Bergen aan Zee, Egmond aan Zee, of toch Hargen: ieder zijn voorkeur, maar schoon is het zeker. De stranden van Camperduin tot en met Castricum hebben namelijk weer de Blauwe Vlag gekregen. Die vlag symboliseert het internationale keurmerk voor veilige, schone en goed onderhouden stranden.
De gemeenten Castricum en Bergen zijn tevreden met deze score. Het laat goed zien dat de aandacht die uitgaat naar schone stranden ook wat oplevert. “Het is mooi om te zien hoe de gezamenlijke inzet van gemeente, inwoners en ondernemers voor onze stranden opnieuw wordt erkend”, reageren wethouder Marco Wiesehahn van Bergen en wethouder Roel Beems van Castricum.
Ook naburige stranden in Heemskerk en Petten mogen het blauw weer laten wapperen. Toch is zo’n blauwe vlag geen vanzelfsprekendheid, zien de wethouders. (tekst gaat door onder de foto)
Tijdens een feestelijke bijeenkomst in Hoorn werden blauwe én groene vlaggen uitgereikt (foto: aangeleverd)
Ze noemen de vlag voor schone stranden daarom ‘het resultaat van voortdurende toewijding’. Al kunnen ook externe factoren een rol spelen. De kwaliteit van het zwemwater kan natuurlijk ook door invloeden van ver buiten de gemeente verslechteren.
Dat speelt mogelijk bij de stranden verder noordelijk. In Callantsoog en Sint-Maartenszee, toch geliefde badplaatsen, werd geen Blauwe Vlag uitgereikt omdat de waterkwaliteit er onvoldoende is.
Een extra blijk van waardering was er dan juist weer voor Camperduin. Dat strand ontving ook de Groene Vlag voor de bijzondere natuurbeleving van dit strand met zijn lagune. Ook jachthavens kunnen de Blauwe Vlag krijgen en dat was het geval in Uitgeest en Akersloot.
De Blauwe Vlag wordt sinds de jaren 80 elk jaar uitgereikt door de Stichting Keurmerk Milieu, Veiligheid en Kwaliteit (KMVK). Zo kunnen ‘badgasten’ zeker zijn van schone stranden met goede waterkwaliteit – en zo dus ook veilige en schone jachthavens.
Het is best leuk wonen, tót het ‘meeuwenseizoen’ begint. Dat was de conclusie van een nieuwe buurman van Peter Schrijver uit de Huygenhoek in Heerhugowaard. Hij kan niet anders dan het ermee eens zijn. Door het gekrijs kan hij niet eens bellen in zijn achtertuin. “Wat een herrie, jongen! We hebben alles al geprobeerd.”
Hij is geen vogelhater, nuanceert de goedlachse Schrijver. Ze hoeven die meeuwen ook niet af te schieten van hem. Maar hij zou wel willen dat de gemeente íéts deed. Daar heeft hij ook best ideeën voor. “Maar als ik dat in Fixi zet, krijg ik precies hetzelfde antwoord als mijn buurvrouw. Daar zit iemand heel makkelijk geld te verdienen. Gewoon copy, paste. Verder doen ze niks.”
Schrijver woont al jaren in de wijk, die grenst aan de Stad van de Zon. In het verleden zag hij ook wel eens een meeuw, maar de overlast van nu is toch iets van de laatste jaren. “Ik las dat ze in Alkmaar ook overlast hadden en ze daar toch voor een deel hebben verjaagd. Zijn ze hierheen gekomen, vraag ik me af.” (tekst gaat door onder de foto)
Deze meeuw is ingeburgerd in Alkmaar, maar zijn soortgenoten voelen zich duidelijk ook thuis in Heerhugowaard (foto: Streekstad Centraal)
Dat meeuwen angstaanjagend kunnen zijn, dat had Schrijver jaren eerder al eens ervaren. “Ik moest voor werk in het gebouw van de Waerdse Tempel zijn, hier vlakbij. Die stond toen al even leeg. Daar waren meeuwen de baas, die vonden ons daar indringers. Ze vielen echt aan.”
Toen kon hij niet bevroeden dat hij dat tafereel nog talloze keren mee zou moeten maken – in zijn eigen straat. “Het is hier fifty-fifty, zou ik zeggen. De meeuwen verjagen ons, wij verjagen de meeuwen. We hebben al netten gespannen, pinnen geplaatst. Mensen ruimen hun afval op. Maar de meeuwen blijven komen. Mijn kat is ook aangevallen, dus nee, een kat helpt ook niet.” (tekst gaat door onder de foto)
De Stad van de Zon: veel water, veel platte danken, voldoende beschutting. Meeuwen zijn er duidelijk dol op. (foto: gemeente Dijk en Waard)
De app Fixi gaf hem en andere buren de moed om de kwestie aan de gemeente Dijk en Waard voor te leggen. Die zou toch over meer middelen moeten beschikken om de overlast tegen te gaan, redeneerde hij. “Ze kunnen de meeuwen met een roofvogel verjagen, dat doen ze op andere plekken ook. En op Schiphol schijnen ze met een angstschreeuw van een meeuw die ze afspelen meeuwen weg te jagen.”
