Wat een talent heeft Alkmaar. Dat werd zondag maar weer eens duidelijk in Podium Victorie. Twee heel verschillende talenten vielen in de prijzen tijdens het jaarlijke ‘Alkmaars Talent’. Miquel Praat (16) sleepte de prijs in de wacht met klassieke pianomuziek in de oudere jeugdgroep en Savannah Mulder (11) werd tot beste van de jongere finalisten uitgeroepen.
Na drie voorronden en een halve finale waren er nog twaalf jonge podiumartiesten over in de jaarlijkse Alkmaarse talentenjacht, gelijk verdeeld over de categorieën 8 tot en met 14 jaar en 15 tot en met 20 jaar. Het publiek kon in Podium Victorie vooral genieten van muzikale optredens, maar er waren ook dansvoorstellingen.
Na de vaak indrukwekkende optredens was het aan juryleden Otto de Jong, Maya Link en Winter Wieringa om de allerbesten aan te wijzen, eerst die van de jongste groep, daarna van de oudere jeugd.
Miquel Praat aan het werk tijdens Alkmaars Talent. (foto: La Luuz)
“We hebben deze act gekozen vanwege de enorme hoeveelheid moed, het gemak, maar ook de ontzettend grote mogelijkheid tot groei. We hebben daarom gekozen voor Savannah!”, zei De Jong tijdens de prijsuitreiking. De 11-jarige winnares, die in de finale Part of your World uit Little Mermaid bracht, was blij verrast. Ze heeft nooit zangles gehad en had voor Alkmaars Talent nog nooit opgetreden. En in de finale was ze nog zenuwachtiger omdat ze in de aanloop ziekjes was geweest.
“Een ijzersterke innerlijke drijfveer, een persoonlijke drijfveer, en zó veel begrip van datgene dat werd gebracht, van misschien wel de minst toegankelijke act van de middag was”, zei Otto de Jong over de oudere winnaar. Daarmee was al eigenlijk meteen duidelijk over wie hij het had, want Miquel Praat had voor de finale gekozen voor de Piano Sonata no. 2, Op. 36 III van de Russische componist en pianist Sergei Rachmaninoff.
De winnaars kregen niet alleen een mooi kunstwerk al erkenning, maar ook 500 euro om hun talenten verder te ontwikkelen. En de finalisten en natuurlijk vooral de winnaars krijgen de kans om hun talent verder te laten zien tijdens gastoptredens op een aantal evenementen in en om Alkmaar. (foto’s: La Luuz)
Theater De Vest maakt opnieuw kans op de titel Theater van het Jaar. De VVTP heeft bekendgemaakt dat het Alkmaarse theater weer is genomineerd, net als vorig jaar. Toen viel De Vest nét buiten de prijzen, maar toen zei directeur Naud van Geffen al dat het team hoopte op een nieuwe kans. Die kans komt er nu.
Van Geffen reageert trots op de nominatie. “Deze nominatie voelt als een warm applaus. We zijn trots en dankbaar dat onze passie en gastvrijheid opnieuw worden gezien en gevoeld. Samen met makers, publiek, ons team, vrijwilligers en partners werken we elke dag aan een programma dat verrast en verbindt. Dat we hier opnieuw voor worden genomineerd, is een prachtige erkenning van die gezamenlijke inzet.”
De Vest behoort tot de vijf theaters die meedingen in de categorie Groot, voor zalen met 650 stoelen of meer. Ook de Stadsschouwburg Haarlem, Parktheater Eindhoven, Stadsschouwburg Utrecht en Schouwburg Amphion in Doetinchem zijn genomineerd. (tekst loopt door onder de foto)
Directeur Naud van Geffen van theater De Vest in Alkmaar. (foto: aangeleverd)
De VVTP beoordeelt theaters op meerdere onderdelen, zoals uitstraling, gastvrijheid, marketing en de samenwerking met producenten. In 2024 werd De Vest al geprezen door producenten, die vooral de sfeer en het contact met het publiek en de medewerkers waarderen. Destijds zei het theater dat een eventuele winst vooral te danken zou zijn aan “de mensen”, en die gedachte leeft nog steeds.
