Het weer was geweldig, de opkomst tevredenstellend, de aandacht aanwezig en de sfeer uitstekend. Zaterdag werd in Alkmaar de jaarlijkse grachtenparade gehouden. Diversiteit, inclusiviteit en alle vormen van liefde en acceptatie pakten het podium.
Natuurlijk was het ook een groot en kleurrijk feestje dat door de Alkmaarse grachten en over het Noordhollandsch Kanaal trok. Maar naast al die feestelijkheden blijft de belangrijke boodschap staan: de viering van identiteit en het opeisen van gelijke rechten voor de LHBTIQ+ gemeenschap. (tekst loopt door onder de foto)
De grachtenparade bood ook in 2026 weer een bonte aanblik (foto: Streekstad Centraal)
De 2026 editie van de grachten parade was al weer de 18e keer dat de prideweek ‘maritiem’ wordt afgesloten. Vorige week werd – na het luiden van de kaasmarktbel – nog feestelijk geopend met een pridewalk en een queer markt. Vanaf dezelfde locatie op Overstad vertrokken zaterdag de boten voor de parade.
Ja, er kunnen nog wat details aan veranderen en nee, de precieze financiële uitwerking is er nu nog niet, maar toch kunnen Alkmaarders vanaf vrijdag een indruk krijgen van het nieuwe coalitieakkoord. Het conceptakkoord is vrijdagmorgen gedeeld met de raad. Het nieuwe college zet zeker veel bestaand beleid voort, maar maakt ook ándere keuzes.
Het nieuwe college bestaat uit drie partijen die ook in het vorige zaten – VVD, D66, CDA – aangevuld met verkiezingswinnaar GroenLinks-PvdA. Dat betekende dat een aantal bakens verzet konden worden.
Zo valt de naam van Stadswerk072 meerdere keren. De beheerder van het gemeentelijke grijs en groen zou weer echt onder de gemeente moeten gaan vallen, is de intentie van de onderhandelaars. Hoe precies is nog niet ingevuld: “We verkennen of Stadswerk072 weer onder de gemeente gebracht kan worden, inclusief de financiële en organisatorische gevolgen.”
Dit Stadswerk072 Nieuwe Stijl zal ook weer verantwoordelijk worden voor de huisvuilophaling en voor het tegengaan van vuil náást de afvalbakken. Dat ligt nu nog bij HVC. Het is een dossier waar het nieuwe college meer grip op wil. Met daarbij trouwens ook ‘bestuurlijke boetes’ voor wie vervuilt. (tekst gaat door onder de foto)
Opvang van asielzoekers is een verplichting en Alkmaar zal daaraan voldoen. (foto: Streekstad Centraal)
Het is een rode draad in het nieuwe akkoord: net even meer grip, met veel goede bedoelingen, en ook het nodige politiek realisme. Onder de Spreidingswet komt Alkmaar gewoonweg niet uit en dus moeten Alkmaar en de dorpen in de gemeente voldoende asielzoekers gaan opvangen. Niet méér dan wettelijk verplicht, maar ook niet minder.
Om dat in goede banen te leiden wil Alkmaar wel inzetten op kleinschalige opvanglocaties, in wijken en dorpen. De formerende partijen zien hier een ‘Nieuw Alkmaars Perspectief’, met duidelijke kaders, maar ook een herkenbaar verhaal: “We organiseren, in samenwerking met maatschappelijke organisaties, ontmoetingen die begrip kweken”, schrijven de partijen. Beter contact met de buurt dus.
Het is een politiek gevoelig dossier, maar tegelijk ook een dossier waarop de grote keuzes al gemaakt zijn door de landelijke overheid. En de landelijke partijen die nu formeerden leggen zich daar bij neer. (tekst gaat daar onder de foto)
Het referendum wordt niet afgevoerd, maar het enthousiasme lijkt wel getemperd (foto: NH).
‘Heldere taal’ wil het nieuwe college. Diversiteit is belangrijk, iedereen moet mee kunnen doen, participatie blijft belangrijk. Wel mag de gemeente wat duidelijker zijn in haar verwachtingsmanagement: “We zijn helder over de manier waarop participatie wordt meegewogen, en koppelen snel en duidelijk terug wat er met de inbreng van inwoners, ondernemers en maatschappelijke partners is gedaan.”
Ook helder: nog maar één referendum per regeerperiode, en dat moet dan tegelijk met verkiezingen plaatsvinden, om de ambtelijke organisatie te ontlasten.
Een ander opvallend getal: 30 procent sociale huur, dat wordt weer de eis bij woningbouw. Met nog wel de mogelijkheid om uit te wijken naar sociale koop, maar helder is wel dat er weer meer dan eerst op húren wordt ingezet. Daarbij wil het college wel dat er een voorrangsregeling komt voor Alkmaarders. (tekst gaat door onder de foto)
Bouwkranen langs het kanaal: dat blijft nog wel even het beeld. Mét Bestevaerbrug. (foto: Streekstad Centraal)
Wonen is één van de grootste zorgen van Nederlanders, ook in Alkmaar. Op allerlei manieren wil het nieuwe college daar iets aan doen. Meer middenhuur bijvoorbeeld. Betere doorstroming voor ouderen. Nieuwe woningbouw rondom InHolland aan de Westrand van de stad.
Dat, én industrieterrein Overdie. Wat eerder niet vlotte moet nu echt gebeuren: de grote bedrijven daar weg, woningbouw op die grond, en voor de bereikbaarheid alsnog die Bestevaerbrug, voor fietsers, de bus en traag verkeer.
