De politie is dringend op zoek naar een 87-jarige vrouw die sinds de nacht van zaterdag op zondag vermist is in Egmond aan Zee. Ondanks meerdere Burgernetoproepen is de vrouw, die luistert naar de naam Trees, zondagmorgen nog altijd niet gevonden. Inwoners wordt gevraagd uit te kijken naar de vrouw en ook hun tuin, schuur en andere bijgebouwen te controleren.
Zij is het laatst gezien op de kruising van de Sportlaan, Voorstraat en Egmonderstraatweg te Egmond aan Zee. De vermiste vrouw heeft een lichte huidskleur, een slank postuur en is ongeveer 1,80 meter lang. Zij draagt een rood met zwart shirt, een donkere broek en bruine schoenen. Volgens de politie loopt zij wat moeilijk.
De eerste Burgernetmelding over de vermissing werd rond 00.42 uur verspreid. Omdat de vrouw nog niet was gevonden, volgden om 05.32 uur en 08.11 uur herhaaloproepen.
De politie vraagt inwoners nadrukkelijk om niet alleen op straat uit te kijken, maar ook hun tuin, schuur, garage of andere plekken rond de woning te controleren. Het is niet uitgesloten dat de vrouw ergens beschutting heeft gezocht.
Wie de vrouw ziet of informatie heeft over haar verblijfplaats, wordt gevraagd contact op te nemen met de politie via 112. Inmiddels is er ook een foto van de 87-jarige Trees gedeeld.
Een gouden speldje op een shirt of rugtas. Voor de één misschien een klein detail, maar tijdens de eerste editie van de Vierde van De 4 van Alkmaar heeft het speldje een duidelijke boodschap: ik sta open voor een wandelmaatje.
Het initiatief, dat de naam Gouden Wandelmaatje kreeg, werd zaterdag voor het eerst gelanceerd door Le Champion en Bever. Het idee is simpel: wandelaars die graag samen lopen, maar geen wandelmaatje hebben, krijgen een gouden speldje. Daarmee zijn ze onderweg herkenbaar voor andere deelnemers die ook openstaan voor gezelschap.
“Het is er eigenlijk voor mensen die wel van wandelen houden, misschien ook van samen wandelen, maar die niet iemand hebben om de vierdaagse mee te wandelen”, legt Jeroen Wouda van de organisatie uit. Volgens hem draait het initiatief niet alleen om het evenement zelf. “Het gaat ons niet zozeer om de deelname. We willen vooral mensen in beweging brengen. En als dat samen kan, dan is dat natuurlijk mooi.”
Dat de behoefte bestaat, blijkt wel uit het aantal aanmeldingen. Voor de eerste editie meldden zich bijna honderd deelnemers aan. “Voor een eerste keer vinden we dat al best veel”, zegt Wouda. “We gaan meemaken hoe het loopt, maar we willen hier zeker een vervolg aan geven.” (tekst gaat door onder de foto)
Tijdens de laatste dag van De 4 van Alkmaar deden ook de 1-daagse lopers mee, waaronder de Gouden Wandelmaatjes. (foto: Streekstad Centraal)
Hoe dat er in de praktijk uitziet, merken deelnemers zaterdag tijdens de wandeling. Fokko loopt alle vier de dagen mee en kwam pas op de wandeldag zelf in aanraking met het Gouden Wandelmaatje.
“Ik kreeg hem net aangereikt door Bever.” Het gouden speldje prijkt nog maar net op zijn shirt, maar enthousiast is hij al wel. “Er lopen veel mensen met elkaar, maar er zijn ook een heleboel mensen die alleen lopen, waaronder ik.”
Toch verwacht hij niet dat het moeilijk zal zijn om contact te leggen. “Ik ben zelf wel een beetje een babbelkont, dus meestal krijg ik onderweg wel contact.” Juist daarom vindt hij het speldje een goed idee. “Het is een soort anker. Je weet dat iemand ervoor openstaat om contact te hebben. Dat maakt het toch wat drempelverlagender.” (tekst gaat door onder de foto)
Voorafgaand aan de start van de Vierde van De 4 van Alkmaar konden deelnemers aan het Gouden Wandelmaatje hun pin ophalen. (foto: Streekstad Centraal)
Dat het idee daadwerkelijk werkt, blijkt zaterdag al tijdens de wandeling. Corrie had zich vooraf aangemeld voor het Gouden Wandelmaatje omdat ze alleen liep en hoopte onderweg wat aanspraak te vinden. “Ik dacht: misschien heb ik dan onderweg wat gezelschap.”
