Een onweersbui gooide zaterdag nog even roet in het eten, maar een dag later liet de zomer zich van haar beste kant zien. Op het Canadaplein genoten bezoekers zondag onder een aangename zon van livemuziek en jong talent. Daarmee is Zomer op het Plein weer begonnen aan zes weken gratis cultuur in de Alkmaarse binnenstad.
Waar zaterdag het optreden van Sabrina Starke door het noodweer korte tijd moest worden onderbroken, vormde de Talentstage van het Conservatorium Haarlem zondag het decor voor een ontspannen festivalmiddag. Jonge muzikanten deelden het podium met ervaren artiesten, terwijl op het plein bezoekers bleven hangen voor een drankje of spontaan een optreden meepakten. Het onderstreepte opnieuw waarom Zomer op het Plein inmiddels een vaste waarde is in de Alkmaarse zomer.
Na het eerste weekend schakelt Zomer op het Plein deze week direct een versnelling hoger. Van donderdag 2 tot en met zondag 5 juli staat het Canadaplein vier dagen achter elkaar in het teken van film, cabaret en livemuziek.
Donderdag begint met Alkmaar op Film, een compilatie van historische filmbeelden die is samengesteld ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan van de Historische Vereniging Alkmaar. Later op de avond is op een groot scherm de gerestaureerde Talking Heads-concertfilm Stop Making Sense te zien.
Vrijdag keert cabaretière Marja van Katendrecht terug naar het Canadaplein met een voorstelling vol humor, liedjes en herkenbare verhalen.
De zaterdag staat volledig in het teken van livemuziek. Ruben Hein, The Cosmic Carnival met een eerbetoon aan Fleetwood Mac en Tim Knol verzorgen achtereenvolgens de optredens.
Het weekend wordt zondag afgesloten met Zoë Livay en Hannah Mae, twee Nederlandse artiesten die de afgelopen jaren een steeds groter publiek hebben bereikt.
Alle activiteiten zijn gratis toegankelijk op het Canadaplein. Het volledige programma loopt nog tot en met begin augustus.
Tussen het riet, het water en de wandelpaden van het Kanaalpark in Langedijk schuilt meer geschiedenis dan je op het eerste gezicht zou denken. Wie de nieuwe Kiek-Terug-verhalenroute volgt, ontdekt de verhalen achter plekken waar mensen normaal zo aan voorbijlopen. De route werd zaterdagochtend officieel geopend door wethouder Floris de Boer.
Eigenlijk zouden de bezoekers na de opening wandelend langs een aantal verhalen trekken. Maar het is zaterdag warm. Heel warm. Daarom heeft de organisatie het programma iets aangepast. In plaats van lopend trekt het gezelschap deels per boot door het Kanaalpark. Dat levert niet alleen verkoeling op, het laat de bezoekers het gebied ook eens vanuit een ander perspectief bekijken.
Voor Floris de Boer is het een bijzonder eerste erfgoedproject. Pas net een paar dagen is hij wethouder van Dijk en Waard. “Ik ben sinds dinsdag wethouder, dus dit is meteen een mooi initiatief waar ik me mee bezig mag houden”, zegt hij enthousiast. “Ik kom hier echt vandaan. Daarom vind ik het ontzettend leuk dat dit er nu is. Het is mooi dat er tijd en aandacht wordt besteed aan erfgoed.”
Volgens De Boer past de verhalenroute goed bij de ontwikkeling van het Kanaalpark. “De gemeente groeit en we willen ook goede voorzieningen hebben. Hier komen natuur en geschiedenis mooi samen. Op deze manier maken we het verleden weer zichtbaar. Daar ben ik ontzettend trots op.” (tekst gaat door onder de foto)
Kersverse wethouder Floris de Boer opende zaterdagochtend vol trots de nieuwe Verhalenroute Kanaalpark: Kiek-terug. (foto: Streekstad Centraal)
Na de opening begint de rondleiding pas echt. Bij één van de informatieborden neemt streekhistoricus Arie Kaan de groep bezoekers mee terug in de tijd. Hij hoeft daarvoor eigenlijk alleen maar om zich heen te kijken. “Je kunt het je bijna niet voorstellen, maar hier lag vroeger een spoorlijn. Dat maakte het vervoer van alle producten een stuk makkelijker.”