Hij wijst ook op de grijze bakken, waar restafval in gaat. “Die komen ze nu één keer in de vier weken legen. In het broedseizoen van de meeuwen zouden ze dat toch best vaker kunnen doen, toch? Nu staan die bakken open langs de straat en eten de meeuwen ervan…” (tekst gaat door onder de foto)
Restafval is een grote trekker voor meeuwen, maar lastig te voorkomen (foto: Betty Zijlstra)
Oplossingen genoeg – maar voorlopig krijgen Schrijver en zijn buren dus nul op het rekest. Ook Streekstad Centraal stelde vragen aan de gemeente Dijk en Waard, die inwoners weliswaar de kans geeft om verzoeken in te dienen, maar kennelijk zonder dat daar serieus op wordt gereageerd. Waarom dan toch deze pagina, was onze vraag.
“Nou, bij mij duurde het een week voor ik wat hoorde”, wenst Schrijver de omroep succes toe. De ervaring van Streekstad Centraal is dat het meestal aanzienlijk sneller gaat, maar specifiek in dit geval wachten ook wij nog op antwoord.
Voor Schrijver voelt het als een teleurstelling. “Ik ben inmiddels een halve meeuwenexpert geworden joh. We denken graag mee over oplossingen. Maar er wordt gewoon niet op ingegaan. Tja, dan moet je maar hopen dat die meeuwen ook dat hantavirus krijgen of zo… We maken er een grap van, maar het is echt verschrikkelijk om hierin te zitten.” (hoofdfoto: Pixabay)
Het voormalige clubhuis van de Hells Angels aan de Kanaalweg 11a in Heiloo is afgelopen weekend gekraakt door een groep jongeren. De krakers zeggen uit nood te handelen vanwege het grote tekort aan betaalbare woningen. Burgemeester Mascha ten Bruggencate heeft inmiddels aangifte gedaan bij de politie. De gemeente beraadt zich nog op vervolgstappen.
Volgens de krakers bestaat hun groep uit een aantal jongeren in de leeftijd van 20 tot 35 jaar uit onder meer Alkmaar, Heiloo en omliggende gemeenten. Veel van hen wonen nog thuis, wonen in een camper of verblijven tijdelijk bij vrienden.
“We hebben nog geen naam, maar misschien noemen we het hier wel het mierennest”, vertelt een van de krakers als Streekstad Centraal poolshoogte komt nemen. Het terrein ziet er keurig opgeruimd uit. “Het zag er binnen nog goed uit. We hebben het opgeruimd en onze spullen erheen verhuisd. Buiten hebben we de afgelopen dagen veel onkruid verwijderd uit de tegels, gesnoeid en alles netjes gemaakt.”
Hij wijst op de zwarte vlag met de afbeelding van een mierenkop, die ze in de vlaggenmast hebben opgehangen. “De mier is een symbool voor saamhorigheid en samenwerken”, legt hij uit. “Een mier alleen stelt weinig voor, maar samen kun je iets opbouwen. Dat past wel bij waarom we hier zitten.” (tekst gaat verder onder de foto)
De jongeren laten een zwarte vlag met een mierenkop wapperen boven het oude clubhuis van de motorclub, waar ze hebben schoongemaakt en veel onkruid is verwijderd. (foto: Streekstad Centraal)
Een kraker vertelt dat hij door de wooncrisis al jaren in een camper woont. “Mijn wegenbelasting is al hoger dan wat veel ouderen maandelijks betalen die al 20 of 30 jaar een koophuis hebben. Dat is niet eerlijk”, stelt hij. “Ik sta al jaren ingeschreven voor sociale huurwoningen, maar met ons salaris kunnen we zo’n huur gewoon niet betalen”, vertelt een andere kraker.
Een jongere vrouwelijke kraakster bevestigt dat meteen. “Ik woonde nog bij mijn ouders. Dit pand staat al heel lang leeg. Wij willen gewoon een plek om te wonen en om mooie dingen te maken. We zijn creatievelingen en we hebben atelierruimte nodig. Dit pand voldoet prima. Samen willen we hier mooie dingen voor elkaar krijgen.”
De jongeren weten nog niet hoe het verder gaat. Als de gemeente hen met rust laat, hebben ze vergezichten van een ontmoetingsplek voor de buurt en een culturele hotspot “waar leuke activiteiten worden georganiseerd.”