Het getal 30 komt namelijk nog een keer terug en wel als het gaat om Koning Auto. Die krijgt in vergelijking met het vorige akkoord toch wel een andere rol. Zone 30 is het nieuwe normaal in Alkmaar: overal waar fietsers en auto’s de rijbaan delen zal 30 km/u de maximumsnelheid worden. Oók op de Kennemersingel. En dus óók op die toekomstige Bestevaerbrug. (tekst gaat door onder de foto)
Harder dan 30 rijden blijft mogelijk, maar op steeds minder plekken. (foto: Streekstad Centraal)
Daar staat wel tegenover dat er echt moet worden geïnvesteerd in de ring rondom Alkmaar. Daar wil het nieuwe college stevig voor lobbyen: “We blijven bij de provincie en het Rijk aandringen op verbetering van de N9 en N242, inclusief betere doorstroming, extra capaciteit en veilige aansluitingen.”
Parkeren bij het AZ-stadion sluit daar misschien ook wel op aan, maar dat verdient nog verdere uitwerking. De andere parkeergarages krijgen de gedroomde update. De Karperton ondergronds, met 350 plaatsjes, en huizen daar bovenop. Een extra verdieping op de garage naast het Stadskantoor. Maar: meer groen op het Hofplein, dus daar zal toch wat parkeergelegenheid verdwijnen. En: parkeren wordt duurder. Eenmalig gaan de tarieven omhoog, kondigen de samenwerkende partijen aan.
Open polders, meer liefde voor weidevogels, groene parkeerplaatsen en CO2-neutraal in 2050: duidelijk is dat ook duurzaamheid weer nadrukkelijk in het beleid zal terugkeren. Extra groen moet Alkmaar worden, met het Kanaalpark, maar ook meer bomen in de binnenstad en elders. En hele wijken moeten van het gas af. (tekst gaat door onder de foto)
De Oudorperpolder is één van de aandachtsgebieden van het nieuwe natuurbeleid. (foto: Streekstad Centraal)
Het zijn geen verrassende accentverschuivingen. In de onderhandelingen zal GroenLinks-PvdA hier ook gewezen hebben op de onmiskenbare politieke realiteit, dat er ook gewoon veel landelijke keuzes zijn waar Alkmaar iets mee moet.
Een overheid die meer grip pakt, die zich ook bemoeit met wat goed is voor haar burgers: dat zal ook in Alkmaar meer en meer het beeld worden. Van tegelwippen tot het tegengaan van mobiele telefoons onder de 16 jaar: ‘leefstijlverbetering’, ‘gezonde keuzes’, ‘de vaccinatiegraad verhogen’, het zijn allemaal zaken waar het nieuwe college voor wil zorgen.
Daarnaast: een actieplan fietsendiefstal, want dat is een probleem waar bijna iedereen mee te maken krijgt, meer toezichthouders, betere verlichting in tunneltjes… Alkmaar moet veilig voelen en ook kiezen voor dat veilige gevoel. Zodat iedereen zich in deze gemeente welkom voelt. Daar wil dit college aan werken.
Dat doet dat college met een comfortabele meerderheid van landelijke partijen die elkaar voorlopig stevig lijken vast te houden. De oude partners BAS en OPA stomen zich intussen klaar voor stevige oppositie, tegen een college dat zich gesteund weet door de politieke realiteit.
Een naar begin van het weekend voor verschillende mensen die onderweg waren op de Alkmaarse ringweg. Bij een ongeval op de N9 bij Alkmaar zijn drie mensen gewond geraakt, waaronder een klein kind.
Het ging mis toen een camper die in de richting Den Helder reed, achterop een personenauto botste. Volgens eerste informatie zag de bestuurder van de camper zijn voorligger over het hoofd, waarna de aanrijding volgde.
Hulpdiensten rukten massaal uit. Meerdere ambulances, zes politie-eenheden, de brandweer uit Schoorl en Rijkswaterstaat werden opgeroepen.
In de camper zat een gezin met een kindje. Het kind moest aan verwondingen worden behandeld en ging mee naar het ziekenhuis. Ook de twee vrouwen die in de personenauto zaten zijn gewond geraakt en gingen per ambulance naar het ziekenhuis. Over de ernst van het letsel is niets gemeld.
Door het ongeval ontstond flinke verkeershinder richting Den Helder. De politie onderzoekt de exacte toedracht van het ongeval.
Na weken vol spanningen in Bergen lijkt verkiezingswinnaar Ons Dorp toch weer voorzichtig aan te schuiven bij de politieke onderhandelingen. De partij liet in een persbericht weten “constructief beschikbaar” te zijn om deel te nemen aan een nieuw college, met een aantal voorwaarden. Dinsdag besloot de VVD juist úít de onderhandelingen te stappen.
De opvallende draai van Ons Dorp volgt op eerder vastgelopen onderhandelingen. De verkiezingswinnaar verlangde drie wethouders voor een totaal van 2,1 fulltime wethoudersbanen. Dat vonden KIES Lokaal, Progressief Bergen, D66, CDA en VVD te veel. Een aantal partijen verweet Ons Dorp vooral bezig te zijn met macht en posities.