De prijsuitreiking vindt plaats op 26 januari 2026 tijdens het Grote VVTP Theater Event in Parkstad Limburg Theaters in Heerlen. Daar wordt bekend wie de Grote Stoel, Midden Stoel en Kleine Stoel mag meenemen naar huis. Winnaars plaatsen de stoel vervolgens een jaar lang zichtbaar in hun theater.
Mocht De Vest dit keer wel winnen, dan is dat een primeur voor Alkmaar. Maar zoals Van Geffen vorig jaar al zei: “Soms is de erkenning zelf al bijna een prijs.”
Op het terrein van het Stadspark in Heerhugowaard verrijst deze week een wintercircus. In alle vroegte werd er vrijdag begonnen met de opbouw, en wie het terrein oploopt ziet meteen dat het menens is: vrachtwagens, stapels materiaal, medewerkers die in een strak ritme samenwerken en vooral een grote tent die langzaam maar gestaag vorm krijgt.
“We zijn vanmorgen om 6.00 uur begonnen met uitmeten,” vertelt circusdirecteur Willie Soeurt terwijl hij tussendoor aanwijzingen blijft geven geeft aan het team. Het opbouwen van een circus is volgens Soeurt een minutieus proces, waarin niets aan het toeval wordt overgelaten. (tekst loopt door onder de foto)
Circusdirecteur Willie Soeurt houdt het vrijdagochtend nauwlettend in de gaten en stuurt bij waar nodig. Het is een geoliede machine. (foto: Streekstad Centraal)
“Alles van A tot Z is essentieel in het circus”, vertelt de directeur.” Allemaal specialistische specialiteiten op zich natuurlijk,” legt hij uit. Op het terrein lopen vrijdagochtend ongeveer twintig mensen rond. “Dat zijn mensen die voor de tent zorgen, mensen voor het licht, technisch personeel voor de stroom, mensen die de vloer aan het leggen zijn en wat er nog meer bij komt kijken.”
Hoewel materialen en gereedschap in de loop der jaren moderner zijn geworden, blijft het werk volgens hem grotendeels traditioneel. “Het gaat eigenlijk nog steeds een beetje van oudsher. De stappen die je zet zijn eigenlijk allemaal hetzelfde gebleven,” zegt Soeurt terwijl op de achtergrond een machine de ankers de grond in slaat. Dat gebeurde vroeger gebeurde met de hand. (tekst loopt door onder de foto)
Vroeger met de hand, nu machinaal: het aanbrengen van de ankers die de tent omhoog én aan de grond houden. Nieuwe techniek, maar oude vertrouwde functie. (foto: Streekstad Centraal)
Dit jaar is de productie nieuw samengesteld, volgens directeur Soeurt speciaal voor Heerhugowaard en omstreken. “We zijn niet een bestaand of reizend circus, het zijn allemaal mensen uit verschillende circussen en andere bedrijven die samenkomen om hier deze formule neer te zetten,” legt hij aan Streekstad Centraal uit.
Voor Soeurt is deze editie heel bijzonder. Het is de eerste keer dat hij zelf als directeur aan het roer staat van een compleet circus. Hij vertelt hoe het vorige wintercircus jarenlang een plek had in Heiloo, vervolgens naar Heerhugowaard verhuisde, in verschillende handen overging en ook een periode stil lag.
Toen kwam voor hem het besluit om zijn grote droom na te jagen: “Ik heb eigenlijk altijd de droom gehad om mijn eigen kerstproductie te doen, om nieuw leven in het wintercircus voor Heerhugowaard te blazen en die intieme gezelligheid terug te brengen.”(tekst loopt door onder de foto)
Uiteraard steekt de directeur zelf ook de handen uit de mouwen als dat helpt. (foto: Streekstad Centraal)
Die intimiteit is voor hem essentieel. Het circus werkt dit jaar met een tribune voor zo’n 300 bezoekers. “Ik persoonlijk vind dat intieme het fijnste. Dan heb je contact met je publiek, zit je echt in het verhaal van de voorstelling,” zegt hij enthousiast. Live muziek, een zangeres uit Tsjechië en die bewuste focus op sfeer moeten het gevoel versterken. “Dat hele plaatje moet samensmelten, het gevoel van een echt familieproduct.”