Ondertussen komt een andere jonge kraker terug van boodschappen doen. Hij rijdt op een Tomos, de makkelijk op te voeren brommers met een enorme populariteit in de jaren 80 en 90. “Ja, dat is wel wat anders dan de Harley Davidsons van de vorige bewoners”, grapt hij als hij de blik van de verslaggever op zijn brommer ziet. (tekst gaat verder onder de foto)
De krakers hadden donderdagmiddag nog niks van de gemeente gehoord. (foto: Streekstad Centraal)
De jongeren zeggen dat zij hun actie zelf hebben gemeld bij de politie. Daarbij verwezen zij naar het begrip “huisvrede”: een term die afkomstig is uit de oude kraakpraktijk. Daarmee bedoelen zij dat het pand feitelijk bewoond wordt en dat zij de politie daarvan op de hoogte hebben gesteld. Dat geeft hen geen wettelijk recht op bewoning, maar wordt door krakers vaker gebruikt als onderdeel van een juridische strategie tegen ontruiming.
De gemeente Heiloo bevestigde maandag in een korte verklaring dat het pand gekraakt is.
“Sinds afgelopen weekend is een pand aan de Kanaalweg 11a in Heiloo gekraakt. De burgemeester heeft hiervan aangifte gedaan. De gemeente oriënteert zich op de te nemen vervolgstappen”, aldus een woordvoerder. (tekst gaat verder onder de foto)
Bordjes met de waarschuwing voor videobewaking schrokken de jongeren niet af om het oude clubhuis van de motorclub te kraken. (foto: Streekstad Centraal)
Het pand aan de Kanaalweg kent een roerige voorgeschiedenis. Het terrein werd sinds begin jaren negentig gebruikt door motorclub Compañeros Motorcycle Club (CMC). Volgens de gemeente en justitie was die club gelieerd aan de verboden motorclub Hells Angels.
In 2019 liet de gemeente het clubhuis sluiten nadat uit bestuurlijke rapportages van onder meer politie en justitie zou zijn gebleken dat er een chapter van de Hells Angels actief was. De letters HAMC op het gebouw zouden volgens de motorclub staan voor “Heiloose Auto en Motor Club”, maar rechters vonden die uitleg niet geloofwaardig.
De gemeente beëindigde daarop de huur- en opstalovereenkomst. Dat leidde tot jarenlange juridische procedures tussen de gemeente en de motorclub. In 2021 bepaalde de kantonrechter dat het terrein definitief ontruimd moest worden. Later stelde ook het gerechtshof de gemeente in het gelijk.
Sindsdien stond het terrein grotendeels leeg. Omwonenden en voorbijgangers spraken de afgelopen jaren geregeld over een vervallen en verlaten indruk van het voormalige clubhuis langs de A9.
Hoe snel de gemeente tot ontruiming overgaat, is nog niet duidelijk. De jongeren zeggen voorlopig te blijven zolang zij niets van de gemeente of politie horen.
Alkmaar en de omliggende dorpen staan zondag in het teken van een bijzonder eerbetoon aan de bevrijding. Met een grote tocht van honderd geallieerde militaire voertuigen wordt herdacht hoe Canadese troepen op 8 mei 1945 de stad binnenreden. De colonne rijdt door onder meer Egmond aan Zee, Castricum, Heiloo en Alkmaar.
De organisatie van het evenement, Alkmaar Bevrijd, werkt al ruim een jaar aan de voorbereidingen. Volgens organisator Nick Obdam komt daar veel bij kijken. “We kijken er ontzettend naar uit”, vertelt hij tegen NH, mediapartner van Streekstad Centraal. “Er komt veel bij kijken, van het sturen van bewonersbrieven tot het regelen van vergunningen en verzekeringen. Dat doen we gelukkig met een hele club vrijwilligers.” (tekst gaat verder onder de foto)
Nick Obdam, organisator van Alkmaar Bevrijd, hoopt dat de militaire voertuigen feestelijk worden begroet langs de route. (foto: NH)
Oude militaire voertuigen kunnen meestal rekenen op veel sympathie. En eisen het nodige aan onderhoud. Een belangrijk deel van de voorbereidingen gebeurt in de garage van Bob Leguit in Schoorl. Samen met zijn vader restaureert hij historische militaire voertuigen uit de Tweede Wereldoorlog. De komende dagen wordt er hard gewerkt om alle voertuigen rijklaar te krijgen voor de optocht. “Het is rijdend erfgoed en daarom is het ook zo mooi om ermee te werken. Je houdt de geschiedenis levend”, vertelt Leguit.
Volgens de organisatie is het de eerste keer dat er in de kop van Noord-Holland zo’n grote bevrijdingsoptocht plaatsvindt. Dat maakt het evenement extra bijzonder voor de deelnemers. “Normaal moeten we er heel ver voor rijden, maar nu is het een thuiswedstrijd. We merken ook dat er behoefte aan is. We dachten eerst dat we de honderd voertuigen niet zouden halen, maar binnen 1,5 week zaten we vol. Dit wordt echt een belevenis.” (tekst gaat verder onder de foto)
Bob Leguit sleutelt het hele jaar door aan de historische voertuigen om ze in rijdende staat te houden. (foto: NH)
De tocht begint zondag op het evenemententerrein in Alkmaar. Daarna rijdt de colonne via Egmond aan Zee, Egmond-Binnen, Castricum en Heiloo terug naar Alkmaar. Op het Canadaplein volgt later op de dag een officieel programma met muziek, burgemeester Schouten en de Canadese ambassadeur.