Ons Dorp zelf vond dat de verkiezingsuitslag onvoldoende werd gerespecteerd en stapte uit de onderhandelingen voor een raadsbreed akkoord. Daarmee ontstond de vreemde situatie dat de grootste partij, met één derde van alle 21 zetels, in de oppositie leek te gaan komen. (tekst loopt door onder de foto)
Henk Borst van Ons Dorp laat weten gesproken te hebben met de informateurs. Hij heeft laten weten dat zijn partij bereid is om mee te doen aan de coalitie. (foto: fractievoorzitter Henk Borst)
Zaterdag kwam Ons Dorp met de mededeling dat de partij wel weer aan wil schuiven aan de onderhandelingstafel. “Partij Ons Dorp heeft gesproken met de formateurs en bevestigd constructief beschikbaar te zijn om deel te nemen aan het bestuur van de gemeente”, is te lezen in een persbericht en op de eigen website. “Om de gemaakte verkiezingsbeloften uit te kunnen voeren voor de inwoners wil Partij Ons Dorp, als grootste partij met 31 procent van de stemmen, minimaal één fulltime wethouder leveren.”
Ons Dorp wil daarbij wel een aantal wethouderstaken claimen. Dat zijn asielopvang, huisvesting van statushouders, wijkgericht werken & veiligheid, maatschappelijk vastgoed en communicatie & inwonersparticipatie. “Wij verwachten op deze wijze onze verkiezingsbeloften te kunnen waarmaken.” (tekst gaat door onder de foto)
De VVD wil – onder leiding van fractievoorzitter Liselotte Verwaayen – niet meer meepraten over een Bergens bestuurakkoord. (foto: Instagram)
Mogelijk komt de partij met ruimschoots de meeste zetels dus toch ‘gewoon’ in de coalitie, en krijgt het één of twee wethouders in het Bergense college.
En toen was daar ineens een nieuwe wending: dinsdag liet VVD Bergen via sociale media en de eigen website weten de onderhandelingstafel te hebben verlaten. De fractie heeft naar eigen zeggen constructief deelgenomen aan de onderhandelingen, en daarbij serieus gezocht naar een gezamelijke basis voor samenwerking en bestuur. “Na zorgvuldige afweging is geconcludeerd dat de standpunten op enkele dossiers uiteindelijk onvoldoende dichter bij elkaar kwamen”, is te lezen. “De VVD blijft zich op inhoudelijke en constructieve wijze inzetten vooor de inwoners, ondernemers en toekomst van Bergen.”
De VVD komt later met een toelichting op het besluit, zegt raadslid Annelies Anema als Streekstad Centraal vraagt om uitleg. Dat Ons Dorp zich zaterdag weer bereid toonde om te praten over een bestuursakkoord heeft daar volgens haar niets mee te maken.
Fraai was het toch niet, de val van wethouder Christian Schouten begin deze week. Hij oordeelde zelf dat zijn positie onhoudbaar was geworden en stapte op. Een dag later haastten zijn ex-collega’s in het Alkmaarse college zich om het eigen straatje schoon te vegen – met de spreekwoordelijke trap na voor de gevallen wethouder. Het laat zien dat de verhoudingen in het stadhuis op scherp staan.
Wethouder Schouten – dat was hij toen nog – dacht wellicht het in het weekend vóór zijn uiteindelijke einde nog wel recht te kunnen breien met excuses aan de raad. Al waren die excuses op zichzelf al opmerkelijk genoeg. Hij gaf immers toe dat hij de raad slecht had geïnformeerd. Hij had dat alleen met de beste bedoelingen gedaan, legde hij toen uit. Maar ja, het niet, slecht, incompleet of fout voorlichten van de raad is een politieke doodzonde.
“Achteraf bezien heb ik een inschattingsfout gemaakt over hoe realistisch het voornemen van het COA was”, schreef Schouten aan de raad. Het COA had wel vaker ‘voornemens’ gehad en die werden toen ook niet concreet, dus dacht de wethouder dat het deze keer ook wel zo’n vaart niet zou lopen. (tekst gaat door onder de foto)
Christian Schouten hoopte met excuses zijn wethouderschap nog te redden (foto: Streekstad Centraal)
De voorzichtigheid van de wethouder tekent de omgang met het thema ‘asiel’ in de Alkmaarse politiek. Ja, Alkmaar moet ook vluchtelingen opvangen, dat moet iedere gemeente in Nederland, maar dat uitspreken – dat is al moeilijk genoeg. Schouten koos er in maart voor zijn mond te houden. Toen het dan zover was en de statushouders al onderweg waren, toonde het college zich ‘overvallen’.
Die beeldvorming is herkenbaar. Asielzoekers komen toch wel, het COA doet wat het nou eenmaal moet doen, huurt er desnoods hele hotels voor af – en de lokale politiek houdt publiek en raad voor door deze gebeurtenissen overvallen te zijn. Zo houdt iedereen zijn handen van het gevoelige onderwerp af. Wel zo handig in verkiezingstijd, want in het stemhokje is asiel al hélemaal een gevoelig thema.
Schouten speelde dat spel eigenlijk heel goed en hielp zo ook zijn collega’s in het college. Als hij wat anders had gedaan, bijvoorbeeld een week vóór de verkiezingen vertellen dat het COA statushouders zou gaan plaatsen en dat het college daar niets aan kon doen, had dat voor zijn eigen partij, D66, weinig verschil gemaakt. De kiezers van D66 zouden daar niet door zijn afgehaakt.
Maar voor andere partijen in het college zou zo’n verhaal wél politiek onhandig zijn geweest. Met name BAS en OPA, de lokale partijen in het college, hadden het in de verkiezingsstrijd dan moeilijker kunnen opnemen tegen FVD, dé uitdager op dit dossier. (tekst gaat door onder de foto)
FVD-raadslid Jelle Wittebrood bracht de zaak aan het rollen, maar andere oppositiepartijen roeren zich (foto: Streekstad Centraal)
Áls Schouten al bewust dingen achterhield, hielp hij daar dus vooral zijn collega’s mee. De verklaring die het college dinsdag gaf, een dag na de val van de wethouder, liep evengoed niet over van dankbaarheid. BAS-wethouder Lars Ruiter had, lieten de stukken zien, zelfs om een extra collegevergadering gevraagd omdat hij Christian Schouten niet geloofde. Die trad op de dag van die vergadering af.