Terwijl hij naar de Westdijk wijst, vertelt Kaan hoeveel de omgeving door de jaren heen is veranderd. Waar nu woningen staan, was het vroeger een drukte van belang. Boeren kwamen er samen, producten werden aangevoerd en via het kanaal en de spoorlijn weer verder vervoerd. Volgens Arie is dat precies waarom hij deze verhalen zo graag vertelt. “Als je hier nu staat, zie je dat helemaal niet meer.”
Bij vrijwel ieder bord vertelt Arie nét iets meer dan er op het informatiebord staat. Soms is dat een detail over een oude foto, soms een herinnering aan hoe het gebied er vroeger uitzag. Juist die extra verhalen maken dat de geschiedenis achter de borden nog meer tot leven komt. Dat was ook precies de bedoeling, vertelt Ellen Klaus, die de route in opdracht van de gemeente begeleidde. (tekst gaat door onder de foto)
Vanwege de hitte werden bezoekers met de boot naar een van de verhalen van de route gebracht. “Dit geeft het bezoekje toch nog even dat beetje extra.” (foto: Streekstad Centraal)
“Dit is de derde keer dat we zo’n route hebben gemaakt. De eerste keer lag de focus op de verhalen van de mensen die hier wonen, de tweede keer was het meer een poëzieroute met afbeeldingen. Deze keer gaat het echt over het gebied zelf. Persoonlijk vind ik dat veel interessanter.”
Achter de negentien verhalen gaat een flinke zoektocht schuil, vertelt Ellen. “We hebben ongeveer een halfjaar aan de route gewerkt. Je bent echt op zoek naar de mooie verhalen van het gebied.” En daar gaat tijd in zitten. “We willen dat mensen die de route lopen ook echt zien hoe het in al die jaren veranderd is. Het moeilijkste is eigenlijk dat je heel veel verhalen hebt en daar dan een selectie uit moet maken.”
Uiteindelijk kregen negentien verhalen een plek langs de route. Toch staan de borden niet altijd precies op de plek waar het verhaal zich afspeelde. “We hebben er bewust voor gekozen om ze meer als één route neer te zetten, met wat stukken ertussen. Als je alle borden precies neerzet waar het over gaat, staat er soms zomaar ergens één bord. We wilden er echt één geheel van maken.” (tekst gaat door onder de foto)
Vol enthousiasme vertelt Arie Kaan over de geschiedenis van het Kanaalpark in gemeente Dijk en Waard. (foto: Streekstad Centraal)
Voor het verzamelen van de verhalen werkte Ellen nauw samen met Arie Kaan, Gerlof Kloosterman, Henk Kauw, Nico Vader en Peter de Nijs. “Zij hebben ons echt geholpen met het vinden van de details en ook met het zoeken naar de juiste afbeeldingen bij de verhalen.”
Volgens Ellen vertellen de negentien borden samen het verhaal van het Kanaalpark. “Op de borden staan verhalen over de zuurkool, ondernemers, de BroekerVeiling, noem maar op. We hopen dat mensen daardoor op een andere manier naar het gebied kijken. Zeker bij oudere inwoners kan het herinneringen oproepen.”
Ook voor Arie zat een groot deel van het werk in het uitzoeken van al die verhalen. “Soms ben je gewoon een hele avond kwijt aan het onderzoeken van een afbeelding”, zegt hij lachend. “Maar het is wel echt mooi om te zien wat er uiteindelijk van gemaakt is.”
Na afloop blijven veel bezoekers nog even hangen bij de borden of lopen alvast een deel van de route, ondanks de warmte. Hier en daar wordt stilgestaan bij een oude foto of een verhaal. “Je denkt dat je de omgeving kent”, zegt een bezoeker terwijl hij nog eens naar een historische afbeelding kijkt. “Maar blijkbaar valt er toch nog genoeg te ontdekken.”
Er werd al naar uitgekeken, maar er waren ook al langer twijfels. Vrijdag werd duidelijk dat Lichtjesavond Alkmaar er dit jaar echt niet inzit. Wél wil de organisatie alles op alles zetten om in 2027 terug te komen met het geliefde evenement.
Het was geen eenvoudige beslissing, licht de organisatie deze stap toe. “De organisatie heeft deze moeilijke beslissing genomen omdat het evenement inmiddels zo is gegroeid dat het niet langer alleen door vrijwilligers kan worden georganiseerd. Om de veiligheid en continuïteit van het evenement te waarborgen, is een volgende professionaliseringsslag noodzakelijk.”
