Nog voordat het gesprek begint, staat de tafel al vol. Schalen met Italiaanse hapjes en een rij flessen uit verschillende delen van Italië. “Dat hoort erbij”, zegt Ivano Martignetti lachend. “Als iemand bij ons thuis komt, zetten we altijd iets op tafel. Zo gaat dat in Italië.”
Het is een klein gebaar, maar het zegt veel over de Italiaanse Alkmaarder. Want net als tijdens het gesprek met Streekstad Centraal draait het ook in zijn nieuwe bedrijf niet alleen om de wijn. Het gaat om gastvrijheid. Om de mensen achter de flessen. En om verhalen die volgens hem net zo belangrijk zijn als wat er uiteindelijk in het glas belandt.
Die liefde voor wijn ontstond niet in Alkmaar, maar honderden kilometers verderop, tussen de wijnranken van zijn opa in Campania, in het zuiden van Italië. “Elke zomervakantie ging ik een maand naar mijn opa. Hij had een wijngaard en ik hielp mee. Dat was altijd mijn favoriete periode van het jaar.” Zelfs nadat zijn opa overleed, bleef die wereld hem trekken.
Toch koos Ivano niet meteen voor een bestaan tussen de wijnflessen. Zijn carrière bracht hem juist de wereld over. Hij werkte jarenlang voor grote internationale luchtvaartmaatschappijen en woonde in verschillende Europese steden. (tekst gaat door onder de foto)
Maar de wijn verdween nooit uit beeld. Naast zijn werk volgde hij opleidingen tot sommelier, behaalde hij een master in wijn- en territoriummarketing en bezocht hij wijnmakers zodra hij daar de kans voor kreeg. Pas onlangs ontdekte hij hoe lang die droom eigenlijk al leefde. “Een paar maanden geleden vond ik een dagboek terug dat ik twintig jaar geleden had geschreven. Daarin stond letterlijk dat ik ooit voor mezelf wilde beginnen en iets met wijn wilde doen.” Hij lacht. “Dat voelde bijna als een teken.”
Toen zijn baan als duurzaamheidsconsultant stopte, stond hij voor een keuze. “Ik kon opnieuw gaan solliciteren, maar ik dacht: waarom probeer ik niet eindelijk iets waar ik écht gelukkig van word?” Zo ontstond drie maanden geleden Vigne Selvagge, Italiaans voor ‘wilde wijnstokken’.
Tijdens het gesprek blijft geen enkele fles lang op tafel staan. Steeds pakt Ivano een andere wijn op. Niet om uit te leggen welke aroma’s erin zitten of hoeveel punten een wijn krijgt, maar om te vertellen wie hem maakte. (tekst gaat door onder de foto)
Een moeder en dochter die samen een wijngaard runnen, ieder met een eigen manier van wijn maken. Een voormalig apotheker die zijn carrière achter zich liet om een bijna verdwenen Siciliaanse druivensoort te redden. Een producent die liever een heel jaar géén wijn maakt dan een fles verkoopt waar hij niet volledig achter staat. “Ik kies mijn producenten niet alleen omdat ik hun wijn lekker vind”, zegt Ivano. “Ik wil hun verhaal kunnen vertellen.”
Hoewel er tegenwoordig ook steeds meer wijn in Nederland wordt gemaakt, kiest Ivano bewust voor Italiaanse wijnen. Hij bezoekt de wijnmakers persoonlijk, loopt met ze door de wijngaarden en bouwt eerst een band met hen op voordat hij besluit hun wijn te importeren. “Je moet de mensen leren kennen. Pas daarna weet je of je echt met elkaar wilt samenwerken.” Juist daarom kiest hij bewust niet voor de grote, bekende Italiaanse wijnhuizen. “Chianti of Barolo kent iedereen al. Ik wil juist de kleinere producenten een podium geven. Mensen die geweldig werk doen, maar die je in Nederland bijna nergens tegenkomt.”