Een en ander valt moeilijk los te zien van de onderhandelingen die tegelijk gevoerd worden over een ánder college. Een college waar juist BAS en OPA geen deel van uit gaan maken. Dat steekt, dat moge duidelijk zijn. Nu de oppositie het voorland lijkt is het voor deze partijen zaak geen vuile handen te maken met de asielkwestie. De excuses van de wethouder waren niet genoeg.
D66, de partij van Christian Schouten, komt wél in dat nieuwe college en had met hem een geschikte wethouderskandidaat: ervaren, ingelezen, gewaardeerd. Maar die kandidaat komt nu dus behoorlijk beschadigd uit het oude college. Voor D66 is dat pijnlijk en voor de ex-wethouder een knauw in zijn carrièrepad. (tekst gaat door onder de foto)
Ook burgemeester Anja Schouten krijgt forse kritiek van de – nu nog – coalitiepartijen in de raad (foto: Streekstad Centraal)
Maar meer nog laat het zien dat dat oude college op zijn laatste benen loopt. De collegialiteit die dit college eerder zo strak bij elkaar hield lijkt zo tegen het einde toch flink afgebrokkeld. De D66-wethouder hield zijn kaarten tegen de borst toen hij meer wist en zijn collega’s geloven zijn verweer niet meer.
BAS en OPA hebben ondertussen ook de aanval op de burgemeester Anja Schouten geopend, die ze verwijten als ‘tandem Schouten & Schouten’ samen met de D66-wethouder een eigen koers te varen binnen het college.
De rest van het college zal zich evengoed liever gedeisd houden. Die partijen moeten immers wél verder met elkaar, in het nieuwe college. Een akkoord met GroenLinks-PvdA is in de maak en als dat er is, zullen er weer andere spelregels zijn. Maar de asielzoekers, die blijven komen.
Nog drie weken en dan verandert de binnenstad van Alkmaar opnieuw in het Alckmaer van de zestiende eeuw tijdens Kaeskoppenstad. Achter de historische gevels, ambachten en figuranten schuilt een wereld van vrijwilligerswerk, creativiteit en maandenlange voorbereiding. Dit jaar krijgt het evenement bovendien een opvallende nieuwe publiekstrekker: de Kakofoon, een enorme rijdende muziekmachine.
De zogenoemde ‘Kakofoon’ is het nieuwste geesteskind van bouwmeester Jan Roobeek. In een loods aan de Zijperstraat wordt nog volop gewerkt aan het bouwwerk, dat tijdens Kaeskoppenstad door de Langestraat zal rijden onder begeleiding van muzikanten van Artiance. En dat zal voor iedereen te zien en te horen zijn.
“Het is eigenlijk een kakofonie van geluid,” vertelt Roobeek lachend. “Maar het gaat om meer dan alleen muziek. Ik hoop vooral dat dit andere mensen inspireert om zelf ook creatief aan de slag te gaan.” (tekst gaat verder onder de foto)
De Kakofoon is ontstaan uit de vier zuilen van geluid. (foto: Kaeskoppenstad)
Roobeek begon afgelopen najaar met de eerste schetsen. Wat begon als een idee voor een carillon groeide uit tot een constructie van ruim vier meter hoog, waarin verschillende vormen van geluid samenkomen. Kinderen kunnen de machine aandrijven door te fietsen en te draaien aan onderdelen, waarna gitaren, trommels en andere instrumenten tot leven komen.
Volgens de bouwmeester draait het project niet alleen om techniek, maar vooral om verbeeldingskracht en samenwerking. Bedrijven uit de regio leverden materialen, tandwielen en hout, terwijl vrijwilligers meebouwden aan de constructie.
“Dat mensen willen meedenken en helpen, dat vind ik goud waard”, zegt Roobeek. “Je maakt verbindingen tussen bedrijven, vrijwilligers en bezoekers. Dat is misschien nog wel het mooiste van Kaeskoppenstad.” (tekst gaat verder onder de foto)
Bouwmeester Jan Roobeek denkt al na hoe Kaeskoppenstad verder kan zonder hem. (foto: Streekstad Centraal)
De muziekmachine past volgens hem ook bij de geest van Alkmaar na het Ontzet van 1573. “Toen ontstond hier een enorme energie en creativiteit. Dat gevoel van vrijheid en inventiviteit wil ik eigenlijk weer aanboren.”
Dat Kaeskoppenstad al jarenlang bestaat, is grotendeels te danken aan honderden vrijwilligers. Voorzitter Daniëlle Koelemij benadrukt hoeveel werk er achter de schermen wordt verzet. “Er gaan makkelijk tienduizend uur in zitten”, vertelt ze. “Van figuranten en kostuumgroepen tot decorbouwers en technici. Veel mensen zijn hier het hele jaar mee bezig.”
Direct na afloop van de vorige editie begon de organisatie alweer met de voorbereidingen voor 2026. In de loods worden decorstukken opgeknapt en nieuwe bouwwerken gemaakt, terwijl kostuumgroepen kleding repareren en figuranten workshops volgen om zich in hun historische rol te verdiepen.