Al langer waren er zulke zorgen. Iets organiseren met alle verantwoordelijkheden en risico-analyses die daar tegenwoordig bijkomen, dat is voor de kleine organisatie die de Lichtjesavond nu nog is niet meer op te brengen. Maar het moet in de toekomst wel weer kúnnen. (tekst gaat door onder de foto)
In 2025 was de Lichtjesavond nog een groot succes, maar niet zonder zorgen. (foto: Marco Schilpp)
“Lichtjesavond is in de afgelopen tien jaar uitgegroeid tot meer dan een bootjesparade”, blikt de organisatie terug. Het evenement werd een vaste waarde in Alkmaar. “Langs de route ontstaan spontane buurtbijeenkomsten, bewoners versieren hun straten en muzikanten zorgen voor extra sfeer. Ook bezoekers van buiten Alkmaar weten het evenement steeds beter te vinden.”
Stadsstrand De Kade, dat net in dit jaar zijn allerlaatste zomer beleeft, hoopte de Lichtjesavond aan te kunnen grijpen als aanjager van de ‘KadeParade’, het slotfeest op 29 augustus. Maar de bootjes zullen dus niet over het kanaal varen als het zover is. Het laat goed de impact van de beslissing zien – die dan ook niet lichtvaardig is genomen.
Samen met de gemeente Alkmaar onderzoeken de betrokkenen nu óf en in welke vorm de traditionele Lichtjesavond kan worden omgevormd tot een evenement dat wél aan alle strenge eisen van dit moment voldoet. (tekst gaat door onder de foto)
Op de grachten leverde het evenement mooie plaatjes op. (foto: Marco Schilpp)
“Om de volgende stap te zetten is festivalprofessional Ronald Ramakers betrokken”, kondigt de organisatie in dat verband aan. “Hij was eerder onder meer directeur van GLOW Eindhoven en ziet veel potentie in de verdere ontwikkeling van Lichtjesavond.”
Ramakers kijkt er naar uit om zich voor dit Alkmaarse feest in te zetten, laat hij weten. “Lichtjesavond heeft alles in zich om uit te groeien tot een evenement waar Alkmaarders trots op zijn en waarvoor bezoekers van buiten de regio graag naar de stad komen”, vindt hij.
In 2027 moeten de resultaten van alle inspanningen te zien zijn, maar voor 2026 komt dat dus te vroeg, heeft de organisatie moeten besluiten. Daarmee verdwijnt het evenement voor dit jaar uit de agenda.
Het brengt onmiskenbaar kleur in de Sliksteeg, in de oude binnenstad van Alkmaar: de tijdelijke galerie die is ontstaan in de garage van Mike Twaalfhoven. Zo’n 240 schilderijen zijn hier te zien. “Kijk, wat het licht doet… Maar déze doe ik niet weg.”
Het overgrote deel van de schilderijen is te koop. Met prijzen van ‘twaalf tot 120 euro’, zegt Mike Twaalfhoven met een grijns. De tafel van twaalf heeft in zijn familie nou eenmaal extra betekenis. Wat dat betreft is ook dat getal 240 al symbolisch genoeg.
Wie de garage van Mike binnenstapt wordt vanzelf geprikkeld om naar symboliek te zoeken. De doeken van de artistieke vader van de Alkmaarder, overleden in 2012, lezen als verhalen die hun weg naar vorm, kleur, kunst wel móésten vinden. Dikke lagen olieverf op ongenaakbaar canvas, in een veelheid aan stijlen: dat is wat de bezoeker hier krijgt voorgeschoteld, en mee naar huis mag nemen. (tekst gaat door onder de foto)
Een groot doek brengt licht in de kleine steeg. (foto: aangeleverd)
“Of dit nou zo bedoeld is, dat weet ik niet hoor.” De zoon heeft alles hier zélf zo bij elkaar gezet. Het ingerichte atelier, de combinatie van kleuren en stijlen die dat oplevert, is dus op te vatten als een kunstwerk van de volgende generatie. De verhalen die bij de schilderijen horen zijn niet allemaal bewaard, dat niet. “Je mag het er ook een beetje zelf bij bedenken. Maar dit, een plaat van plexiglas bedekt met kolengruis, dat heeft wel met zijn eigen leven te maken.”
Kolenboer was één van de ambachten die Wim Twaalfhoven beoefende. Als boerenzoon uit Akersloot, opgegroeid tussen de bollen, wist hij: ik wil timmerman worden. Maar het werd de land- en tuinbouwschool, dat moest van z’n ouders. Om uiteindelijk niet als bollenboer, maar als kolenboer aan de slag te gaan.