Bij de eerste stempelpost was dat nog niet gelukt. “Ik heb eigenlijk nog niemand met een speldje gezien.” Lang duurde dat niet. Niet lang nadat Streekstad Centraal met Corrie had gesproken, kwam ze in contact met Ronald. Ook hij liep mee met het Gouden Wandelmaatje. “Ik loop altijd alleen, dus ik vond het wel gezellig om eens samen met iemand anders te lopen.”
Het samen oplopen bevalt hem in ieder geval goed. “Het loopt gewoon wat gezelliger, en ookal lopen we beide een andere afstand, ik denk toch dat we de dag samen uitlopen.” (tekst gaat door onder de foto)
Corrie en Ronald begonnen de wandeltocht alleen, maar eindigde uiteindelijk gezellig samen. (foto: Streekstad Centraal)
Ook over het initiatief zelf hoeft hij niet lang na te denken. “Ik vind het een goed initiatief. Zeker omdat er voor deze dag al een bijeenkomst was om samen te komen. Daardoor herken je toch mensen die ook alleen lopen, en dan loop je plots toch samen. Net als wij nu.”
De ontmoeting bleef niet beperkt tot Corrie en Ronald. Even later kwamen ze onderweg nog een derde wandelaar met een gouden speldje tegen, die ze al kenden van de bijeenkomst bij Bever Sport in aanloop naar de wandeltocht. Uiteindelijk liepen ze met z’n drieën de 15 kilometer uit.
Daarmee lijkt het doel van het Gouden Wandelmaatje direct bereikt. Waar de drie deelnemers de dag nog zonder wandelmaatje begonnen, eindigden ze samen. Sterker nog: er zijn inmiddels al plannen gemaakt om vaker samen te gaan wandelen. Voor Corrie staat het dan ook vast: “Het gouden speldje is een heel leuk initiatief. Hopelijk gaan ze dit voortzetten.”
Op de N242 bij Alkmaar zijn zaterdagmiddag twee auto’s met elkaar in botsing gekomen. Het ongeval gebeurde op de rijbaan richting de Kooimeer en A9, vlak voor de afslag naar bedrijventerrein Overdie.
Door de aanrijding raakten beide voertuigen zwaar beschadigd. Hulpdiensten kwamen snel ter plaatse, waaronder een ambulance om de betrokken inzittenden te controleren. Ondanks de forse schade raakte niemand gewond.
Beide auto’s konden niet meer rijden, en zijn door een bergingsbedrijf afgevoerd. Het ongeluk zorgde enige tijd voor verkeershinder op de N242. Nadat de beschadigde voertuigen waren geborgen en de rijbaan was vrijgemaakt, kon het verkeer weer zonder problemen doorrijden.
Hoe de botsing heeft kunnen ontstaan, is nog niet bekend.
Een wielrenner is zaterdagmiddag gewond geraakt bij een verkeersongeval op de Geesterweg in Akersloot. Het incident gebeurde ter hoogte van de kruising met de Sluisweg.
Na de melding werden meerdere hulpdiensten met spoed naar de locatie gestuurd. Ter plaatse bleek een wielrenner in botsing te zijn gekomen met een auto. Door de impact van de aanrijding is de fietser gelanceerd en kwam hij op het wegdek terecht.
Ambulancepersoneel heeft het slachtoffer ter plaatse medische zorg verleend. Vervolgens is de wielrenner voor nader onderzoek en behandeling overgebracht naar het ziekenhuis. Over de aard en ernst van de verwondingen is niks bekend.
Ook de politie was aanwezig om het ongeval af te handelen. Agenten hebben de situatie vastgelegd en ondersteunden bij de verdere afwikkeling van het incident.
De fiets van het slachtoffer is meegenomen naar het politiebureau in Castricum. Hoe het ongeval heeft kunnen gebeuren is nog niet bekend.