“Het mooie is dat mensen hier echt samen iets creëren”, zegt Koelemij. “Nieuwe vrijwilligers worden gekoppeld aan ervaren deelnemers en groeien zo langzaam in hun rol.” (tekst gaat verder onder de foto)
Daniëlle Koelemij, voorzitter van de Stichting Kaeskoppenstad, wil dat het evenement nog meer mensen verbindt met elkaar. (foto: Streekstad Centraal)
De organisatie luidde eerder deze maand de alarmbel over de financiën van het evenement. Door slecht weer tijdens de vorige editie en stijgende kosten in de evenementensector ontstond een tekort. Inmiddels ziet de stichting weer licht aan het einde van de tunnel. “We hebben gemerkt hoeveel mensen Kaeskoppenstad een warm hart toedragen”, zegt Koelemij. “Dat geeft enorm veel steun en vertrouwen.”
Volgens haar stijgen vooral de kosten voor professionele ondersteuning en veiligheid. “Vrijwilligers blijven de basis, maar sommige taken vragen tegenwoordig om gecertificeerde mensen. Dat maakt organiseren steeds duurder.”
Kaeskoppenstad draait voor de organisatie niet alleen om geschiedenis, maar ook om verbinding tussen mensen van nu. Koelemij hoopt dat het evenement in de toekomst nog toegankelijker en inclusiever wordt. (tekst gaat verder onder de foto)
De Kakofoon, het nieuwste bouwwerk dat de première beleeft tijdens Kaeskoppenstad 2026. (foto: Kaeskoppenstad)
“Het herbeleven van de geschiedenis is uiteindelijk een middel om in het heden samen iets moois neer te zetten,” zegt ze. “Ik zou het prachtig vinden als nog meer mensen uit allerlei achtergronden zich welkom voelen om mee te doen.”
Kaeskoppenstad vindt plaats op zaterdag 6 en zondag 7 juni in de binnenstad van Alkmaar. Bezoekers wanen zich dan opnieuw in het Alkmaar van 1573, met historische taferelen, ambachten, muziek en tientallen voorstellingen verspreid door de stad.
Nee, fietsen op de stoep mag niet en nee, daar wordt eigenlijk ook nooit op gehandhaafd. Maar als we elkaar er zélf een keer op wijzen, leidt dat niet zelden tot vervelende verkeersconflicten. In plaats van het gesprek aan te gaan, houdt op de Munnikenweg in Alkmaar nu een stroef klaphek de stoepfietsers tegen. En dat staat toch óók wel ergens voor.
Handhaving was de voorbije week een opvallende rode draad in de berichtgeving van Streekstad Centraal. Niet alleen schreven we over dat klaphekje, we besteedden tegelijk aandacht aan twee kwesties waarbij handhaving wél had ingegrepen, maar waar de beboete overtreders – want in overtreding waren ze toch echt wel – tegen die handhavers in het geweer kwamen.
Die verhalen samen laten goed zien dat handhaving in het Nederland van vandaag de dag géén vanzelfsprekend succesverhaal is. Al blijft de vraag of een igewikkeld klaphekje daar nou de oplossing voor moet zijn. (tekst gaat door onder de foto)
Het jubileum van deze rommelmarkt werd overschaduwd door parkeerboetes (foto: aangeleverd)
De eerste kwestie deed zich voor in Heerhugowaard. Al vijftig jaar organiseren vrijwilligers daar een rommelmarkt voor het goede doel en al vijftig jaar gaat dat goed, maar eigenlijk is er wel wat te weinig parkeergelegenheid rondom de Ontmoetingskerk, waar de rommelmarkt plaatsvindt.
Noem het gemakzucht, of gewoon Hollands boerenverstand – de uitkomst van dat tekort aan plekjes in de buurt is dat zowel bezoekers als vrijwilligers ‘foutparkeren’. Wat niet mag, daar is ook eigenlijk geen discussie over. Maar dat handhavers zonder waarschuwing boetes gingen uitschrijven leidde toch tot teleurstelling.
Inmiddels zijn er in de gemeenteraad van Dijk en Waard officiële vragen over gesteld. De vraagsteller dringt er daarbij op aan om ook de verslagen van de handhavers in te mogen zien. (tekst gaat door onder de foto)
Bordjes leiden al snel tot discussie als er ‘uitgezonderd’ op staat (foto: aangeleverd)
In Alkmaar lagen er óók raadsvragen op de spreekwoordelijke mat van de collegekamer. In die stad hadden vrijwilligers, voor een deel partijleden van de fractie van Status Quo, kommen soep bezorgd bij daklozenopvang dnoDoen en daarvoor op de stoep geparkeerd. Wat al helemáál niet mag, want die stoep is toevallig de uitrit van de brandweer en die moet vrij blijven.
Maar er wás ruimte, argumenteerde raadslid Devon Zwierenberg in gesprek met Streekstad Centraal, en leveranciers zouden zijn uitgezonderd. Wat hem stak: dat de handhavers niet even in overleg gingen, dat er geen gesprek mogelijk was.
En dat brengt ons dan weer bij dat stroeve klaphek langs de Munnikenweg. Daar valt ook geen gesprek mee te voeren. Dat is een onbuigzaam hek. Een pilot, overigens, de gemeente kijkt wel naar hoe het daar beter kan.