Pas wanneer het gesprek vordert, vertelt Soeurt voorzichtig over wat er achter de schermen speelt. Hij kreeg recent te horen dat hij ongeneeslijk ziek is. “Ik ben ongeneeslijk ziek. Heb uitgezaaide longkanker.” Het is dus niet alleen de eerste keer dat hij circusdirecteur is, maar mogelijk ook meteen de laatste. (tekst loopt door onder de foto)
Al in alle vroegte werd begonnen aan het inrichten van het circusterrein aan de Diamant in Heerhugowaard. (foto: Streekstad Centraal)
Hij benadrukt snel dat hij niet wil dat dit een rol speelt in het succes van het circus. “Mensen moeten bij mij geen kaartje kopen omdat ze mij zielig vinden, ze moeten een kaartje kopen omdat ze een hele mooie show willen meemaken.”
Toch blijft hij opvallend positief. Omdat hij nog geen klachten heeft, voelt hij zich niet ziek, vertelt hij. “Ik hoop dat nog zo lang mogelijk te houden, dit is mijn leven en een stukje droom en dat wil ik gewoon voortzetten.” Die droom krijgt in Heerhugowaard nu vorm, onder de grote tent die langzaam boven het veld uittorent.
Zodra de constructie staat, begint het inrichten, decoreren en repeteren. En daarna, hoopt Soeurt, vooral genieten. De mooiste reacties? “Dat mensen genoten hebben en dat ze volgend jaar weer terugkomen, dat geeft ons de stimulans om nog meer ons best te doen.”
“Ze heeft harten geraakt, jonge geesten geprikkeld, en mensen geïnspireerd met haar vakmanschap en warmte”. De complimenten gaan over jeugdtheatermaker en poppenspeler Ila van der Pouw uit Schoorl. In Theater De Vest in Alkmaar speelde ze zondag haar laatste voorstelling. Waarnemend burgemeester Jaap Bond verraste haar daar met het lintje dat hoort bij een Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.
“Dertig jaar verhalen, dertig jaar verbeelding, dertig jaar magie”, aldus de burgemeester bij de uitreiking. “Deze onderscheiding is voor jouw uitzonderlijke verdiensten voor kunst en cultuur. Voor jouw inzet om al die kinderen in aanraking te laten komen met theater. Voor jouw internationale bijdrage aan het Nederlands jeugdtheaterschap.”
De inwoonster van Schoorl speelde in kleine en middelgrote theaterzalen van Nederland en België. Sinds 2009 was zij ook vrijwel jaarlijks te zien op grote theaterfestivals in China.
Aanvankelijk werden haar reizen naar China gesubsidieerd door het Fonds voor de Podiumkunsten. Al snel deed ze het helemaal op eigen financiële kracht. “Dat typeert haar ondernemerslust”, stelt burgemeester Bond. Hij wijst er bovendien op dat haar werk is bekroond met tal van prijzen in binnen- en buitenland.
Daarnaast zette de gedecoreerde tijdens haar loopbaan als theatermaker in haar woonplaats Schoorl twee theaters op: het Damtheater en het Theater aan de Kim. Bond loofde haar belang voor de samenleving: “Ze heeft zich voor haar dorp, voor haar collega’s en vooral voor kinderen uit alle Nederlandse windstreken ingezet door twee theaters te bouwen en haar publiek te onthalen op haar compleet originele en mágische theatervoorstellingen.”
In Theater De Vest werd een documentaire getoond over haar loopbaan, die haar bijzondere kwaliteiten en populariteit in China nog eens voor het voetlicht brachten. (foto: Habro fotografie)
Wie vrijdag- of zaterdagavond in Egmond was, kan het onmogelijk gemist hebben: de Fjoertoer streek opnieuw neer in de Egmonden en Heiloo. Het thema van dit jaar is Freaky – en dat merken de duizenden deelnemers vanaf de eerste meters. Overal duiken kleurrijke lampen, rook, muziek, griezelige geluiden en mysterieuze wezens op, die de donkere straten en paden omtoveren tot een magisch wandelparcours.