Tussen de honderden wandelaars die deze week deelnemen aan De 4 van Alkmaar loopt ook de 16-jarige Timo mee. Daarmee is hij de jongste deelnemer van het evenement. Vrijdagochtend staat hij samen met zijn oma Lia aan de start van de derde wandeldag. Allebei in korte broek, ondanks het frisse weer. “Dat is helemaal niet koud”, zegt oma Lia lachend. “Het loopt gewoon veel lekkerder.”
Met zijn zestien jaar is Timo een opvallende verschijning tussen de veelal oudere wandelaars. Zelf kijkt hij daar heel anders naar. “Het is gewoon heel leuk. Ik loop lekker mee, soms kletsen we even met mensen, maar dat is het wel. Ik loop gezellig met mijn oma.”
Juist dat laatste maakt deze editie bijzonder. Normaal gesproken trekt hij samen met zijn vader de wandelschoenen aan. Zo liep hij ook al drie keer de Nijmeegse Vierdaagse. Dit keer zijn het Timo en oma Lia die samen de kilometers maken. “Ik wandel altijd al een beetje, vaak met mijn vader. Daarom vind ik het heel leuk dat ik nu met mijn oma kan lopen. Dat doe ik meestal nooit.”
Dat de route door zijn eigen vertrouwde stad loopt, maakt het voor hem alleen maar leuker. “Dat is gewoon erg leuk. Het is een hele leuke omgeving. En je herkent allemaal plekken waar je normaal niet zo snel lopend langskomt.” (tekst gaat door onder de foto)
Tussen alle ‘oudere’ lopers die de 25 kilometer lopen, loopt ook de 16-jarige Timo samen met zijn oma. “Oefenen voor de Nijmeegse Vierdaagse.” (foto: Streekstad Centraal)
Voor Timo zijn de kilometers in Alkmaar bovendien een mooie voorbereiding op de Nijmeegse Vierdaagse later deze zomer. Daarom koos hij voor de 25 kilometer. “Dat is wel te doen. Ik heb Nijmegen al drie keer eerder gelopen, dus deze afstand is wel te doen nu. Het is gewoon altijd wel moeilijk, dus dat blijft het ook wel een beetje. Maar het is wel ontzettend leuk.”
Veel trainingsuren gingen er niet aan vooraf. “We hebben niet heel veel geoefend, dus deze vier dagen zijn wel goed voor de voorbereiding op de Vierdaagse van Nijmegen.”
Over één ding maakt de jongste deelnemer zich in ieder geval weinig zorgen. “Ik heb nog nooit last gehad van blaren, dus ik heb geluk. Ik loop gewoon en dan komt het weer goed.” Voor mensen die twijfelen om zelf eens mee te doen, of zelf willen beginnen met wandelen, heeft hij een simpel advies: “Het is gewoon gaan. En het is erg belangrijk dat je genoeg eten meeneemt want je wil natuurlijk geen hongerklop krijgen. En verder genoeg drinken. Dorst krijgen wil je ook niet.” (tekst gaat door onder de foto)
Timo is de jongste deelnemer aan de achttiende editie van De 4 van Alkmaar. Hij loopt alle vier de dagen gezellig met zijn oma. (foto: Streekstad Centraal)
Alsof de wandelweek nog niet bijzonder genoeg was, ging donderdag tijdens de route Timo zijn telefoon. “Ik kreeg gisteren het belletje met de mededeling dat ik geslaagd ben. Daar ben ik natuurlijk ontzettend blij mee.” Om het telefoontje goed te kunnen verstaan, stapte hij even uit de groep. “We zijn wel even uit de groep gegaan en ik ben in de auto gaan zitten om toch even rust te hebben. Anders versta ik het ook niet natuurlijk.”
Het goede nieuws zorgde voor een extra feestelijk tintje aan de wandelweek, al merkte Timo wel een ontlading. “Dat goede nieuws maakt de dag net even wat leuker. Maar je bent aan het einde van de dag wel heel moe. Al die spanningen en indrukken merk je wel.”