Een handhaver kan het niet snel goed doen, dat moge duidelijk zijn. Als er niemand ingrijpt, klaagt de buurt: waar is het gezag, er zijn toch regels, zorg er dan toch voor dat mensen zich daaraan houden. Maar als er wél ingegrepen wordt is de verontwaardiging niet zelden groot. Waarom geen coulance, maak dan toch op z’n minst voor óns een uitzondering – een boodschap die de vorige tegenspreekt. (tekst gaat door onder de foto)
Onvermurwbaar, niet vatbaar voor discussie: de klapafsluiting langs de Munnikenweg (foto: Streekstad Centraal)
De Nederlandse overheid combineert het gezag dat een overheid zou moeten uitstralen met een ver doorgevoerde zelfcontrole. Handhavers moeten verslagen tikken en zich indekken voor als er raadsvragen komen. Dat kost niet alleen onnodig veel tijd, het haalt om te beginnen het gezag al onderuit. Ouders die onderling discussiëren over de bedtijd van de kinderen, die delven op zeker moment óók het onderspit.
Juist doordat het gezag minder vanzelfsprekend is, doordat er altijd maar discussie over komt, staan handhavers minder sterk in een eventueel gesprek. Want ook coulance moet weer in een verslagje worden uitgelegd. Ook coulance kan weer tot vragen leiden. Iedereen moet immers gelijk behandeld worden en uitzonderingen zouden niet mogen bestaan.
Nee, dan liever een klaphek. Dát heeft tenminste gezag, van nature, helemaal vanzelf. Maar dat stroeve scharniertje symboliseert vooral een overheid die van binnenuit vastloopt op eindeloze zelfcontrole, tot er geen gesprek meer overblijft.
Met toespraken, muziek, gedichten, een stille tocht, kransleggingen en twee minuten stilte heeft Alkmaar maandagavond stilgestaan bij de Nationale Dodenherdenking. Honderden mensen kwamen samen in de Grote Sint Laurenskerk en bij het monument aan de Harddraverslaan om de slachtoffers van oorlog en geweld te herdenken. De herdenking was live te volgen via Streekstad Centraal.
De bijeenkomst in de Grote Kerk begon rond 19:00 uur met muziek van het Regionaal Jeugdorkest en voordrachten van basisschoolleerlingen. “We zijn hier om samen te herdenken. Om bewust stil te staan bij wat er toen in Nederland en in Alkmaar gebeurde”, klonk het tijdens de uitzending.
Een indrukwekkend moment volgde toen de 11-jarige kinderburgemeester Bo Schmidt de namen voorlas van omgekomen verzetsmensen uit Alkmaar en omgeving. De lange lijst met namen – sommigen nog maar tieners – maakte zichtbaar hoe groot de impact van de oorlog ook lokaal is geweest. (tekst gaat verder onder de foto)
Burgemeester Schouten legt een krans bij het monument aan de Harddraverslaan samen met Bob Martens, voorzitter van het 4-mei comité. (foto: Streekstad Centraal)
Burgemeester Anja Schouten stond in haar toespraak stil bij het landelijke thema ‘De geschiedenis begrijpen’. Volgens haar is herdenken niet alleen terugkijken, maar ook proberen te begrijpen wat oorlog en onderdrukking betekenen – toen én nu.
“Die stilte is niet leeg. Ze is gevuld met herinneringen, met verhalen”, sprak zij. De burgemeester benadrukte dat de geschiedenis dichterbij is dan soms wordt gedacht, bijvoorbeeld in beelden van Alkmaar tijdens de oorlog: bekende plekken die ineens een andere, dreigende betekenis krijgen. Tegelijkertijd wees ze op de actualiteit en de blijvende vragen die oorlog oproept.
Volgens burgemeester Schouten ligt er ook een opdracht in het heden. “Weerbaarheid zit in het kleine. In het kennen van je buren. In het omkijken naar elkaar,” zei zij. Haar oproep sloot aan bij het jaarthema en het motto van het 4 mei comité: maak vrijheid zichtbaar en houd die levend. “Maak vrijheid groot, zodat we het nooit kwijtraken.” (tekst gaat verder onder de foto)
Grote opkomst bij de Dodenherdenking aan de Harddraverslaan in Alkmaar. (foto: Streekstad Centraal)
Na het programma in de kerk volgde de stille tocht naar het monument aan de Harddraverslaan. Daar was het om 20.00 uur twee minuten stil, gelijktijdig met de rest van Nederland.
Na het Wilhelmus legden de burgemeester en vertegenwoordigers van het 4 mei comité een krans namens de Alkmaarse bevolking. Aansluitend volgde het defilé, waarbij bezoekers langs het monument liepen om hun respect te betuigen.
Ook in andere kernen binnen de gemeente, zoals Oudorp, Stompetoren en De Rijp, vonden herdenkingen plaats met stille tochten, muziek en toespraken.
De herdenking in Alkmaar onderstreepte het belang van blijven vertellen en luisteren naar verhalen, juist ook voor nieuwe generaties. Zoals tijdens de uitzending werd benadrukt: herdenken gaat niet alleen over het verleden, maar ook over de verantwoordelijkheid voor de toekomst. (tekst gaat verder onder de foto)
Vanuit Wageningen zijn lopers onderweg naar de gemeente Alkmaar, samen met de dorpsomroeper van De Rijp Jan Geert Prins om het bevrijdingsvuur naar de verschillende kernen te brengen. (foto: aangeleverd)
Op Bevrijdingsdag verschuift de aandacht van herdenken naar vieren. In Alkmaar staan de hele dag activiteiten in het teken van vrijheid.
Op het Canadaplein start vanaf 13:00 uur het Bevrijdingsfestival met muziek en optredens, inclusief het ontsteken van het bevrijdingsvuur. Op de Paardenmarkt is er een kinderfestival met straattheater en ontmoetingen met veteranen. Daarnaast biedt Hal25 ruimte aan lokaal muzikaal talent en is er in de Vrijheidskerk een vrijheidsmaaltijd, waar inwoners samen eten en in gesprek gaan over vrijheid.