Vanaf het moment dat de eerste deelnemers langskomen, is duidelijk dat niemand half werk levert. Langs de routes verschijnen deelnemers in alle soorten en maten: ingepakt in lichtsnoeren, verkleed in griezelige kostuums of met zelfgemaakte lampionnen. Ondanks de regen die af en toe valt, blijft de sfeer opperbest. “We worden tóch wel nat, maar dat maakt niet uit. Dit hoort erbij!” zegt een vader die samen met zijn dochter loopt. (tekst gaat door onder de foto)
Door de straten van Egmond en een stukje in Heiloo is het vrijdag- en zaterdagavond gezellig druk en griezelig, speciaal voor de Fjoertoer van dit jaar. (foto: Streekstad Centraal)
Overal langs de route verschijnen lichtshows, geluidsinstallaties en zelfs vuureffecten. De deelnemers kijken hun ogen uit. “Elke bocht is een verrassing. Je weet gewoon niet wat er straks weer voor je staat,” zegt een groepje vrouwen helemaal ingepakt met kleurrijke lampjes. Sommige acts zijn zo indrukwekkend dat er spontaan kleine opstoppingen ontstaan: mensen willen even blijven kijken naar al het engs dat langs de route te zien is.
Verderop wacht een ander spannend onderdeel van de avond: een heus spookhuis waar deelnemers vrijwillig doorheen kunnen. Voor de ingang staan kinderen te twijfelen. “Jij gaat eerst!” daagt een meisje haar broertje uit. Binnen klinkt gegil, gevolgd door luid gelach. Wanneer ze eruit komen, roept de jongen: “Ik dacht écht dat ik het niet durfde, maar dit was het vetste ooit!” (tekst gaat verder onder de foto)
Het enge spookhuis trekt veel bekijks, een hoop deelnemers willen even een bezoekje brengen. (foto: Streekstad Centraal)
De bewoners langs de route laten zich zoals altijd niet onbetuigd, en de Prins Hendrikstraat laat zich ook dit jaar weer van een hele goede kant zien. Bijna elk huis doet mee: lichtslingers, bewegende projecties, rookmachines, muziek en griezelige decoraties vullen de straat.
Sommige tuinen zijn mini-horrorfilmsets geworden en vanuit een auto staart een griezelige pop je aan. Een moeder die met haar kinderen langsloopt, blijft even stil staan en zegt: “Dit is toch fantastisch? Alsof je in een film belandt.” Haar zoontje kruipt iets dichter tegen haar aan en fluistert: “Ik ben eigenlijk stiekem wel een klein beetje bang,” al verraadt zijn brede glimlach dat hij ook enorm geniet. (tekst gaat door onder de foto)
Zelfs aan de kleinste dingen is gedacht, wie goed om zich heen kijkt ziet in elk hoekje van een straat wel iets griezeligs, toepasselijk bij het thema. (foto: Streekstad Centraal)
Deelnemers schuifelen in een lange, lichte colonne door de straat, zichtbaar onder de indruk. Het is druk, maar gemoedelijk; mensen maken een praatje, lachen met elkaar en helpen waar nodig iemand langs een smal stukje stoep.
Niet alleen de straten doen mee: de vuurtoren is spectaculair verlicht waardoor hij constant in de aandacht staat. Maar wanneer de deelnemers iets verder lopen wordt het nog specialer.
Op een grote container staat in grote letters het woord ‘fjoertoer’, maar eens in de zoveel tijd worden de voorbijgangers opgeschrikt door grote vlammen die het plein voorzien van warmte en licht en de aanwezigen een korte, maar heerlijke warmteboost geven. “Jeetje, wat gaaf dit zeg!”, klinkt het vanaf de zijkant. (tekst gaat door onder de foto)
De verschillende spektakelstukken langs de route zorgde voor de nodige verwondering bij voorbijgangers, zo ook ‘fjoertoer’ in vuurletters. (foto: Streekstad Centraal)
Langs de route staan tientallen vrijwilligers die het evenement draaiende houden. Een van hen vertelt enthousiast: “Ik doe dit al jaren, en elk jaar blijft het geweldig. Je ziet iedereen zó blij langslopen. Dat contact, die kleine momentjes met de lopers, dat is waarvoor ik het doe. En dat beetje regen van vanavond, daar kunnen we echt wel tegen hoor.”
Achter hem trekt een nieuwe stoet lichtjes voorbij. Hij wijst ernaar en zegt: “Je voelt dat dit iets verbindends is. Echt iedereen geniet. En dat beetje regen van vanavond, daar kunnen we echt wel tegen hoor.” Een andere vrijwilliger vertelt verderop: “Als je hier staat, vergeet je gewoon dat het koud is. Die sfeer, dat doet echt wat met je.”