De 4 van Alkmaar is voor Timo overigens niet helemaal nieuw. Eerder liep hij al eens een deel van het evenement mee, maar toen gooide school roet in het eten. “Toen moest ik nog naar school. Nu kwam het met mijn examenjaar juist mooi uit en kon ik alle dagen gezellig samen met oma meelopen.” (tekst gaat door onder de foto)
Op de derde dag van De 4 van Alkmaar zijn de voeten van veel wandelaars toch wel gevoelig. Timo heeft daar geen last van. “Gewoon blijven lopen.” (foto: Streekstad Centraal)
Alleen lopen? Dat ziet hij voorlopig nog niet gebeuren. “Met familie is het gewoon veel leuker. In mijn eentje lopen lijkt me niks. Misschien als ik ouder ben dat ik dan wel alleen ga lopen, maar nu niet nee. En heel eerlijk denk ik dat ik het in de toekomst ook niet doe.”
Met nog twee dagen te gaan kijkt Timo vooral vooruit. Een regenjas heeft hij niet meegenomen, maar daar lijkt hij zich weinig zorgen over te maken. “We zien het allemaal wel. Gewoon blijven lopen.”
En over het vervolg van zijn eerste volledige editie van De 4 van Alkmaar is hij duidelijk: “Ik heb er zin in. Het gaat me lukken.”
Met hier en daar een blaar of vermoeide benen hebben de deelnemers vrijdag de derde dag van De 4 van Alkmaar afgelegd. Tijdens de route Het Hart van Zuid wandelden zij door het groen van de Alkmaarderhout en het Heilooërbos, langs kerken, kloosters en andere bijzondere plekken in de regio.
“Derde dag, dan voel je het wel”, vertelt een deelnemer tijdens een korte rustpauze. Een andere wandelaar heeft last van een blaar, maar laat zich daardoor niet tegenhouden. “De blaren zijn voor even en de medailles voor het leven.”
De route voerde de wandelaars vanuit de Grote Kerk via de Sint-Josephkerk naar de Alkmaarderhout en het Heilooërbos. Onderweg kwamen zij langs verschillende historische en religieuze locaties, waaronder de Ter Coulsterkerk, Landgoed Willibrordus en bedevaartsoord Onze Lieve Vrouwe ter Nood in Heiloo. De langste afstanden liepen daarnaast langs de Slotkapel bij de ruïne van het kasteel en de Abdij van Egmond. De finish lag net als donderdag op het Canadaplein. (tekst gaat door onder de foto)
Langs de route werden de wandelaars blij gemaakt met wat lekkers en aanmoedigende woorden. (foto: Streekstad Centraal)
Bij Onze Lieve Vrouwe ter Nood namen sommige deelnemers even de tijd voor een bijzonder moment. “Ik heb nog wat water meegenomen uit dat putje van Heiloo”, vertelt een wandelaar. “We hebben een kaarsje opgestoken, een gebedje gedaan en water getapt. Dan kunnen we er weer lekker tegenaan.”
Naast sportieve prestaties wordt er tijdens De 4 van Alkmaar ook gewandeld voor het goede doel. Zo lopen deelnemers mee voor onder meer KWF Kankerbestrijding. Eén van hen is José, die zelf kanker heeft. “Dankzij het KWF ontdekken ze steeds meer, waardoor ik hier nog kan lopen. Een jaar geleden wist ik niet of dat nog zou kunnen.”
Met haar deelname haalde José inmiddels bijna 3.000 euro op voor het goede doel. “Het voornaamste is gewoon dat ik hier loop. Daar ben ik heel blij om.”
Zaterdag staat de laatste dag van De 4 van Alkmaar op het programma.
Waar sommige deelnemers inmiddels niet meer op de vingers van twee handen kunnen tellen hoe vaak ze hebben meegedaan, stonden Angelique Lemaire en Jos Pekel dit jaar voor het eerst aan de start van De 4 van Alkmaar. Allebei begonnen ze aan een nieuw avontuur, ieder met hun eigen uitdaging én hun eigen wandelmaatje.
Voor Angelique was de eerste wandeldag direct een pittige beproeving. Samen met haar hond Coco liep ze de afstand van tien kilometer. “Het was zwaarder dan ik dacht”, vertelt ze aan de start van dag twee. “Tien kilometer loop ik normaal gesproken ook wel met mijn hondje, maar dan verdeeld over de hele dag. Nu doe je het achter elkaar en dat vond ik best zwaar.”