Alle wijnen die Ivano importeert zijn biologisch of biodynamisch geproduceerd en worden met zo min mogelijk ingrepen gemaakt. Hij vergelijkt het graag met eten. “Bij bewerkt voedsel kijk je op het etiket en zie je soms een hele lijst ingrediënten waarvan je niet weet wat het is. Bij veel industriële wijnen is dat eigenlijk niet anders.” (tekst gaat door onder de foto)
Volgens hem bevatten veel supermarktwijnen tientallen toevoegingen. “De wijnen die ik hier heb bestaan uit druiven, wilde gisten en verder zo min mogelijk.” Dat betekent ook dat niet iedere jaargang hetzelfde smaakt. “Dat is juist het mooie. Het ene jaar is anders dan het andere. Misschien heeft het meer geregend of hebben de druiven juist minder zon gehad. De wijn vertelt wat de natuur dat jaar heeft gedaan.”
Hij benadrukt direct dat wijn natuurlijk altijd alcohol blijft. “Je moet het met mate drinken. Maar ik geloof wel dat je de wijn zoveel mogelijk zichzelf moet laten zijn.”
Opvallend genoeg praat Ivano nauwelijks over wijnkennis. Sterker nog: hij vertelt dat hij zich vroeger zelf soms ongemakkelijk voelde wanneer hij een wijnwinkel binnenstapte. “Alsof je alles al moest weten, en alsof ze je niet wilde helpen.” Dat wil hij juist voorkomen. “Ik wil benaderbaar zijn. Iedereen moet vragen kunnen stellen. Ook als je nog helemaal niets van wijn weet.” (tekst gaat door onder de foto)
Die persoonlijke aanpak zie je ook terug zodra iemand een bestelling plaatst. In Alkmaar bezorgt hij zijn wijnen zoveel mogelijk zelf op de fiets. De flessen gaan in de fietsmand, samen met een kaartje waarop het verhaal van de producent staat. “Als iemand tijd heeft, blijf ik even staan om iets over de wijn te vertellen. En anders leest diegene het later terug.” Voor Ivano is dat misschien wel het belangrijkste verschil met een gewone webshop. “Ik wil niet alleen een pakket afleveren. Ik wil dat mensen weten wie de wijn heeft gemaakt.”
Dat hij zijn bedrijf juist vanuit Alkmaar begon, is geen toeval. Acht jaar geleden verhuisde hij met zijn gezin naar de stad, na jaren in verschillende landen te hebben gewoond. “We werden verliefd op Alkmaar. Het is kleiner dan Amsterdam, maar je hebt hier alles. Voor een gezin is het een heerlijke plek.” Hij hoopt dan ook dat zijn bedrijf juist hier kan groeien.
Dat hij voorlopig klein begint, betekent niet dat hij klein denkt. Sterker nog: Ivano staat te popelen om zijn assortiment uit te breiden. Inmiddels heeft hij contact met wijnmakers uit bijna alle twintig Italiaanse regio’s. Regelmatig krijgt hij berichten met de vraag wanneer ook hun wijnen naar Nederland komen. “Ik zou het liefst morgen al meer producenten toevoegen”, zegt hij lachend. “Maar ik moet geduld hebben.” (tekst gaat door onder de foto)
Op dit moment importeert hij wijn van vijf producenten. Niet omdat hij niet meer zou willen, maar omdat hij simpelweg de ruimte niet heeft. De dozen staan nog thuis opgeslagen en zonder eigen opslag kan hij alleen kleine hoeveelheden inkopen. “Ik weet eigenlijk al welke wijnen ik straks wil importeren. Nu moet ik eerst zorgen dat het bedrijf stap voor stap groeit.”
Dat geduld is soms lastig. Drie maanden geleden was er zelfs nog helemaal niets. Ivano richtte zelf het bedrijf op, bouwde de website, leerde hoe import werkt, bezocht wijnbeurzen in Italië, zocht producenten en begon restaurants te benaderen. “Ik heb eigenlijk alles vanaf nul opgebouwd.” Zijn droom is geen luxe wijnzaak met glanzende vitrines en ingewikkelde wijntermen. Juist niet. “Ik wil me niet voordoen als iemand die ik niet ben.”
Ooit hoopt hij in Alkmaar een plek te openen waar mensen binnenlopen voor een goed glas wijn, iets te eten en een verhaal. Geen chique uitstraling, maar een ontspannen sfeer waar nieuwsgierigheid belangrijker is dan wijnkennis. Een plek waar je vragen mag stellen, waar wijnmakers een gezicht krijgen en waar een fles meer is dan alleen een etiket. Want uiteindelijk, zegt Ivano, is dat precies wat hij al die jaren heeft willen delen. “Niet alleen de wijn, maar alles wat erachter zit.”