“Kijk, met deze lamp op dat kolengruis… Dan zet je Pink Floyd op. Prachtig. Deze doe ik echt niet weg, die komt bij mij thuis achter de keukentafel.” (tekst gaat door onder de foto)
Met licht erop gaat het verhaal van het kolengruis op een eigen manier leven. (foto: Streekstad Centraal)
In de bouw werkte de latere schilder Wim Twaalfhoven wat jaren later tóch. Tegelijk volgde hij de avondmavo, zodat hij aan de slag kon als verpleegkundige. “Twaalf ambachten, dertien ongelukken, maar verpleegkundige is hij wel twintig jaar gebleven. In die tijd exposeerde hij ook in het ziekenhuis.”
Mike omschrijft zijn vader als een creatieve geest, die in de wereld om hem heen volop de interessante dingen zag, zich daardoor liet inspireren. Stilzitten was er niet bij. “Hij kocht huizen voor weinig geld en knapte ze helemaal op, hij kon goed met zijn handen werken. Tegelijk had hij ook een goed verstand.”(tekst gaat door onder de foto)
Mike bewondert zowel de technische als de artistieke kwaliteiten van zijn vaders schilderkunst. (foto: Streekstad Centraal)
Die combinatie komt voor een deel ook weer tot uiting in de kunst die Mike tentoonstelt in de Sliksteeg. Ideeën, associaties, die rijke symboliek – maar ook technisch kunnen. De olieverf was bij Wim Twaalfhoven in goede handen. “Die lagen zo in elkaar laten overlopen zonder dat het geknoei wordt, dat is niet makkelijk. Dat heb ik zelf ook wel ontdekt.”
Het is goed canvas, het is de beste olieverf – Mike ziet de technische kwaliteit. En zeker ook de artistieke kwaliteit, de opmerkelijke veelzijdigheid. Alle soorten voorstellingen hangen aan de Sliksteeg door elkaar, in verschillende gradaties van abstractie. “Je kunt hem niet op één stijl betrappen. Hij was volledig autodidact.” (tekst gaat door onder de foto)
Kleur is volop aanwezig in het werk van Wim Twaalfhoven. (foto: Streekstad Centraal)
Maar die veelheid aan schilderijen kan Mike onmogelijk allemaal in zijn eigen huis aan de muur hangen. Een paar heeft hij er natuurlijk wel. “Maar de rest stond hier maar onder een dekzeil. Ik heb vijf jaar geleden wel al eens geëxposeerd. Maar nu… Ik wil dat mensen er gelukkig van worden. Dat wordt niemand ervan als het maar onder een zeil ligt. Dus ik verkoop het, voor lage prijzen, zodat het straks bij mensen thuis kan hangen.”
Dat, of in een café, in een kantoor. Het werk past op vele plekken. Bloemen, duinlandschappen, kleurvlakken – net wat mensen erin zien. De schilderijen krijgen er in de ogen van hun nieuwe bezitters vast ook weer nieuwe verhalen bij en dat juicht Mike juist toe.
“Ik wil het onder de mensen brengen. Er hangt niks van ‘m in een museum, bij mijn weten. Wel bij particulieren. En ik heb de afgelopen weekenden ook al wat verkocht. Meer dan verwacht, minder dan gehoopt. Ik ben de komende weken elk weekend open.” Het adres: Sliksteeg 5, midden in Alkmaar. Zaterdag en zondag, vanaf 12:00 uur tot 16:00 uur. “Zie het als een verborgen parel in de stad! Dit vind je niet zomaar ergens anders. Hij deed het echt op z’n eigen manier.”
In het Oranjeplantsoen in Bergen is zaterdag aandacht besteed aan de inzet van Nederlandse veteranen. Tijdens de jaarlijkse veteranenmiddag kwamen veteranen, familieleden en andere belangstellenden bijeen om stil te staan bij hun ervaringen en bijdrage aan vrede en veiligheid.
De middag begon met het hijsen van de veteranenvlag. Burgemeester Jaap Bond deed dat samen met oud-luitenant-generaal der mariniers Frank van Sprang. Met de ceremonie sprak de gemeente haar waardering uit voor iedereen die zich tijdens oorlogen, vredesmissies en internationale operaties heeft ingezet voor Nederland.
Na het officiële gedeelte was er ruimte voor ontmoeting. Veteranen uit verschillende generaties gingen met elkaar in gesprek, wisselden ervaringen uit en haalden herinneringen op. Voor veel aanwezigen is de veteranenmiddag een moment om elkaar weer te zien en verhalen te delen.