Zo vormt 5 mei een vervolg op de ingetogen herdenking van de avond ervoor: van stilstaan bij het verleden naar het vieren van vrijheid in het heden.
Lokale partijen scoorden weer goed bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen. Maar lang niet overal lukt het deze partijen om ook de weg naar het college te vinden. Sterker: een rondgang in de regio laat zien dat het vaak juist de landelijke partijen zijn die aan het langste eind trekken, al is het zeker niet zo dat lokaal helemáál is uitgespeeld. Zolang ze maar meebewegen met de landelijke trends.
Die gedachte komt al op bij beschouwing van het formatieproces in Alkmaar. De lokale partij BAS was daar zelfs één van de winnaars van de verkiezingen. Het zittende college, met daarin meerdere lokale partijen, behield ook gewoon zijn meerderheid en leek dus door te kunnen reageren.
Maar, met het initiatief in de formatie bij de winnende fusiepartij GroenLinks-PvdA: al snel leken de kaarten tóch opnieuw te zijn geschud. Alkmaar formeert op het moment met louter landelijke partijen. (tekst gaat door onder de foto)
De zittende Alkmaarse coalitie behield z’n meerderheid, maar inmiddels zijn landelijke partijen aan zet (foto: Streekstad Centraal)
In Dijk en Waard doet er wél een lokale partij aan de onderhandelingen mee, maar over het uitblijven van verdere gesprekken met de Dijk en Waardse Onafhankelijke Partij (DOP) was toch wel enige verbazing.
Deze week werd bekendgemaakt dat de beoogde coalitie het inmiddels zelfs over hete hangijzers als parkeren eens wordt. Voor DOP zit er vooralsnog weinig anders op dan oppositie voeren en ook andere lokale partijen zullen zich moeten schikken in die rol.
Enigszins vergelijkbaar ligt het in Heiloo en Castricum, waar een lokale partij de verkiezingen won en dus aan zet was bij de coalitievorming, maar waar er zich vervolgens wel een coalitie lijkt te vormen zonder ándere lokale partij. En in Bergen lijkt de grote winnaar, Ons Dorp, de boot te missen. De andere lokale partij in de gemeente, KiesLokaal, formeert met de landelijke partijen verder. (tekst gaat door onder de foto)
Voor fractievoorzitter Henk Borst van Ons Dorp komen er jaren van oppositievoeren aan (foto: aangeleverd)
In Uitgeest vist nieuwkomer én verkiezingswinnaar Onafhankelijk Uitgeest achter het net, maar daar gaat het in de eerste plaats om een al zittend college dat z’n meerderheid handhaafde, en dus verder wil. Iets dat in Alkmaar aanvankelijk ook een vanzelfsprekendheid leek.
Het beeld van lokale partijen die wel meedoen, maar toch niet allemaal en soms met de nodige twijfels over de ingeslagen weg, blijkt ook búiten de eigen regio van Streekstad Centraal te bestaan. Hoorn formeert met landelijke partijen en Hoorn Lokaal, maar de grootste partij Hart van Hoorn valt buiten de boot.
Koggenland, grenzend aan Alkmaar en aan Dijk en Waard, is ook zo’n gemeente waar lokaal tot de oppositie veroordeeld lijkt nu een coalitie van VVD, CDA en PRO in de maak is. In Opmeer behield de zittende coalitie net aan de meerderheid, met één lokale partij en verder landelijke – en die coalitie wil, net als in Uitgeest, door. (tekst gaat door onder de foto)
In UItgeest ziet Dannij van der Sluijs van winnaar Onafhankelijk Uitgeest de oude coalitie doorregeren (foto: aangeleverd)
Het zou niet juist zijn om te zeggen dat lokale partijen helemaal niet meer meedoen. Maar wat toch wel sterk opvalt is dat ‘motorblokken’ van landelijke partijen elkaar vasthouden, of zelfs opnieuw lijken te vinden, zoals in Alkmaar.
Het is een ontwikkeling die niet helemaal uit de lucht komt vallen. De lokale politiek ziet zich met steeds grotere uitdagingen geconfronteerd, waar tegelijk steeds minder budget voor is: het spreekwoordelijke ravijnjaar. Door een andere financiering en herverdeling van taken neemt het rijk meer regie. Voor een eigen koers van gemeenten is minder ruimte.
Een sprekend voorbeeld daarvan is de spreidingswet. Het huidige Alkmaarse college, dat tegensputtert tegen het COA en maar niet tot het vereiste aantal opvangplekken komt, moet tekst en uitleg geven. De met lokale partijen tot stand gekomen meerderheid staat dus al onder druk van rijksbeleid. Een coalitieakkoord zónder lokale partijen is misschien tóch makkelijker in lijn met de Haagse realiteit te kneden.
Die gedachte komt ook op bij de ingeslagen routes in andere gemeentes: niet te ver uit te pas, minder ruimte voor experimenten. Het rijk is nou eenmaal geen partij waarmee het goed kersen eten is, realiseren ook politici in de regio zich maar al te goed.
De overheid, ook op lokaal niveau, wordt professioneler. ‘Logger’ misschien ook, verder van de gewone mensen af. Dat is wat lokale partijen graag benadrukken in campagnetijd. Maar het beleid moet uiteindelijk daarná gemaakt worden en dan is de bestuurlijke realiteit leidend. Tot de kiezer daar écht een stokje voor steekt.