In aanloop naar de honderdste verjaardag van de Historische Vereniging Alkmaar is er hard gewerkt aan een bijzonder project. De vereniging komt met een speelfilm van anderhalf uur, vol unieke beelden uit verschillende periodes van de stad. Het resultaat is nu helemaal af en wordt begin december aan het publiek gepresenteerd.
Voor de makers was het een gigantische klus: honderden filmpjes werden aangeleverd na een oproep aan inwoners. “We hebben rond de vierhonderd blikjes en dozen van mensen gekregen”, vertelt bestuurslid Rob Marijn aan NH Nieuws, mediapartner van Streekstad Centraal. Alles werd gedigitaliseerd en uitgeplozen door documentairemaker Erik Willems, die van de grote berg materiaal een nieuw, samenhangend filmverhaal maakte.
Willems merkte dat een groot deel van de geschiedenis simpelweg op zolder lag opgeslagen: “Bijna de helft van het gebruikte materiaal komt van zolders van Alkmaarders zelf.” De oproep aan inwoners om zelf beelden in te sturen leverde dus zeker wat op. Daarnaast putte hij uit collecties van Beeld en Geluid en het Regionaal Archief. Tussen het materiaal zaten unieke vondsten, waaronder zeldzame beelden uit de Tweede Wereldoorlog. “Toen ik deze filmbeelden zag, wist ik gelijk: die zijn uitzonderlijk.” (tekst gaat door onder de foto)
Erik Willems heeft alle beelden bekeken en wist uiteindelijk een anderhalf uur durende film over Alkmaar te maken. (foto: NH Nieuws)
De film zit verder vol herkenbare momenten uit de Alkmaarse geschiedenis: van het oudste bewegende beeld uit 1916 tot de sloop van de Dominicuskerk en AZ in stadion De Hout. Ook kleine alledaagse scènes maken indruk. Marijn herinnert zich er één in het bijzonder: “Die was al heel modern bezig met een bewegende etalage. Je ziet daar mensen met verbazing naar kijken.”
Voor Willems blijft één fragment hem vooral bij: “Zo’n jongetje dat zwaait met een vlaggetje op een dak als de geallieerde vliegtuigen langskomen. In één zo’n beeld zit zoveel.”
De film moet vooral een feest van herkenning zijn, benadrukt de vereniging. Op 10 december, tijdens de jubileumviering, gaat ‘Alkmaar op Film’ in première in Theater De Vest. Daarna is de documentaire te zien in Filmhuis Alkmaar.
In Egmond en Heiloo was het vrijdagmiddag al een gezellige drukte. Bewoners en kunstenaars zijn volop bezig om hun kunstwerken en versieringen op te bouwen voor de Fjoertoer, de lichtjeswandeling die vrijdag- en zaterdagavond weer hordes wandelaars trekt. Het thema dit jaar? ‘Freaky Fjoertoer, de griezeltoer’. En dat is te merken ook.
In de Abdijlaan in Egmond-Binnen is Egmonder Arnold Buur met elf vrienden druk in de weer. Overal duiken spookjes op, doodskoppen, creepy spinnen en andere griezels. Zelfs een podium wordt opgebouwd, waar dit weekend optredens plaatsvinden.
Buurt straalt van oor tot oor terwijl hij bezig is. “Vroeger zat ik hier nog alleen op een bankje,” zegt hij terwijl hij een oude foto laat zien. “Nu is het allemaal een beetje uit de hand gelopen. Maar straks, als alles staat, gaan we met z’n allen lekker zitten en een biertje pakken.” (tekst loopt door onder de foto)
Zo begon het jaren geleden voor Arnold Buur. Inmiddels kent de vriendengroep 11 mensen en wordt de straat met veel plezier omgebouwd tot attractie voor de Fjoertoerwandelaars. (foto: Streekstad Centraal/RTV80)
Eventmanager Tom Limmen van organisator Le Champion sluit gezellig aan. Hij vertelt dat meer dan 25 kunstenaars uit binnen- én buitenland werken aan de creatieve installaties. Daarnaast doen ruim honderd huishoudens iets extra’s in hun tuin. Vijftien gezinnen dingen zelfs mee naar prijzen tijdens de bewonersverkiezing.