Tijdens de bijeenkomst stonden burgemeester Bond en Van Sprang ook stil bij de rol van veteranen binnen de samenleving. Daarbij werd benadrukt dat vrijheid en veiligheid niet vanzelfsprekend zijn en dat de ervaringen van veteranen daar blijvend aan herinneren.
Veel veteranen delen hun verhalen nog altijd tijdens herdenkingen, gastlessen en andere activiteiten. Daarmee geven zij volgens de sprekers niet alleen inzicht in hun eigen ervaringen, maar dragen zij ook bij aan het bewustzijn over vrijheid en democratie.
Stadsstrand De Kade blijft niet. Daarover is véél gezegd en soms gaat er nog wel eens over, op het gemoedelijke strandje langs het kanaal. Maar liever kijken ze hier vooruit naar het leuks dat nog komen gaat. Want die allerlaatste zomer, die moet gewoon een feestje worden, helemaal in de sfeer van het Stadsstrand.
Het zijn zonnige dagen, en dan moet die 21e juni nog komen – het échte begin van de zomer. Strandweer natuurlijk, daar kijken ze hier altijd uit naar uit. “Een beetje zon en de mensen komen al”, is de ervaring van Sharon Nieuwland van het Stadsstrand, die graag aan Streekstad Centraal vertelt wat er nog op de planning staat.
De grote dag, dat moet zaterdag 29 augustus worden – dat wordt al gauw duidelijk. Voor die dag barst ze van de ideeën. “Het wordt geweldig, er komen zelfs dj’s uit Londen over om hier nog één keer te spelen.” (tekst gaat door onder de foto)
Sharon Nieuwland (links) samen met bedrijfsleider Michelle Oostwouder (foto: Streekstad Centraal)
Ook de komende weken staat er al genoeg op het programma. “Ron vond ook: we moeten er écht nog een keer op inzetten, ook voor onze vaste gasten”, zegt Sharon, verwijzend naar eigenaar Ron Koppies. De grote droom, deze bijzondere plek voor de toekomst veilig stellen, die spatte dit voorjaar uiteen – maar de tijd die rest, die moet wel in het teken staan van die droom, van alles waar Stadsstrand De Kade altijd voor stond.
“We zijn nu weer bezig met de landenthema’s. Iedere woensdag een ander land”, vertelt Sharon. “Volgende week is het thema India. Suriname en Spanje komen er ook nog aan.”
Dat geeft extra sfeer aan een bezoekje aan het Stadsstrand, maar zelfs als er geen bijzonder thema is blijven de mensen komen, ziet het personeel. “Mensen beseffen echt wel dat ze nú nog kunnen gaan en dat doen ze ook”, verklaart Sharon. Ook als Streekstad Centraal er op een gewone namiddag is staan overal bordjes met reserveringen. (tekst gaat door onder de foto)
De lichtjesavond is meteen ook de avond van KadeParade, het grootse eindfeest van het Alkmaarse stadsstrand (foto: Marco Schilpp)
“We zetten alles in op de KadeParade op 29 augustus”, blikt Sharon verder vooruit. Dan maakt het strand een extra groot feest van de jaarlijkse Lichtjesavond, die vanaf de kade natuurlijk goed te zien is. “Er komen twee podia, zodat het niet stilvalt. En het dak” – ze blikt omhoog – “dat gaat eraf, letterlijk, als het tenminste niet regent. ”
Want ná dat grote feest moet toch alles weg, Stadsstrand De Kade maakt plaats voor een ander paviljoen. “Ja, daar kunnen we nog wel wat helpende handjes bij gebruiken. Opruimen, alles moet weg. Mensen kunnen ook dingen overnemen.”
Tegelijk met de feestelijkheden rond de KadeParade komt er ook een markt. Belangrijk is ook het afscheidsfeest een week eerder. Dat is echt gericht op kinderen, want voor veel Alkmaarse kinderen is het strand een geliefde plek. “Kinderen vragen me ook: waar moeten we straks nou heen? We gaan pannenkoeken voor ze bakken, het moet echt een mooi afscheid voor ze worden.”
Waardig, liefdevol, warm: een afscheid in de geest van Stadsstrand De Kade, verspreid over de zomermaanden die er nu aan gaan komen, dáár wil iedereen dolgraag zijn best voor doen, zo veel is duidelijk. “En dan, 30 augustus, tja. Dan is het klaar. Maar eerst gaan we nog even genieten.”
Automobilisten die regelmatig over de Kennemerstraatweg rijden, kunnen sinds kort weer een bijzonder stukje lokale geschiedenis spotten. De historische grenspaal op de grens van Alkmaar en Heiloo is na een restauratie teruggeplaatst en weer zichtbaar in het straatbeeld.