Dat ze de tocht uitliep, maakt haar extra trots. Twee jaar geleden kreeg Angelique een nieuwe heup. “Dat maakte het ook wel een uitdaging, maar ik vond het ontzettend leuk.” Naast Angelique liep haar trouwe viervoeter Coco mee. De hond van ruim anderhalf jaar oud leek zich prima te vermaken tijdens haar eerste officiële wandeltocht.
“Ze vond het volgens mij ook wel leuk. Ze liep af en toe wat te snuffelen, maar ze heeft het gered.” Toch eiste de wandeling ook bij Coco zijn tol. “Ze heeft de hele middag en avond liggen slapen, dus ze was wel lekker moe.” (tekst gaat door onder de foto)
Ook op de tweede dag van De 4 van Alkmaar startten de deelnemers bij de Grote Kerk. (foto: Streekstad Centraal)
Na de eerste wandeldag heeft Angelique al geleerd wat ze de komende dagen anders gaat doen. “Wat ik vandaag ga toepassen is om iets langere rustpauzes te nemen. Gisteren heb ik dat eigenlijk helemaal niet gedaan. Maar het is toch wel verstandig om af en toe even tien minuten of een kwartiertje te gaan zitten.”
Volgens haar is dat juist het fijne aan het evenement. “Je kunt aankomen wanneer je wilt, dus dat maakt ook niet zoveel uit.” Qua voorbereiding zat het wel goed. Veel bagage had ze niet mee. “Gewoon een flesje water en een energiereep. Maar die reep heb ik gisteren niet eens nodig gehad.”
Ondanks de vermoeidheid kijkt ze alweer uit naar de volgende kilometers. “Ik vond het echt heel leuk. Het is echt een aanrader, maar je moet wel goed kunnen lopen.” Dat ontdekte ze al snel. “Die tien kilometer is echt verder dan je denkt. En toen ik hier weer aankwam, moest ik ook nog naar huis lopen. Ik woon gewoon in Alkmaar, maar daar had ik eigenlijk helemaal geen zin meer in”, lacht ze. (tekst gaat door onder de foto)
Jos (l) en zijn maat Cor (r) lopen voor de eerste keer mee met De 4 van Alkmaar, en het bevalt ze heel goed. (foto: Streekstad Centraal)
Ook voor Jos Pekel is het zijn eerste deelname aan De 4 van Alkmaar. Hij loopt de tocht met een geleidestok. Zijn zicht is inmiddels minder dan achttien procent. “Mijn gezichtsveld is ook vrij smal”, legt hij uit. “Ik kijk eigenlijk een beetje in een koker.”
Gelukkig hoeft hij de route niet alleen af te leggen. Wandelmaatje Cor loopt de hele tocht naast hem. “Ik heb natuurlijk mijn maat bij me, dus dat is hartstikke handig. Als we een stoepje tegenkomen of iets anders waar ik op moet letten, dan zegt hij dat even.” De twee mannen lopen de tien kilometer en dat bevalt uitstekend. “Het is prima te doen. We doen niet de grote afstand, dus het is allemaal wat rustiger.”
Het idee om mee te doen ontstond eerder dit jaar in Oostenrijk. Jarenlang gingen Jos en Cor samen naar de Weissensee om te schaatsen, maar dat veranderde de afgelopen tijd. “Door mijn zicht en omdat ik ook een nieuwe heup heb gekregen, durfde ik niet meer te schaatsen”, vertelt Jos. “In plaats daarvan zijn we veel gaan wandelen.” Toen hij De 4 van Alkmaar voorbij zag komen, was de beslissing snel genomen. “Ik heb Cor gebeld en gevraagd of hij mee wilde doen.” (tekst gaat door onder de foto)
Het wandelen in Oostenrijk beviel Jos en Cor zo goed dat ze besloten mee te doen aan De 4 van Alkmaar. (foto: Streekstad Centraal)
Aan voorbereiding geen gebrek. De mannen trokken er wekenlang op uit om te trainen. “We hebben één keer per week in de duinen gelopen”, vertelt Jos. Cor vult lachend aan: “En we hebben natuurlijk ook de terrasjes geoefend.” “Dat was misschien nog wel het belangrijkste onderdeel van de training”, grappen de mannen.