Le Champion zelf levert ook een aantal eyecatchers, waaronder een replica van de vuurtoren bij Van Speijk. En natuurlijk ontbreken de grote stalen Fjoertoer-letters aan de Hogendijk in Egmond aan den Hoef niet, dit jaar weer voorzien van vlammenwerpers die ’s avonds spectaculaire beelden opleveren. Vorig jaar stonden de letters bij de hoofdstrandafgang in Egmond aan Zee. (tekst loopt verder onder de foto)
Het thema van de 2025 editie van de Fjoertoer laat zich makkelijke raden: lekker griezelen! (foto: Streekstad Centraal/RTV80)
In totaal zet Le Champion dit weekend zo’n 250 vrijwilligers in. “Die staan langs de route, bij verzorgingsposten en eigenlijk overal waar iets moet gebeuren,” zegt Limmen. “Het wordt weer een bijzonder weekend.”
Het is nog ruim vóór de officiële en bekende ‘balkonscene’, maar op het plein voor het gemeentehuis in Heerhugowaard is zaterdag de spanning al voelbaar. Een zee van kinderen, ouders, grootouders en rondrennende pieten vult het plein, terwijl uit de speakers de onvermijdelijke en vrolijke sinterklaasliedjes schallen.
Overal wordt gezongen, gedanst en geklapt. “Ik heb hier echt al de hele ochtend zin in,” vertelt een meisje met een glinsterende mijter op haar hoofd. Haar moeder knikt: “Het is elk jaar weer zo’n feest. Dit hoort gewoon bij Heerhugowaard.”
Wanneer het geroep van honderden kinderstemmen – “Sinterklaaaas!” – over het plein golft, gebeurt het: de deuren van het gemeentehuis zwaaien open en Sinterklaas verschijnt samen met burgemeester Maarten Poorter op het balkon. Het gejuich is oorverdovend. Glimlachend kijkt de goedheiligman over de mensenmassa. (tekst gaat door onder de foto)
De kinderen staan vol verwachting te wachten op de Sint en zijn pieten. (foto: Streekstad Centraal)
“Wat is het fijn om weer in Heerhugowaard te zijn,” zegt hij. “En lieve kinderen… vanavond mag ieder kind – echt ieder kind – in Heerhugowaard zijn schoentje zetten.” Dat laten de kinderen zich geen twee keer zeggen: “mam, we moeten straks meteen een wortel kopen voor het paard van Sinterklaas!”
Burgemeester Poorter kijkt zichtbaar trots naar het publiek. “U had het vorige week natuurlijk erg druk, dus we zijn ontzettend blij u nu ook in gemeente Dijk en Waard te mogen verwelkomen,” vertelt hij aan de Sint, die instemmend knikt en de kinderen beneden toewuift. (tekst gaat door onder de foto)
Aan alle kinderen wordt gedacht, ook aan de kleintjes op de schouders bij hun vader. (foto: Streekstad Centraal)
Na het balkonmoment daalt Sinterklaas af richting het plein, waar pieten in alle kleuren vrolijk tussen het publiek springen. Via wat volgens de organisatie “de langste rode loper van Europa is” wandelt hij naar het podium. Kinderen rekken zich uit, zwaaien met tekeningen. “Daar is-ie! Ik zie z’n staf!” roept een jongetje met rode wangen van de kou.
Vanaf het podium spreekt Sinterklaas het publiek nog een keer kort toe. Daarna vertrekt hij naar winkelcentrum Middenwaard, waar de feestelijke drukte meteen losbarst: pieten op skeelers suizen voorbij, de pieten, waaronder een glutenvrije piet delen pepernoten uit, en overal staan kinderen nieuwsgierig te wachten tot de goedheiligman langskomt. (tekst gaat door onder de foto)
De goedheiligman neemt voor ieder kind de tijd, even een aai over het hoofd, een handje of een boks. (foto: Streekstad Centraal)
“Dit is écht de allerleukste dag van mijn leven!” roept een jongetje, helemaal verkleed als piet, terwijl hij een boks krijgt van Sinterklaas. Zijn vader grijnst van oor tot oor: “Kijk dat koppie eens stralen, dan weet je meteen waarom dit zo speciaal is.”