Langs de route hoopt de organisatie op veel publiek en vlaggen. “We gaan geen soldaatje spelen, maar we willen de mensen wel het gevoel geven hoe het toen gegaan is. Dat is vooral belangrijk voor de jeugd, want het besef over de Tweede Wereldoorlog wordt steeds minder.”
Het programma en de route langs Egmond, Castricum, Heiloo en Alkmaar is hier te vinden. (Hoofdfoto: bewerking van foto van Jonker Fotografie, Egmond)
De school is net uit als Streekstad Centraal een kijkje gaat nemen bij een opvallende nieuwe, eh… klapafsluiting aan de Munnikenweg in Alkmaar. Op het eerste gezicht lijkt het op een simpel hekje zoals je die weleens bij een supermarkt ziet, maar schijn bedriegt. Het kunststof gevaarte blijkt verrassend zwaar, klapt hard terug en zorgt inmiddels voor flink wat discussie in de buurt. “Verre van ideaal.”
Het is de eerste keer in Nederland dat dit type afsluiting op deze manier wordt toegepast. Daarmee heeft Alkmaar direct een bijzondere primeur te pakken. De klapafsluiting is geplaatst op de stoep langs de Munnikenweg. Bewoners hadden bij de gemeente aangegeven dat fietsers massaal over de stoep reden. En zo hoort het natuurlijk niet, maar het alternatief is vaak een hobbelritje over de klassieke kinderkopjes. Maar of deze oplossing als iets positiefs wordt gezien is nog maar de vraag.
Een overbuurman, die in zijn tuin aan het werk is, zag de paal met het klaphekje kort geleden verschijnen. “Het was me inderdaad al opgevallen dat er sinds een tijdje ineens een paaltje staat daar”, vertelt hij. “Het is er denk ik geplaatst om ervoor te zorgen dat de fietsers die in de richting van de school fietsen niet meer op de stoep kunnen fietsen.” Ook volgens hem gebeurt dat regelmatig. (tekst gaat door onder de foto)
Bewoners van de Munnikenweg in Alkmaar deden melding van overlast van fietsers bij de gemeente, waarnaar het ‘klaphekje’ geplaatst is. (foto: Streekstad Centraal)
“Ik kan me voorstellen dat de mensen die daar wonen het vervelend vinden dat er telkens fietsen over de stoep langs scheuren. Ik denk dat de buren daarom de gemeente hebben gevraagd er iets aan te doen, maar hoe dat allemaal gegaan is weet ik niet.”
Dat de afsluiting niet alleen fietsers tegenhoudt, blijkt al snel wanneer een vader met zijn dochter en een kinderwagen langsloopt. Hij wil best meewerken aan een kleine test. “Even experimenteren? Ja hoor daar werk ik wel aan mee.” Wat volgt oogt allesbehalve soepel. Met één hand probeert hij de kinderwagen onder controle te houden, terwijl hij met de andere hand het zware hekje probeert open te duwen.
Ondertussen moet ook zijn dochter veilig langs het draaiende deel zien te komen. “Zo, dat is best zwaar”, klinkt het direct. Het kost zichtbaar moeite om het hek open te krijgen. Zodra het losgelaten wordt, klapt het met flinke snelheid terug. “Makkelijk is anders, en zeker omdat hij zo zwaar en hard terugklapt is het in mijn ogen echt gevaarlijk”, zegt de vader. “Ik snap de gedachtegang van het weren van de fietsen, maar dit moet anders kunnen.” (tekst gaat door onder de foto)
Na het hekje geopend te hebben kan het dochtertje van de man ook veilig passeren. (foto: Streekstad Centraal)
Niet veel later loopt een moeder langs met een kinderwagen en een zoontje op de fiets. Ook zij begrijpt de maatregel, maar zet dezelfde vraagtekens bij de uitvoering. “Dit is toch hartstikke gevaarlijk?”, vraagt ze zich af. “Ik had het hekje eerder al gezien, maar ik snapte nooit waarom dat er staat.”
De reden begrijpt ze wel zodra ze hoort dat fietsers de klinkers – de ‘kinderkopjes’ – van de Munnikenweg proberen te vermijden. “Ja, dat fietst natuurlijk helemaal niet lekker”, zegt ze. “Maar ik snap dat op de stoep fietsen niet de bedoeling is. Alleen verderop hebben ze het anders opgelost. Waarom doen ze dat hier niet dan?”
Die vraag kan Piet Pieters die ook aan de bewuste weg woont wel beantwoorden. Volgens hem was een slingerhek, zoals verderop in de wijk staat, hier simpelweg geen optie. “De stoep is hier te smal voor zo’n slingerhek, daar zijn vijf tegels voor nodig en die heb je hier niet. Daarom is deze paal neergezet.”