De natuurstenen paal staat al meer dan een eeuw op de grens tussen Alkmaar en Heiloo. Hoewel veel inwoners er regelmatig langs komen, zullen maar weinig mensen sitlstaan bij de geschiedenis achter het monument. Toch staat de grenspaal al ruim een eeuw op de scheidslijn tussen beide gemeenten en vertelt het een verhaal dat teruggaat tot het begin van de vorige eeuw.
Eerder dit jaar verdween de grenspaal tijdelijk uit beeld. Dat leidde tot vragen van inwoners die zich afvroegen waar het monument gebleven was. Al snel bleek dat de paal niet was verdwenen, maar was weggehaald voor onderhoud en restauratie. De werkzaamheden werden uitgevoerd om het monument in goede staat te houden. (tekst gaat door onder de foto)
Wie goed kijkt, ziet boven in de vernieuwde grenspaal het wapen van Alkmaar terug. (foto: PersfotoNH)
Volgens de gemeente was de opknapbeurt nodig omdat de grenspaal door de jaren heen te maken had gekregen met slijtage. Ook was het monument steeds minder zichtbaar geworden doordat het grotendeels werd overwoekerd door klimop. Een grote restauratie bleek uiteindelijk niet noodzakelijk, maar het monument is wel schoongemaakt en hersteld.
De geschiedenis van de grenspaal gaat terug tot 1921. Het monument markeert al meer dan honderd jaar de gemeentegrens tussen Alkmaar en Heiloo. Na een flinke grenscorrectie in 1972 kwam de paal te staan langs de Heilooër Tolweg, vlak bij de Kennemerstraatweg. (tekst gaat door onder de foto)
De historische grenspaal is na de restauratie teruggeplaatst op een beter zichtbare plek langs de grens van Alkmaar en Heiloo. (foto: PersfotoNH)
Na de restauratie heeft de grenspaal opnieuw een plek gekregen vlakbij de gemeentegrens. Daarbij is gekozen voor een locatie in de directe omgeving van de oorspronkelijke standplaats. Op de oude plek was de paal door begroeiing steeds minder zichtbaar geworden en bovendien lastig bereikbaar voor onderhoud.
Wie nu over de Kennemerstraatweg rijdt, kan de gerestaureerde grenspaal weer bewonderen. Niet langer verscholen onder de klimop, maar zichtbaar op de plek waar Alkmaar sinds 1972 overgaat in Heiloo. Een kleine paal misschien, maar wel één die al meer dan honderd jaar iedereen herinnert waar de grens ligt. (hoofdfoto: PersfotoNH)
“Volgens mij hebben we hem!” Daniëlle Koelemij slaakt donderdagavond in de stromende regen een vreugdekreet. De voorzitter van de Stichting Kaeskoppenstad is samen met twee duikers van Duikschool KevMic-Diving Alkmaar in het Verdronkenoord op zoek naar allerlei rekwisieten die na Kaeskoppenstad in de gracht zijn beland.
Het zijn de spullen die toebehoren aan het Kleermaeckersgilde van Kaeskoppenstad, die afgelopen week een kraam hadden opgezet tegenover wijkcentrum De Eenhoorn in de Alkmaarse binnenstad. Matty Toorenburg is de coördinator van het gilde: “Om de tafel netjes te maken, lagen er rode kleden over de tafels. Daar bovenop lagen kinderpoppetjes, weefgetouwtjes en allerlei spulletjes om te verkopen.” (tekst gaat verder onder de foto)
De kraam van het Kleermaeckersgilde afgelopen weekend bij Wijkcentrum De Eenhoorn aan het Verdronkenoord. (foto: aangeleverd)
Maar Matty spreekt vooral met trots over het pronkstuk: het zelfgemaakt vaandel van het gilde. Maandagavond ging het mis, toen men bijna klaar leek met opruimen. “Alles hadden we in dozen in een trolley gezet, en zonder dat we er erg in hadden, reed de trolley zo de gracht in.”
Alles verdween in het troebele water naar de bodem van de gracht. Daniëlle Koelemij wist dat sommige zaken onvervangbaar waren, en kreeg het idee dat ze duikers nodig had. Op internet ging ze op zoek naar adresjes. Als eerste belde ze met de Alkmaarse duikschool KevMic Diving.