Even verderop buigt een van de pieten zich naar een groepje kinderen en lacht: “Ik ben zo blij om weer in Nederland te zijn, maar eerlijk is eerlijk… in Spanje is het toch een beetje lekkerder weer!” De kinderen giechelen en knikken enthousiast, terwijl ook ouders instemmend lachen: “Ja, die kou is echt wennen, ik sta hier te bevriezen” zegt een moeder lachend. (tekst gaat door onder de foto)
De gangen van winkelcentrum Middenwaard staan helemaal vol met enthousiaste kinderen die allemaal even wat aandacht van Sinterklaas willen. (foto: Streekstad Centraal)
Na een vrolijke ronde door Middenwaard beweegt de stoet zich richting Coolplein, waarna Sinterklaas zich met een stoet naar het Raadhuisplein verplaatst. Terwijl hij uit zicht verdwijnt, klinkt nog een laatste kreet uit de menigte: “Ik ga vanavond meteen mijn schoen zetten!”
“SIN-TER-KLAA-HAAS!” roept een meisje gefrustreerd. Ze zit op de schouders van haar vader en is in vol Pietenornaat. En dan duurt het ook nog eens even voor de Goedheiligman zijn gezicht laat zien in Bergen. Voor de pechvogels die aan de vroege kant waren, was het dus extra wachten geblazen.
Op straat wordt druk gespeculeerd over zijn komst. “Ik dacht half één, maar het is nog wel heel rustig” zegt een moeder tegen haar vriendin. Links en rechts rennen kleine Pietjes – compleet met roetvegen – over straat. En dan klinkt er plotseling Sinterklaasmuziek vanaf het ruïneveld. Kinderen dansen vrolijk mee met hun ouders, de opwinding is af te lezen aan de gezichtjes. (tekst gaat verder onder de foto)
Daar zijn ze dan, de Pieten die de kop van de stoet vormen. Ze komen vanuit de Hoflaan en spelen vrolijk muziek (foto: Streekstad Centraal)
En dan: “Ik zie Pieten!” De kreet van een jongetje verkleed als Sint veroorzaakt een golf van opwinding in de menigte. Inderdaad, daar in de verte komen de Pieten aan. Met trommels, blazers en zelfs een Vuurpiet. Hij jongleert vrolijk met brandende kegels. “Wauw, kijk daarboven!”. De brandweerwagen met Pieten bovenop maakt veel indruk op het jonge publiek.
De parade is begonnen, een bonte stoet van auto’s en Sinterklaas helemaal achteraan in de koets. “Piet, Piet!”, hoopvol houden kinderen hun mutsje op voor wat strooigoed. De frustratie is enorm wanneer Piet haast blijkt te hebben. En dan… toch nog de welverdiende zoetigheid. De appeltjes van oranje worden ook aangenomen, zij het enigszins beteuterd. (tekst gaat verder onder de foto)
Als je hebt moeten wachten wil je natuurlijk snoep. Er wordt flink geroepen naar de Pieten (foto: Streekstad Centraal)
En dan het moment suprême: de man waar het allemaal om draait is gearriveerd. Vanuit zijn koets zwaait hij het publiek toe. Een dappere vader tilt zijn zoon op voor een speciaal moment met de Goedheiligman. Maar niet te lang, de stoet gaat verder. Al slingerend door het centrum langs de eindeloze rij fans langs de weg. (tekst gaat verder onder de foto)
Ook de oude brandweerwagen kon – dankzij de Pieten die er op meereden – rekenen op de goedkeuring van het jonge publiek. (foto: Streekstad Centraal)
“Kijk, die spuugt vuur!” De verbazing in de stem van het jongetje is hoorbaar, dat had hij niet verwacht. Vuurpiet heeft inderdaad zijn brandende kegels opgeborgen en spuwt al lopend grote wolken vuur. Een andere Piet neemt gauw wat meer afstand, lichtelijk geschrokken. De stoet eindigt uiteindelijk op het Ruïneveld, waar Sinterklaas de menigte toespreekt. (tekst gaat verder onder de foto)
Sinterklaas spreekt de menigte toe en neemt daarna afscheid. Tijd voor wat welverdiende rust (foto: Streekstad Centraal)
Het was een intensieve dag voor de oude man. “Kinderen, Sinterklaas is moe en gaat uitrusten in het Sinterklaashuis.” Hij bedankt iedereen voor het hartelijke welkom en zwaait af voor de dag. Alle kinderen zwaaien terug “Dag Sinterklaasje, dag Pieten”. Gauw naar huis om hun schoentje te zetten, je weet maar nooit…
“Piet! Ik heb een tekening voor Sinterklaas!” roept een jongetje dat zelf verkleed is als de goedheiligman. Hij steekt het papier zo hoog mogelijk in de lucht terwijl de stoet langs hem trekt. Om hem heen staan kinderen te springen, zwaaien en lachen. De Sinterklaasintocht in Castricum is een feit: Sinterklaas is weer in het land.