Van de Molen van Piet tot aan het AFAS Stadion kleurde Alkmaar dinsdagavond rood-wit. Duizenden supporters verzamelden zich langs de route en op het plein bij het stadion om hun bekerhelden van AZ te verwelkomen. De feestelijke zegetocht groeide uit tot een avond waarin ontlading, trots en emotie samenkwamen – met aanvoerder Jordy Clasie als middelpunt van het meest indrukwekkende moment.
Al ruim voordat de stoet zich in beweging zette, stroomde de stad vol. Langs de route ontstond een aaneenschakeling van mensen: gezinnen, vriendengroepen en supporters die soms al uren wachtten op een glimp van hun ploeg. Balkons waren versierd, vlaggen hingen uit en op sommige plekken zochten fans letterlijk de hoogte op om niets te missen. (tekst gaat verder onder de foto)
Honderden en honderden fietsen stonden al honderden meters vóór het bekende tunneltje in de bermen. (foto: Streekstad Centraal)
Wie onderweg naar het stadion twijfelde over de opkomst werd al snel uit de droom geholpen. Er moet dinsdagavond een record verbroken zijn waar het gaat om het aantal fietsen dat langs de kant van de weg stond. Al honderden meters voor het tunneltje stonden de bermen vol met tweewielers.
De stoet met de spelers had de schier onmogelijke opdracht om op tijd te zijn. Onderweg werd door supporters gejuicht, gezongen, én werd gewoon voor de vrachtwagen gelopen om die tot volledige stilstand te dwingen zodat de spelers weer geëerd konden worden. Het versterkte de sfeer alleen maar. (tekst loopt door onder de foto)
De spelers werden bijna aan het einde van de zegetocht nog even opgevangen door de supporters voor een eerbetoon. (foto: Streekstad Centraal)
Aan het einde van de Vondelstraat, met het stadion in zicht, gingen de supporters los met een finale groet. Fakkels gingen aan, vuurwerk werd aangestoken en liederen werden gezongen. De politie hield daarbij gepaste afstand. Het reguliere publiek reageerde verrast en door de harde knallen soms geschrokken, maar leek het ook wel passend te vinden. De spelers genoten er van.
Rond het stadion hadden zich inmiddels duizenden fans verzameld en die konden op dat moment niets anders doen dan geduldig wachten, terwijl muziek en gezang het publiek opwarmde. De verkeersregelaars en politieagenten waren op dat moment bezig om de bus én de meute supporters die daar aan plakte ook veilig naar en in het stadion te krijgen. (tekst gaat verder onder de foto)
De vrachtwagen met de spelers en de supporters zijn bíj́na bij het stadion. Verkeersregelaars en politie begeleidden beiden naar de eindbestemming. (foto: Streekstad Centraal)
Toen de spelers uiteindelijk arriveerden, met in hun kielzog de supportersschare uit de stad, barstte het feest bij het stadion echt los. Op het podium volgden de momenten elkaar snel op. Spelers die het publiek opzweepten, stafleden die terugblikten op het seizoen en een zichtbaar trotse clubleiding. (tekst gaat verder onder de foto)
Ook de spelers genoten vanaf de vrachtwagen van het eerbetoon (foto: Streekstad Centraal)
Voor vertrekkend technisch directeur Max Huiberts kreeg de avond een extra lading: na tien jaar nam hij afscheid van de club, zichtbaar geraakt door de waardering vanuit het publiek. Maar het echte hoogtepunt moest nog komen.
Toen het moment was aangebroken voor aanvoerder Jordy Clasie om als laatste de beker omhoog te houden, werd duidelijk wat het voor hem betekende om eindelijk een prijs te winnen met AZ. Terwijl door het publiek en de teamgenoten werd gezongen en gesprongen, kreeg de 34-jarige teamcaptain, die sinds 2019 voor AZ speelt, het te kwaad. (tekst gaat verder onder de foto)
Op de huldiging bij het stadion waren vele duizenden supporters afgekomen. (foto: PersfotoNH)
Hij schoot vol zodra de supporters het bekende lied voor de middenvelder inzetten. Mocht hij vooraf lang over een speech hebben nagedacht, het bleek vergeefse moeite. Op zíjn moment zat er een brok in zijn keel, en lieten zijn ploeggenoten merken hoezeer hij binnen het eerste elftal wordt gewaardeerd.
Het was een moment waarin alles samenkwam: het gemiste seizoen eerder, het terugvechten na blessureleed en uiteindelijk het leiden van AZ naar de eerste prijs in dertien jaar. Zijn woorden werden niet gemist – de emotie sprak voor zich. Het publiek droeg hem, zingend, door dat moment heen. (tekst gaat verder onder de foto)
De dennenappel staat na 13 jaar weer in Alkmaar. (foto: PersfotoNH)
Die ene scène gaf de avond een gezicht. Niet alleen van feest, maar ook van alles wat eraan voorafging: jaren van wachten, teleurstellingen, de kater van vorig jaar en hoop.
De huldiging vormde het slotstuk van de staat van euforie waarin AZ de stad Alkmaar en omgeving had gebracht. Van spontane vieringen in de stad tot een uitbundige zegetocht door Alkmaar en uiteindelijk een massaal samenzijn bij het stadion.
Wat blijft, is niet alleen de beker zelf, maar vooral het gevoel van samen. Een stad die zich even volledig achter haar club schaarde – en een aanvoerder die dat alles zichtbaar met zich meedroeg op het podium. (foto’s: RVP Media/ PersfotoNH)