Piet vertelt dat het hek is geplaatst na klachten uit de buurt. “Fietsers nemen hier vaak de stoep in plaats van de weg, en hiermee probeert de gemeente ze tegen te houden.” Of dat lukt? Volgens Piet maar gedeeltelijk. “Ze fietsen vanaf het begin van de straat tot aan het hekje en gaan daar pas de stoep af. Dus alleen mijn buurman heeft er echt wat aan”, zegt hij lachend. (tekst gaat door onder de foto)
De ‘kinderkopjes’ van de Munnikenweg fietsen niet lekker. En de auto’s staan gedeeltelijk op de gele fietsstrook geparkeerd. Dus wordt door fietsers vaak voor de stoep gekozen. (foto: Streekstad Centraal)
Tijdens het gesprek rijdt opnieuw een fietser over de stoep. Pas op het laatste moment wijkt de man uit naar de weg. “Zie je, dit bedoel ik dus.” Volgens Piet schuilt er ondertussen een ander probleem in de constructie. “Als er kinderen lopen die niet doorhebben dat er iemand achter ze loopt, dan kan het zomaar gebeuren dat hij tegen iemand aanklapt. En dat is hartstikke gevaarlijk.”
Ook ouders met kinderwagens of jonge kinderen moeten volgens hem goed opletten. “Het is gewoon niet ideaal. Je moet echt bij de punt duwen om hem nog een beetje normaal open te krijgen, dus daar moet de gemeente echt iets aan doen.”
Een vrouw die haar hond uitlaat, deelt die mening. “Ik kreeg hem eerst niet eens open”, vertelt ze. “Je moet echt hard duwen voordat er ook maar iets van beweging in komt. Dat is niet echt handig. Misschien moeten ze daar maar snel iets aan doen.”
De afsluiting aan de Munnikenweg lijkt daarmee voorlopig vooral voor discussie te zorgen. Volgens omwonenden gaat het om een pilot en is het de eerste keer dat dit type afsluiting in Nederland op deze manier wordt toegepast. Of de proef succesvol is, daar verschillen de meningen in de straat nog flink over.
De zomervakantie lijkt nog ver weg, maar in de praktijk hebben kinderen nog maar een paar weken school. Voor veel van die kinderen is het iets om naar uit te kijken: zes weken lang vrij, zes weken om te spelen, te ontdekken en misschien ook wel te reizen. Maar voor kinderen in een moeilijke thuissituatie kan het juist een periode van extra zorgen betekenen.
Om dat te voorkomen organiseert Stichting Europa Kinderhulp vakanties voor specifiek deze doelgroep. De stichting zorgt ervoor dat de kinderen uit logeren kunnen bij gastvrije Nederlanders die wel voor een vakantiesfeer willen zorgen. “Dure uitjes zijn niet nodig”, zegt de Stichting. “Wel aandacht en de gewone dingen.”
Mensen in Alkmaar en omgeving zouden hier dus wel bij kunnen helpen. De regio heeft genoeg moois te bieden voor een leuke kindervakantie, van strand tot klimduin, van straattheater tot een lekker ijsje. (tekst gaat door onder de foto)
Het speelschip in de lagune bij Camperduin is een ideale plek om met kinderen van strand, zee en duin te genieten (foto: Streekstad Centraal)
Stichting Europa Kinderhulp heeft al 65 jaar ervaring met het organiseren van deze alternatieve vakanties. De kinderen kunnen bij gezinnen terechtkomen en zo spelen met de kinderen van dat gezin, maar dit is zeker geen vereiste, legt de Stichting uit op de website. “Het maakt niet uit of je alleenstaand bent, samenwonend of een gezin.”
De kinderen komen uit Nederland, Duitsland en Frankrijk en zijn in de leeftijd van vijf tot twaalf jaar. Stichting Europa Kinderhulp zorgt voor begeleiding in de vakantie.
De vakantiedata verschillen natuurlijk per land en in het geval van Duitsland ook per deelstaat. Kinderen uit Hannover zoeken een plekje tussen 24 juli en 7 augustus, kinderen uit Berlijn tussen 11 en 24 juli. Voor de Franse kinderen wordt gezocht tussen 22 juli en 5 augustus. De Nederlandse kinderen komen tussen 20 juli en 31 juli.
Op de website van Europa Kinderhulp is meer informatie te vinden voor mensen die overwegen een plekje vrij te houden voor deze kinderen.
Vrijwilligers van de Ontmoetingskerk in Heerhugowaard krijgen géén kwijtschelding voor de parkeerboetes die tijdens de jaarlijkse rommelmarkt zijn uitgedeeld. Volgens de gemeente Dijk en Waard zijn de bekeuringen terecht gegeven, ook al ging het om een druk bezocht evenement voor het goede doel.