Door de binnenstad danst een vrolijke groep pieten in pakken van alle kleuren van de regenboog. Ze goochelen met snoep, maken grapjes met kinderen en delen gul pepernoten en schuimpjes uit. Soms maakt een piet een korte pas opzij om speciaal even een kindje te begroeten dat verlegen naar hem staat te kijken. “Gaaf hè pap? Hij kwam speciaal naar mij toe om pepernoten te geven!”, zegt een meisje in een roze pietenpak glunderend tegen haar vader. (tekst gaat door onder de foto)
De Sint kwam samen met zijn pieten aan in Castricum, de goedheiligman werd zelf rondgereden door twee van zijn pieten. (foto: Streekstad Centraal)
De stoet zelf is een bont geheel. Versierde auto’s rijden rustig door de straten, gevolgd door een echte brandweerwagen die luid applaus krijgt van het publiek. En dan verschijnt het hoogtepunt: Sinterklaas, die door twee pieten wordt begeleid in een prachtig blauw-witte oldtimer. De Sint zwaait vrolijk, en alle kinderen zwaaien net zo vrolijk terug. Langs de route kijken kinderen vol bewondering naar hem. “Ja! Sinterklaas zwaaide naar me”, klinkt het vanaf de zijkanten.
Niet alleen de kinderen vermaken zich zichtbaar. De pieten zelf genieten net zo hard. “Ik kijk ieder jaar uit naar de reis met de boot naar Nederland,” vertelt een enthousiaste piet aan Streekstad Centraal. “En om dan alle kinderen weer te zien, dat is echt fantastisch. Al vind ik het ook heel erg leuk om samen met de Sint de daken op te gaan om alle kinderen weer te verrassen met een cadeautje in hun schoen.”(tekst gaat door onder de foto)
Voordat de Sint en zijn pieten naar binnen gaan om daar verder feest te vieren lopen de pieten nog de polonaise om de auto van Sinterklaas heen. (foto: Streekstad Centraal)
Wanneer de stoet het centrum door is, trekt het feest verder naar de Pancratiuskerk. Binnen gaat het feestelijke welkom onverminderd door. De Sint komt zelfs nog een keer ‘aan’ met een stoomboot – dit keer van karton – onder luid gejuich van de kinderen. De burgemeester verwelkomt hem vol trots: “Wat een eer dat Sinterklaas, na zijn aankomst op Texel, nu ook in Castricum langs komt. We heten u van harte welkom!” Sinterklaas zelf glimlacht breed. “Texel is een eiland, dus dat ik nu in Castricum écht mijn eerste stap op Nederlandse bodem zet, dat is prachtig,” zegt hij.
In de kerk is het bijna onmogelijk om stil te blijven staan. Zodra de muziek begint, springen de kinderen op alsof ze er al dagen op hebben gewacht. Pieten laten danspasjes zien, draaien rondjes en moedigen iedereen aan om mee te doen. Kleine pietenpakjes wapperen vrolijk mee, en de mini-sinterklaasjes zwaaien enthousiast met hun stafjes. De kou buiten lijkt op slag vergeten. (tekst gaat door onder de foto)
De kinderen staan te dringen om een plekje vooraan – zo dicht mogelijk bij Sinterklaas – te bemachtigen. (foto: Streekstad Centraal)
Vooral de allerkleinsten stralen alsof ze in een droom zijn beland. Een meisje van bijna vier jaar grijpt de hand van een dansende piet en probeert zo goed mogelijk hetzelfde pasje te doen. Haar vader lacht breeduit vanaf de zijlijn. “Ze heeft hier de hele week naar uitgekeken”.
Door de intocht is het sinterklaasgevoel in Castricum meer dan aanwezig. De komende weken staan helemaal in het teken van schoentjes zetten, liedjes zingen en aftellen naar pakjesavond. Als het aan de kinderen ligt mag Sinterklaas nog héél lang blijven. “Wat fijn dat u er weer bent!”