Voorlopig verloopt alles volgens plan. Van blaren of zere voeten is nog geen sprake. “Ik heb nog nieuwe schoenen gekocht en die hebben we goed ingelopen. We hebben gelukkig nergens last van. Maar ja, het is pas dag twee.”
Wat hen het meest aanspreekt aan de wandeltocht? Daar hoeven ze niet lang over na te denken. “Het is lekker op je eigen tempo, iedereen is gezellig en het weer zit mee. Het bevalt ons zeker.” Of ze volgend jaar terugkomen weten ze nog niet precies. Al wordt er voorzichtig vooruitgekeken. “Misschien de vijftien kilometer”, zegt Jos.
Als direct daarna de vraag wordt gesteld of Streekstad Centraal volgend jaar opnieuw een stukje mee mag lopen, volgt er snel een lachende aanvulling: “Het is maar een grapje hè!” Eerst deze achttiende editie maar eens uitlopen.
Met duizenden enthousiaste deelnemers is woensdag de eerste editie van De 4 van Alkmaar van start gegaan. Vier dagen lang trekken wandelaars door Alkmaar en de omliggende regio via routes richting onder meer Bergen, Heiloo, Heerhugowaard en Broek op Langedijk.
De wandelaars vertrekken iedere dag vanuit de Grote Kerk in Alkmaar. Zij kunnen kiezen uit afstanden van 10, 15, 20, 25 of 40 kilometer. In totaal doen ongeveer tweeduizend mensen mee aan de volledige vierdaagse. Op de slotdag zaterdag groeit dat aantal naar zo’n 4.500 deelnemers dankzij de extra eendaagse wandeltocht.
De editie van dit jaar is bijzonder, omdat het evenement voor het eerst de naam De 4 van Alkmaar draagt. De afgelopen zeventien edities stond het evenement bekend als de Wandel4daagse Alkmaar. (tekst gaat door onder de foto)
De deelnemers van De 4 van Alkmaar startten woensdagochtend vol goede moed aan de eerste wandeltocht. (foto: Streekstad Centraal)
“Het is de eerste editie met deze naam”, vertelt organisator Jeroen Wouda van Le Champion tegen Streekstad Centraal. “Na zeventien edities vonden we het tijd om er iets nieuws aan toe te voegen. Daarom hebben we ook de eendaagse wandeling geïntroduceerd. We hopen daarmee nieuwe energie te creëren en de komende jaren verder te kunnen groeien.”
De eerste wandeldag stond in het teken van Bergen en de duinstreek. Donderdag lopen de deelnemers vanuit de binnenstad richting het oosten. Vrijdag gaat de route naar het zuiden, door de Alkmaarderhout en het Heilooërbos. De langste afstanden voeren daarnaast langs bijzondere locaties zoals Egmond aan den Hoef en de Abdij van Egmond. Op de slotdag trekken de wandelaars noordwaarts langs het Noordhollandsch Kanaal, het Geestmerambacht en Broek op Langedijk. (tekst gaat door onder de foto)
Het weer zat de eerste dag heel erg mee. “Het is prima wandelweer dus ik heb er heel veel zin in.” (foto: Streekstad Centraal)
Voor de start was het enthousiasme onder de deelnemers duidelijk zichtbaar. Velen kijken al lange tijd uit naar de vier wandeldagen. “Je hebt het of je hebt het niet”, lacht een deelnemer. “Sommige mensen houden van fietsen, daar hou ik niet van.”
Ook anderen hebben er veel vertrouwen in. “Het is prima wandelweer, dus ik heb er heel veel zin in”, vertelt een wandelaar. Een andere deelnemer noemt het vooral “gezellig” en kijkt uit naar “een leuke eerste dag”.
Niet iedereen heeft al ervaring met het evenement. “Het is de eerste keer, dus ik ben wel een beetje zenuwachtig, maar ik heb er zeker zin in”, zegt een debutant. Een andere deelnemer vat haar wandelstrategie kort samen: “Lekker rustig lopen, blik op oneindig en doorlopen.”
Samen met zijn vader loopt Richard Brink woensdagochtend het Canadaplein op. Met een blauw-oranje rugzak op zijn rug en een rood petje op zijn hoofd is hij een vertrouwde verschijning tijdens De 4 van Alkmaar. Niet zo gek ook, want de 44-jarige Alkmaarder is dé jongste deelnemer die aan alle achttien edities heeft meegedaan.