Tijdens de rommelmarkt op 18 april schreven handhavers in totaal negen bekeuringen uit voor foutparkeren. Vier daarvan waren voor vrijwilligers van de kerk zelf. De markt stond dit jaar in het teken van het vijftigjarig bestaan en trok veel bezoekers. Door de drukte stonden meerdere auto’s buiten de parkeervakken of gedeeltelijk op de stoep en in het groen.
Vrijwilliger Esther zag het gebeuren. “Het gaat al jaren goed”, vertelde ze aan NH Nieuws, mediapartner van Streekstad Centraal. “Totdat er dit keer ineens handhaving stond. Iedereen rende naar buiten, maar toen waren ze al bezig met bekeuren.”
Volgens de gemeente waren de boa’s niet speciaal voor de rommelmarkt aanwezig. Handhavers waren in de wijk vanwege een andere melding en troffen daarbij de foutgeparkeerde auto’s aan. “Parkeren op de stoep en in het groen is niet toegestaan en kan onveilige situaties opleveren”, laat een woordvoerder weten. Daarom is besloten op te treden. (tekst gaat door onder de foto)
De jubileumeditie van de rommelmarkt in Heerhugowaard werd ontsierd door parkeerboetes. (foto: aangeleverd)
De gemeente sleepte geen auto’s weg. Dat was niet noodzakelijk, omdat de doorgang voor verkeer en hulpdiensten mogelijk bleef. De gemeente zegt wel dat ze helemaal niet op de hoogte was van het evenement. Voor de rommelmarkt zou geen melding of vergunning zijn aangevraagd.
Begin deze week werden in Alkmaar nog raadsvragen gesteld over parkeerboetes voor vrijwilligers. Vrijwilligers die tijdens een kerstactie van Status Quo soep, kleding en donaties afleverden bij een goed doel, kregen daar eveneens bekeuringen. Volgens fractievoorzitter Devon Zwierenberg zou de gemeente juist meer waardering moeten tonen voor zulke initiatieven. “We zijn ertegen in beroep gegaan, maar we kregen geen gelijk. Terwijl ik denk: we kwamen soep overhandigen.”
Voor de bekeuringen in Heerhugowaard geldt wel dat mensen zelf bezwaar kunnen maken als ze het niet eens zijn met de boete. Vrijwilliger Esther heeft daar weinig vertrouwen in. “De gemeente doet er niets mee.”
Volgens haar ontbreekt begrip voor het werk van vrijwilligers en het doel van de markt, waarmee jaarlijks geld wordt ingezameld voor goede doelen. “Het is een oproep tot redelijkheid. Ja, juridisch klopt het misschien, maar kijk ook even naar de situatie. Dit voelt gewoon flauw.” Vrijwilligers kunnen nog bezwaar maken tegen hun boete, maar het is niet duidelijk of dat iets zal veranderen.
De Hoeverweg (N512) tussen Alkmaar en Egmond aan den Hoef wordt volgende week in de avond en nacht afgesloten. De provincie Noord-Holland vernieuwt in deze periode het asfalt van de provinciale weg.
De afsluiting geldt van maandag 11 mei tot en met donderdag 14 mei, dagelijks tussen 20:00 uur en 05:00 uur. Het traject tussen de Kalkovensweg en de Krommedijk wordt afgesloten. Overdag blijft de weg open voor verkeer. Fietsers en voetgangers kunnen tijdens de werkzaamheden wel langs de werkzaamheden.
Het autoverkeer wordt tijdens de afsluitingen omgeleid via omliggende wegen. Verkeer vanuit Alkmaar richting Egmond rijdt via Bergen naar Egmond aan den Hoef. In omgekeerde richting loopt de omleiding via Heiloo.
Voor landbouwverkeer geldt een aparte route, omdat deze voertuigen niet op de N9 mogen rijden. Zij worden via borden geleid langs onder meer de Olympiaweg, Robonsbosweg en Bergerweg. (tekst gaat verder onder de foto)
De werkzaamheden aan de provincialeweg tussen Egmond en Alkmaar vinden ‘s avonds en ‘s nachts plaats. (foto: provincie Noord-Holland)
De reguliere bussen op lijn 165 van Connexxion kunnen op maandag 11 en dinsdag 12 mei ’s avonds en ’s nachts niet over de Hoeverweg. Om reizigers toch te vervoeren, rijden er kleinere taxibusjes. Deze rijden, onder begeleiding van verkeersregelaars, langs het werkvak over het fietspad. Woensdagavond kan de reguliere lijnbus wel weer worden ingezet tussen Egmond en Alkmaar.
De werkzaamheden bestaan uit het verwijderen van de oude asfaltlaag, het aanbrengen van nieuw asfalt en het aanbrengen van nieuwe belijning.
Weggebruikers en omwonenden met vragen kunnen contact opnemen met het servicepunt van de provincie Noord-Holland via 0800 – 0200 600 of per e-mail via servicepunt@noord-holland.nl. (Hoofdfoto: provincie Noord-Holland)
De blikken gaan omhoog in Castricum, mensen blijven stilstaan om te luisteren naar het duo trompetten dat bovenop de toren van de Dorpskerk bespeeld wordt. Pal naast het prachtig wapperend rood-wit-blauw. Voor Castricummers is dit traditiegetrouw het teken dat vandaag – op 5 mei – de viering van de vrijheid kan beginnen.
