Nikita Wessendorp en Adriaan van ‘t Hoenderdal zijn dit jaar tien jaar getrouwd. Maar dat jubileum heeft weer te maken met een ánder jubileum, namelijk dat van de Alkmaarse scholengemeenschap Jan Arentsz, die 75 jaar bestaat. Sterker nog: beide jubilea worden op precies dezelfde dag gevierd. “We hebben kaarten, zeker!”
Het verband tussen beide feestelijkheden laat zich raden: Adriaan en Nikita ontmoetten elkaar in hun middelbareschooltijd op het Jan Arentsz. Al zit dat nog nét iets anders, blijkt als Streekstad Centraal de twee geliefden spreekt op een druilerige woensdagmorgen in de binnenstad van Alkmaar.
“We hadden elkaar eigenlijk nooit gezien”, vertelt Nikita. “We vielen elkaar dus niet echt op. Tot die werkweek…” Adriaan vult aan: “Naar de Ardennen. Met de bus.” (tekst gaat door onder aan)
Nikita zat op de havo, Adriaan op het vwo. Tijdens die werkweek hadden ze elk hun eigen programma, maar in de bus ernaartoe zat Nikita op het bankje voor Adriaan. En dat was blijkbaar genoeg om de vonk tóch over te doen slaan. “Daarna zijn we inderdaad gaan afspreken”, zegt Nikita.
“Eigenlijk wilden we helemaal niet naar de Ardennen”, herinnert Adriaan zich. “Het was voor ons allebei niet de eerste keus. Maar het is dus toch maar goed geweest…” En het was ook echt wel een mooie werkweek, met veel avontuur. Ze kijken er nu samen met dubbel plezier op terug.
Nikita vertelt hoe het daarna verder ging: afspreken, samen naar de bioscoop. De eerste echte zoen op het schoolfeest, in de vroegere discotheek Extase. Samen naar het vuurwerk kijken op 8 oktober. Het voelde goed, maar een naam had het toen nog niet, deze ontluikende liefde van twee tieners. (tekst gaat door onder de foto)
Dat vuurwerk, dat was toch de spreekwoordelijke klapper. “Ik dacht, wat gaan we nou doen, wat is het?” vertelt Adriaan. “De volgende dag ben ik naar haar huis gegaan. Ik vond het héél spannend. Bij de voordeur heb ik verkering gevraagd.”
Hij vroeg het ‘aan’, Nikita zei er natuurlijk ‘ja’ op – en zo werd 9 oktober hún dag. “Die datum staat ook in onze ringen, ook al zijn we op 30 september getrouwd”, zegt Nikita. En 3 oktober, de dag van de reünie, ligt daar precies tussenin. “Dan willen we dus vieren dat we tien jaar getrouwd zijn.”
Want het hield dus stand, dat prille geluk op 9 oktober bij een voordeur in De Mare. Al achttien jaar houdt het stand: deze liefde is volwassen. “Na de middelbare school ging ik in Haarlem studeren, hij in Alkmaar, maar we bleven elkaar gewoon zien. We gingen samenwonen. Acht jaar na dat moment bij de voordeur trouwden we hier in het stadhuis en vierden ons feest op het strand van Castricum.”
Een mooie dag, herinnert Adriaan zich. “We houden er allebei niet zo heel erg van om in het middelpunt te staan, maar toen was het goed. Met precies de mensen die we er graag bij hadden, niet te groot.” (tekst gaat door onder de foto)
Na de huwelijksdag volgde een huwelijksreis van drie maanden, door Zuidoost-Azië. Samen leerden ze er duiken langs de Thaise stranden. Ze kochten er elk hun eigen motor en gingen kriskras door Vietnam. Ze beklommen de hoogste berg van Borneo. Zo groeide wat begon in een doodgewone bus naar de Ardennen uit tot het grote avontuur dat ze toen misschien al heel even voor ogen hebben gehad, als liefdesdroom.
Inmiddels wonen ze zelfs in het vroegere ouderlijk huis van Nikita, dat ze konden overkopen. Die beroemde voordeur komt dus ook nog terug in hun verhaal. Intussen vormen ze zelf een gezin met een dochter en een zoon. (tekst gaat door onder de foto)
Op school was het nog klein allemaal. “Toen het eenmaal aan was, wisten we elkaars kluisjescode en verstopten we cadeautjes voor elkaar”, vertelt Adriaan. “Een briefje, een snoepje, iets kleins. Dan had je de hele dag iets om naar uit te kijken.” En ze spraken af bij de lift. “Daar mochten we helemaal niet in, we hadden ook de sleutel niet. Maar als de deuren toevallig opengingen, glipten we naar binnen. Even samen staan tussen twee lessen, snel een kusje stelen — tot iemand anders op het knopje duwde en we er weer uit moesten.”
Uiteraard koesteren ze ook gezamenlijke herinneringen aan de school zelf, al zaten ze dus nooit bij elkaar in de klas. De kleurrijke meneer Mans bijvoorbeeld, van Nederlands. “Die was zó anders”, zegt Nikita. Daar leerden ze ook weer van, realiseert Adriaan zich nu. “Juist doordat hij zo anders was liet hij zien: je kunt zijn wie je bent. Dat was belangrijk, op die leeftijd zijn mensen vaak nog onzeker.”
Nikita vult aan dat ook andere leraren voor haar dat verschil maakten, door haar écht te motiveren. “Toen vond ik nog wel eens: ach, school, stóm. Maar als je ouder bent kijk je daar wel anders naar. Het heeft impact gehad.” (tekst gaat door onder de foto)
Tussen alle mooie herinneringen zijn er ook sombere. Net als oud-directeur Jan Alex Brandsma noemen ze de dood van Gerd Nan van Wijk, door zinloos geweld. Maar Nikita herinnert zich ook het pesten in de klas en hoe een klasgenoot daardoor de verschrikkelijke beslissing nam om uit het leven te stappen. “Dat was ook zó erg, daar denk ik nog wel aan terug. Gelukkig hadden we wel elkaar dan, in de klas.”
Op de dag van de reünie zullen oudleerlingen, oudleraren en ook de mensen die dat allebei tegelijk zijn al die herinneringen samen bovenhalen. Nikita en Adriaan willen het niet missen, zeker niet. Al hebben ze op 3 oktober dus eigenlijk zélf een feest. “Ja, ze hadden ons wel even om toestemming mogen vragen”, lacht Adriaan.
Maar ze hebben tóch jonge kinderen en zo is dat voor veel mensen in hun vriendenkring, dus het is prima om dat huwelijksjubileum overdag te vieren. Dan zijn de kinderen er ook gezellig bij. En ‘s avonds kunnen hun ouders dan alsnog naar die reünie, om weer even stil te staan bij hoe het ooit allemaal begon. En over een jaar of tien vertellen ze hun kinderen dat een werkweek waar je niet heen wil bést goed kan uitpakken.