelegd. De deksels van deze zogenaamde ‘mofputten’ blijven wel zichtbaar.” (tekst gaat verder onder de foto)
Mogelijk komt er een stroomkabel langs de noordzijde van Egmond aan Zee te liggen. (foto: Streekstad Centraal)
De elektriciteit die aan land komt is 525 kV gelijkstroom. In de buurt van de aansluiting op het 380 kV wisselstroomnet, wordt de spanning omgezet. “Voor het converterstation is een terrein van ongeveer 5,5 hectare nodig en de converterhallen zijn 25 meter hoog”, vult Van der Lee aan.
Voor wat betreft de waterstofproductie wordt zowel gekeken naar de mogelijkheden voor productie in windturbines en/of productie op één locatie op het vasteland. Voor een 1 gigawatt electrolyser, inclusief transformatoren en meteen ook een waterzuiveringsinstallatie, is maar liefst 29 voetbalvelden aan ruimte nodig.
De onderzoeken naar kabeltracés, waterstofproductie en waterstofleidingen vallen onder het Programma ‘Verbindingen Aanlanding Wind op Zee’ (VAWOZ). Het rapport wordt halverwege volgend jaar verwacht. (foto: Rijkswaterstaat)
Afgelopen week werd het regenboogzebrapad in Limmen beklad. Er werd veelal met verontwaardiging gereageerd, maar niet door Forza!-raadslid Ralph Castricum. Hij vond het juist “een geweldige actie”. Dat zorgde voor nogal wat ophef en ook verwondering, aangezien hij homoseksueel is. Nu komt hij terug op zijn woorden.
Het Limmer regenboogzebrapad was nog niet eens officieel in gebruik genomen, toen het met een spuitbus werd bewerkt. Het college van B&W veroordeelde de bekladding al snel, maar raadslid Ralph Castricum reageerde op Instagram heel anders: “Hoewel ik uiteraard tegen het vernielen van gemeentelijke eigendommen ben, vind ik deze actie geweldig. Als homo heb ik trouwens als enige recht van spreken op dit onderwerp.” (tekst gaat verder onder de foto)
Kort na het aanbrengen, was het regenboogzebrapad in Limmen al met een spuitbus bewerkt. (foto: Streekstad Centraal)
En dat terwijl hij zelf in 2016 een motie indiende voor een regenboogzebrapad in Castricum. Maar gaandeweg werd hij negatief over regenboogsymbolen. Ze zouden zijn gekaapt door “links, woke-denkend Nederland”, dat ze opdringt aan de samenleving. Niets meer dan symboolpolitiek. En volgens hem zijn velen uit de community het met hem eens.
Ralph Castricum is nog steeds tegen het regenboogsymbolen, maar draaide tegenover het NHD wel bij over de bekladding. Hij zei dat het “niet de juiste manier” is om boosheid te uiten. (foto: Forza!)
![Transport van gevaarlijke stoffen moet aan strenge eisen voldoen [Advertorial]](https://hub.streekstadcentraal.nl/wp-content/uploads/2025/08/JBC-solutions.jpg)
![Organiseer het perfecte feest voor het personeel van je bedrijf [Advertorial]](https://hub.streekstadcentraal.nl/wp-content/uploads/2025/08/urbanevents-nl.jpg)