Zodra de klassieke militaire voertuigen – die altijd dat speciale bevrijdingsgevoel losmaken – het horecaplein op komen rijden, stroomt het plein zelf ook vol met mensen. Ondanks dat 5 mei dit jaar geen officiële feestdag is, blijkt de opkomst flink.
En dan is een sirene te horen. Die blijkt bij een oude Liberator motor te horen, gevolgd door een stoet hardlopende en in oranje shirts getooide jonge lopers van Atletiekvereniging Castricum. Zij komen het bevrijdingsvuur brengen waarmee burgemeester Ben Tap het vrijheidsvuur zal onsteken. Drie, twee, een! En daarna is het vuur onder luid gejuich ontstoken. (tekst loopt door onder de foto)
Burgemeester Ben Tap ontsteekt onder luid gejuich het vrijheidsvuur in Castricum. (foto: Streekstad Centraal)
Wat volgt is natuurlijk de onvermijdelijke speech. En dat is geen korte, waarschuwt de burgemeester het toegestroomde publiek al van tevoren. Het blijkt uiteindelijk mee te vallen, maar de burgervader heeft duidelijk een boodschap, en die herhaalt hij ook wanneer Streekstad Centraal met hem spreekt.
“Natuurlijk is het een bekende verhaal, maar als we nu gaan denken na 81 jaar, dan weten we het wel, dus we doen het nog maar om de vijf jaar bijvoorbeeld. Dat zou ik een heel slecht idee vinden. De oorlog mag dan wel 81 jaar geleden zijn, maar er gebeurt nu in de hele wereld ook van alles. En de vrijheid en de lokale democratie en de gastvrijheid naar mensen die vluchten voor oorlog en geweld, staat wat mij betreft wel een beetje onder druk.”, laat Tap ons weten. (tekst loopt door onder de foto)
De laatste generatie die de verhalen uit de Tweede Wereldoorlog uit eerste hand kan horen. (foto: Streekstad Centraal)
Een soortgelijke boodschap krijgen we mee van John Heideman, voorzitter van het comité 4 en 5 mei in Castricum. Hij is ook erg blij met de opkomst. “Je ziet het de laatste jaren. Je ziet die trend. Die is aan het verschuiven. In ieder geval, de animo is groot voor deze viering. En dat is alleen maar goed. Gisteren ook met 4 mei zag je bij de dodenherdenking echt dat er een een hele grote opkomst was. En dat doet je goed”, bevestigt hij.
“Weet je, mensen voelen toch dat er dingen in de wereld aan het veranderen zijn. En we moeten gewoon weer samen meer dingen doen. Want Nederlanders hangen soms een beetje als los zand aan elkaar en gunnen elkaar het licht in de ogen niet. Maar ik zeg altijd: wees blij dat je wiegje hier heeft gestaan en dat je mag doen en laten wat je wil in dit land. En even wat verder over de grens is het een heel ander verhaal. Dus koester dat.”
Hij sluit daarmee aan bij het verhaal van burgemeester Tap. We vinden het een terechte en mooie boodschap en sluiten ons er bij aan. Vrijheid is nooit vanzelfsprekend.
Muziek, spelende kinderen en gesprekken aan kraampjes: het Bevrijdingsfestival in de Alkmaarse binnenstad trok dinsdag veel bezoekers. Tussen de optredens van onder meer Jett Rebel en Yori Swart door zochten inwoners elkaar op – om te vieren, maar ook om stil te staan bij wat vrijheid betekent.
Op het Canadaplein en de Paardenmarkt werd het in de middag steeds drukker. Kinderen renden heen en weer tussen de stormbaan en panna-kooi, terwijl volwassenen bleven hangen bij de informatiestands of het podium. De sfeer was open, nieuwsgierig en ontspannen.
Bij de stand van de Alkmaarse veteranen draait het om ‘het gesprek’ met een veteraan. Streekstad Centraal knoopt een gesprek aan met Edgar (62), veteraan en reservist. In 1983 werd hij als dienstplichtige uitgezonden naar Libanon. (tekst gaat verder onder de foto)
Veteraan Edgar vertelt het publiek op het Bevrijdingsfestival graag over zijn ervaringen als Unifil-veteraan en reservist. (foto: Streekstad Centraal)
“Ik was achttien jaar en zat daar ineens een half jaar met twaalf man op een post,” vertelt hij. “Achteraf een goede keuze geweest. Ik ben er een beter mens van geworden.”
De Unifil-missie in Zuid-Libanon stond in het teken van vrede bewaren tussen verschillende partijen in een verscheurde regio. “We waren daar als vredesmacht om partijen een beetje uit elkaar te houden en rust te creëren. We hadden ook het idee dat mensen zich veilig voelden bij ons.”