“Ik kwam er vandaag achter dat ik met mijn 44 jaar de jongste ben die alle achttien edities heeft gelopen. Erg leuk”, vertelt Richard als Streekstad Centraal hem voor de start van de eerste dag spreekt. “Ik ben geboren en getogen Alkmaarder, dus dan hoort dit er natuurlijk gewoon bij.”
Dat wandelen bij Richard hoort, is eigenlijk niet zo gek. Hij kreeg het van huis uit mee. Zijn vader Sjaak liep jarenlang de Nijmeegse Vierdaagse en Richard ging als baby al mee naar Nijmegen. “Je kan wel zeggen dat het er met de paplepel is ingegoten. Het is echt een familiedingetje geworden”, zegt Richard. “Mijn moeder heeft de Nijmeegse Vierdaagse ook gelopen en ik heb hem zelf vier keer gedaan.”
Richard was ongeveer twaalf jaar oud toen hij zelf voor het eerst aan de start van een wandelevenement verscheen. Via andere wandeltochten kwamen vader en zoon uiteindelijk bij de Alkmaarse Vierdaagse terecht. “We zijn eerst de Airborne Wandeltocht in Arnhem gaan lopen en vanuit daar zijn we ook hier terechtgekomen.” (tekst gaat door onder de foto)
Richard Brink draagt het petje dat hij tijdens de eerste editie van de Wandel4Daagse Alkmaar kreeg, nog altijd met veel trots. (foto: Streekstad Centraal)
Aan zijn eerste deelname in Alkmaar bewaart Richard een bijzondere herinnering. Tijdens die allereerste editie kreeg hij een petje uitgereikt. Die draagt hij nog altijd. “Ik heb hem vandaag natuurlijk weer op. Die pet hoort er gewoon bij en gaat overal mee naartoe tijdens mijn wandelingen. Ik ben er ook erg trots op, want tegenwoordig krijg je deze niet meer.”
Hoewel het evenement tegenwoordig verdergaat als De 4 van Alkmaar, blijft Richard trouw aan de oude naam. “Ik noem het nog gewoon de Vierdaagse van Alkmaar. Leuk hoor, die nieuwe naam, maar ik ben lekker ouderwets.”
Ook na achttien edities is het voor Richard het voornemen om niet alleen te lopen. Juist het samen wandelen maakt het voor hem bijzonder. Tijdens de tocht loopt hij vrijwel altijd samen met zijn vader. “Het is echt een soort dingetje wat je met z’n tweeën hebt”, vertelt Richard. “Een vader-zoon-dingetje. Dat is hartstikke leuk natuurlijk.” (tekst gaat door onder de foto)
Richard en zijn vader Sjaak, met het rode en gele petje, starten vol goede moed aan de eerste dag van De 4 van Alkmaar. (foto: Streekstad Centraal)
Vroeger liep ook zijn moeder regelmatig mee. “Dan deden we samen een kortere afstand”, zegt Richard. Tegenwoordig kiezen vader en zoon voor de langere afstanden. “Nu is twintig kilometer wel de kortste afstand die we doen”, vult Sjaak lachend aan. “Voor minder doen we het niet.”
Na tientallen wandeltochten weten de twee precies hoe ze zich moeten voorbereiden. Richard kent inmiddels alle plekken waar blaren kunnen ontstaan en besteedt daar extra aandacht aan. Goede wandelschoenen doen de rest. Maar veel ingewikkelder maken ze het niet.
Want uiteindelijk draait het niet om prestaties of records. “De sfeer, de mooie plekken waar je komt en zeker met dit mooie weer maken het wandelen gewoon ontzettend leuk”, zegt Richard. “Gewoon gezelligheid.”
Dat geldt volgens vader en zoon ook voor Alkmaar. “Nijmegen is natuurlijk veel groter en uitgebreider, maar dit is ook gewoon heel gezellig. Je komt hier op bekende plekken en dat is ook mooi om te zien.” (tekst gaat door onder de foto)
Vol spanning stonden de deelnemers van De 4 van Alkmaar woensdagochtend in de Grote Kerk te wachten tot ze van start mochten. (foto: Streekstad Centraal)
Voor Richard is De 4 van Alkmaar dit jaar overigens geen voorbereiding op de Nijmeegse Vierdaagse. “Helaas niet. Ik ben verplicht om daar de vijftig kilometer te lopen en ik krijg tot op heden niemand zover om met mij mee te willen lopen.”