Marcel Coret nam de telefoon op. Ze had meteen de juiste te pakken. “Want wij zijn de enige met vergunning om in de Alkmaarse stadsgrachten te duiken. Als we het water ingaan, moet de havenmeester ervan weten en zonodig de scheepvaart stilleggen. Anders is het te gevaarlijk.” (tekst gaat verder onder de foto)
De eerste duikavond leverde de nodige troep op plus een aantal eigendommen van het kleermakersgilde, maar nog niet het begeerde vaandel (foto: aangeleverd)
Marcel hoefde over het verzoek niet lang na te denken. “Natuurlijk komen wij dan helpen.” En zo geschiedde. Marcel trommelde meteen Kim uit Alkmaar en Peter uit Heerhugowaard op, twee professionele hobbyduikers die de klus maandagavond wilden klaren. Daniëlle Koelemij is dolblij dat ze hier niets voor hoefden te hebben: “Het zijn schatten van mensen die die dit nu vrijwillig doen, omdat ze het zo tof vinden dat Kaeskoppenstad door zoveel vrijwilligers wordt georganiseerd.”
Zo zochten de duikers maandagavond een groot deel af van de bodem van de gracht. Op de tast, want de zichtbaarheid blijkt praktisch nul. Het is alweer meer dan tien jaar geleden dat de gracht voor het laatst gebaggerd is. En dat was te merken.
De bodem van het Verdronkenoord blijkt bezaaid met blikjes, glaswerk, fietsen, hekken, mobiele telefoons en andere verloren of gedumpte zaken. Ook kwamen er enkele spullen boven water die van de trolley van het Kleermakersgilde afkomstig waren, zoals een belangrijke oorkonde met de uitleg van het vaandel. Maar maandagavond moesten de duikers na enkele uren stoppen met zoeken, zonder het vaandel zelf te hebben gevonden. (tekst gaat verder onder de foto)
Zowel maandag als donderdag moesten de vrijwilligers van Kaeskoppenstad samen met Marcel Coret de vorderingen van de duikers in de stromende regen gadeslaan. (foto: Streekstad Centraal)
De duikers beloofden donderdag terug te keren en verder te zoeken. Die belofte kwamen Marcel, Peter en Kim na. In de avonduren, toen het weer rustig was op het water en bootjesverhuur De Kraak naar huis was, doken de hobbyduikers weer de gracht in.
Donderdag leek het wat beter te gaan dan maandag. De eerste vreugdekreten voor Kaeskoppenstad-voorzitter Daniëlle Koelemij kwamen echter te vroeg. De lappen stof die boven water kwamen, waren niet van het verloren vaandel, maar bleken de gordijnen die het gilde had gedrapeerd over de tafel van de kraam.
In de loop van de avond verplaatsten de duikers zich steeds verder van de plek af waar de trolley in het water was beland. “Er staat hier blijkbaar een sterke stroming”, zo licht Marcel de strategie van de duikers toe. Sommige zaken werden inderdaad tientallen meters verderop teruggevonden op de bodem, maar niet de hoofdprijs: het vaandel waar zoveel liefde en energie in was gestoken om te maken. (tekst gaat verder onder de foto)
Daniëlle Koelemij en Marcel Coret met de buit van de avond: het verloren vaandel van het Kleermaeckersgilde. (foto: Streekstad Centraal)
Na een uur zoeken besloten de duikers het weer dichterbij de plek te zoeken waar alles in het water was beland. Dat leidde rond 21:00 uur tot succes. “We hebben hem nu echt!”, riep Daniëlle meteen enthousiast zodra duidelijk was wat de duikers in het water omhoog hielden. En daarmee werd deze keer niet gedoeld op Osama Bin Laden of Saddam Hussein.
Voordat het vaandel in de bagger werd gevonden, kwam eerst al de achterkant van de stand boven water. Ook alle drie gordijnen van de kraam waren inmiddels uit het water gehaald. De duikers hadden het gevoel dat het vaandel niet meer ver weg kon zijn. En dat bleek ook zo. Uiteindelijk werd het bijna voor de deur van De Eenhoorn gevonden. (tekst gaat verder onder de foto)
Het vaandel van het Kleermaeckersgilde ligt te drogen op een motorkap, voordat het donderdagavond in een wasmachine verdwijnt. (foto: Streekstad Centraal)
Marcel Coret is graag bereid om samen met Daniëlle Koelemij en het vaandel op de foto te gaan. “Dat doen we gewoon voor jou hè, burgemeester”, lacht hij terwijl hij het drijfnatte vaandel overhandigt. “Heel tof. 1573 keer dank je wel”, reageert Koelemij in stijl.