Het contrast met de huidige wereldsituatie raakt hem. “Als je ziet wat er nu allemaal gebeurt… dan denk ik: waarvoor zijn we daar geweest?”
Toch blijft hij staan op het festival, om het gesprek aan te gaan. “Mensen die vragen hebben over hoe wij dat ervaren hebben, die wil ik dat wel vertellen. Want die missies zijn belangrijk.” (tekst gaat verder onder de foto)
Veteranen in gesprek met bezoekers op het Bevrijdingsfestival in Alkmaar. (foto: Streekstad Centraal)
Een paar kraampjes verder ontstaat een ander soort gesprek. Bij de stand van Alkmaar voor Palestina mogen kinderen zakjes werpen naar planken met kreten als ‘apartheid’, ‘bezetting’ en ‘genocide’. Ook kan er geknutseld worden aan vliegers en ligt er een quiz klaar. De vraag dringt zich op of het passend is om je zo op kinderen te richten met een dergelijk complex geopolitiek onderwerp.
Sandra, die bij de kraam staat, wil wel antwoorden op die kritische vraag. “We willen aandacht vragen voor Palestina en mensen op een laagdrempelige manier kennis laten maken met het onderwerp”, legt ze uit. (tekst gaat verder onder de foto)
Bij een standje van Alkmaar voor Palestina biedt de organisatie een interactieve manier aan om zich op het thema te richten. (foto: Streekstad Centraal)
Op de vraag of dit onderwerp niet te ingewikkeld is voor kinderen, zegt ze: “Ik vind dat je daar als ouder wel iets over kan zeggen tegen je kinderen.” Volgens Sandra zouden ouders kunnen vertellen dat mensen in Palestina geen vrijheid hebben: “Dat land is bezet, waardoor die kinderen daar geen vrijheid hebben. Daar kan je best met je kinderen over praten, denk ik. Maar dat is niet waar we hier met de kinderen over in gesprek gaan natuurlijk.”
Volgens haar ligt de verantwoordelijkheid uiteindelijk bij ouders zelf. “Als ouders denken: dit is niks voor mijn kind, dan lopen ze wel door.” We noteren haar antwoord en beloven het oordeel aan de lezers van Streekstad Centraal over te laten. Op bevrijdingsdag is ruimte voor verschillende perspectieven – en aan de bezoeker om daar in vrijheid een eigen mening over te vormen.
Rond 14:00 uur verschuift de aandacht naar een symbolisch moment: de aankomst van het bevrijdingsvuur, waarmee het bevrijdingsfeest officieel wordt geopend. Atletiekvereniging Hylas brengt het vuur traditiegetrouw sinds 2015 in estafette vanuit Wageningen naar Alkmaar. (tekst gaat verder onder de foto)
De hardlopers die met een estafetteloop het vuur uit Wageningen hebben opgehaald, samen met vrijwilliger Ron Kabel die na een herseninfarct zelf niet meer kan meelopen. (foto: Streekstad Centraal)
Ron Kabel, jarenlang de drijvende kracht achter deze tocht, wordt daarbij in het zonnetje gezet. Dankzij hem komt het bevrijdingsvuur elk jaar langs alle kernen en monumenten in de gemeente.
De estafette verbindt herdenken en vieren, legt burgemeester Anja Schouten uit: “Het wordt aangestoken in Wageningen, waar de vrede getekend werd, en komt dan door de nacht hier het licht in. Het is letterlijk de verbindende schakel tussen 4 mei, het donker, en 5 mei, het vieren in het licht.” (tekst gaat verder onder de foto)
Burgemeester Anja Schouten en kinderburgemeester Bo Schmidt steken samen het bevrijdingsvuur aan met de vlam die in Wageningen is opgehaald. (foto: Streekstad Centraal)
Op de Paardenmarkt genieten kinderen ondertussen van optredens van jong talent en activiteiten, terwijl op het Canadaplein het publiek zich verzamelt voor het hoofdprogramma. Tussen de muziek door blijven mensen met elkaar in gesprek – bij stands van onder meer Stichting Truus Wijsmuller, de LHBTI+-gemeenschap en andere organisaties die elk op hun eigen manier het thema vrijheid invullen.
Volgens burgemeester Schouten laat de drukte zien dat Bevrijdingsdag leeft in Alkmaar. “Heel mooi. Je merkt dat het voorziet in een behoefte. Mensen komen voor het vuur, voor de gezelligheid, maar blijven ook luisteren en met elkaar praten.”
En juist dat gesprek is volgens haar de kern van vrijheid: “Vandaag vieren wij de vrijheid. En ik hoop dat morgen iedereen de vrijheid weer een stukje groter maakt. Bijvoorbeeld door een praatje aan te knopen met de buren door gewoon eens bij een discussie te zeggen: ‘We zijn het niet eens, maar laten we een kop koffie drinken samen’. Als we dat allemaal doen, wordt Alkmaar nog mooier.”