Alleen lopen vindt Richard maar niks. Dat merkte hij tijdens zijn laatste deelname aan de Nijmeegse Vierdaagse. “Toen liep ik met mijn broertje, maar die viel na de eerste dag uit. Uiteindelijk heb ik hem alleen uitgelopen. Je spreekt wel mensen onderweg, maar het was toch best een psychisch dingetje.”
In Alkmaar hoeven vader en zoon daar niet over na te denken. Deze editie lopen ze samen de twintig kilometer. Een specifiek doel hebben ze niet. “Wij lopen gewoon voor de gezelligheid”, zegt Richard. “We hebben al zoveel wandelevenementen gedaan. Wij lopen gewoon voor de lol, en elke keer is het weer leuk. Maakt niet uit hoe vaak we meedoen.”
Of ze volgend jaar weer aan de start staan? Het antwoord komt meteen: “Zeker weten!”
De straten van Alkmaar stonden dit weekend weer in het teken van het verleden. Tijdens Kaeskoppenstad veranderde de historische binnenstad in een levendig decor vol marktlieden, ambachtslieden, zieken, bedelaars en andere figuren uit vervlogen tijden. Het evenement wist opnieuw veel bezoekers te trekken, maar achter de schermen maakt de organisatie zich zorgen over de financiële toekomst.
De stichting achter het openluchtspektakel kreeg dit jaar te maken met een aanzienlijk tekort op de begroting. Volgens de organisatie liep het tekort op tot ongeveer 20.000 euro. Hogere kosten voor de organisatie van evenementen en tegenvallende inkomsten door slecht weer tijdens de vorige editie speelden daarbij een belangrijke rol.
Om het evenement overeind te houden werd begin mei een inzamelingsactie gestart. Die actie lijkt effect te hebben gehad. “Gelukkig kan ik melden dat dankzij een inzamelingsactie die op 1 mei is gestart, we het waarschijnlijk gaan redden”, zegt voorzitter Daniëlle Koelemij van Stichting Kaeskoppenstad tegen NH, mediapartner van Streekstad Centraal. Wel benadrukt zij dat de kaartverkoop tijdens het evenement zelf nog steeds van groot belang is. (tekst gaat door onder de foto)
Bezoekers van Kaeskoppenstad dompelden zich dit weekend weer onder in hoe het vroeger was. (foto: NH Nieuws)
Naast financiële steun van bezoekers ontving de organisatie hulp uit verschillende hoeken. Nieuwe sponsoren sloten zich aan, donateurs droegen bij en leveranciers waren bereid om tegemoet te komen in de kosten. Volgens Koelemij heeft dat geholpen om het evenement voor de komende periode veilig te stellen. “Alkmaar kan ook niet zonder.”
Van de financiële problemen was tijdens het evenement weinig te merken. In de binnenstad brachten honderden figuranten het Alkmaar van vroeger tot leven, met de nodige originele vindingen om hen heen.
Bezoekers waarderen vooral de historische beleving. “Je laat je kleinkinderen toch dingen zien die ik ze wel kan vertellen, maar ze voelen het nu”, vertelt een bezoekster. Een andere bezoeker zegt: “De sfeer is gewoon echt van vroeger.” (tekst gaat door onder de foto)
Marktlieden, ambachtslieden, zieken, bedelaars en andere figuren zorgden voor de sfeer van vroeger in de Alkmaarse binnenstad. (foto: NH Nieuws)
Ondanks het positieve bezoekersaantal ontkwam de organisatie niet aan bezuinigingen. Op meerdere onderdelen werd bespaard om de kosten binnen de perken te houden. Al merkt het publiek daar volgens de stichting nauwelijks iets van.
Eén conclusie lijkt na dit weekend alvast getrokken: Kaeskoppenstad is als het aan de organisatie ligt nog lang niet uit het Alkmaarse straatbeeld verdwenen. De organisatie heeft er vertrouwen in dat bezoekers ook volgend jaar weer kunnen terugreizen naar het Alkmaar van vroeger.