“En ik zie het al helemaal voor me: vrijdagavond zitten we met alle vrijwilligers van Kaeskoppenstad in De Eenhoorn voor een bedankavond. Daar toveren we natuurlijk een fris gewassen vaandel tevoorschijn. Wat zal dat een mooie verrassing zijn!”
Kunst, cultuur, samenzijn: daar komt Zomer in de Mare in het kort op neer. Het feestelijke voorprogramma van Zomer op het Plein in de binnenstad laat Alkmaar Noord ‘n beetje bruisen in de eerste zomerweken en daar zijn ze blij mee in de buurt.
“Als de zon schijnt, dat helpt wel moet ik zeggen, dan heeft iedereen er weer zin in.” Aan het woord is Dorus Smit, programmeur van het festival. Het weer is een tikje wisselvallig, maar de zon laat zich heus wel zien, dus in de basis zit het goed met deze eerste editie van het jaar.
In de Rekerhout zorgen vreemde attributen voor verwondering. Theatervoorstellingen zijn de rode draad van een dagje Zomer in de Mare, maar er zijn ook prikkelende speeltoestellen – en zelfs los daarvan welkome festivalsfeer in het park van Alkmaar Noord. (tekst gaat door onder de foto)
Ook acrobatiek is deel van het programma. (beeld: Streekstad Centraal)
Want hoewel de noordelijke wijken van Alkmaar samen groot genoeg zijn om een stad op zichzelf te vormen, concentreren de evenementen in de stad zich toch veelal op het oude centrum en de directe omgeving ervan. Muziek in de Alkmaarderhout, Kaeskoppenstad in het centrum: ook dit weekend was daar weer genoeg te doen.
Maar in De Mare bestaat zeker wel behoefte aan eigen initiatieven in de buurt en dat gat vult Zomer in De Mare. “We gaan door tot het weekend van 20 en 21 juni”, blikt Smit vast vooruit. “Het is gratis toegankelijk voor iedereen.”
En ‘iedereen’, daar bedoelen ze bij Zomer in De Mare ook mee: alle leeftijden. Het programma is nadrukkelijk ook voor kinderen bedoeld. Het gratis evenement trekt dan ook veel gezinnen met kinderen.
Meer informatie over het programma de komende weekenden is te vinden op de website van Zomer op het Plein.
Alkmaar was traditioneel niet alleen een centrum van handel, maar ook van kennis. In de verstilde Librije boven de ingang van de Grote Kerk werden machtige boeken bewaard, met daarin de belangrijkste kennis van de afgelopen eeuwen. Die boeken liggen intussen in het Regionaal Archief, maar een kunstwerk dat dit weekend werd gepresenteerd brengt de oude verhalen en kennis tóch terug naar de kerk.
De van origine Franse kunstenares Laurence Aëgerter legde damasten dekbedden en kussens neer op de koele vloeren van de Grote Kerk, een beeld dat misschien in eerste instanties nog associates van een festival of een strand oproept – maar bij een nadere blik toch juist die oude boeken tot leven brengt.
“We vragen ieder jaar een kunstenaar om een nieuw werk te maken”, legt Elianne Odding van de Grote Kerk uit, die zich ook al eerder met de kunst in de kerk bezighield. “Dit jaar is Laurence aan de beurt.” (tekst gaat door onder de foto)
Laurence Aëgerter (links) en Elianne Odding geven uitleg over de nieuwe tentoonstelling (foto: Streekstad Centraal)
Laurence is een internationaal vermaard kunstenaar, die haar verhaal in vlot Nederlands doet. “Ik vind het één van de leukste dingen om op historische, prachtige plekken mijn verbeelding, mijn fantasie haar gang te laten gaan.” Ze noemt de Alkmaarse Grote Kerk een ‘waanzinnig mooie kerk’.
De historie van de oude bibliotheek keert terug in de fijnzinnige patronen die op het kunstwerk zijn te ontwaren. Beter kijken lóónt dus. Verdieping, verstilling – net als in die heel oude Librije. Maar ook het hoge krijgt de aandacht, door een gouden ladder naar de bovenste delen van de kerk.
Zo komen de architectuur en de vele verhalen van de kerk samen in een aantrekkelijke visuele presentatie. Bezoekers maken hun rondgang tussen de bedjes door en laten het zo ook voor henzelf tot leven komen. Nog tot en met september is ‘Nieuw Licht – ode aan dagen van wijsheid’ te zien in de Grote Kerk.
