De Kaasmarkt in de binnenstad van Alkmaar mag zich sinds kort eigenaar noemen van niet één, maar twee toeristische Michelinsterren. En dat is niet alles: De stad zelf en, het naastgelegen dorp, De Rijp krijgen ook beide een ster. “Dit is echt een erkenning voor alles en iedereen, we zijn heel trots.”
“Dat we een ster zouden krijgen voor de kaasmarkt had ik stiekem wel een klein beetje verwacht”, begint Ger Welber, directeur van stichting Hart van Noord-Holland. “Maar dat het er twee zijn, en dat daarnaast ook Alkmaar en De Rijp er eentje krijgen, vind ik echt een hele eer. Ik weet namelijk hoe schaars sterren zijn op dit vlak.” En daar heeft hij gelijk in. In Noord-Holland heeft tegenwoordig, naast Alkmaar, alleen Hoorn ook sterren.
De sterren hebben verschillende betekenissen. Zo staat één ster voor ‘een bezoek waard’ als je in de buurt bent, twee sterren voor ‘een omweg waard’ en drie sterren voor ‘de reis waard’. Dat Alkmaar – met één ster voor De Rijp – nu in totaal vier sterren heeft, houdt in dat onafhankelijke mensen hebben besloten dat een bezoek de moeite waard is, en een bezoek aan de kaasmarkt al helemaal. (tekst gaat door onder de foto)
De Alkmaarse kaasmarkt heeft maar liefst twee toeristische Michelinsterren gekregen. Dat houdt in dat een bezoekje een omweg waard is. (foto: Streekstad Centraal)
“Deze erkenning leidt, naast dat we natuurlijk trots zijn, ook tot meer bezoekers. We zetten in op dat de juiste bezoekers komen. We zorgen ervoor dat het hier geen Giethoorn of een Zaanse Schans wordt”, legt Welber uit. Dit doen ze door met de marketing zich niet op het hoogseizoen te richten, maar de toerisme te verspreiden. “We zetten ons daarnaast in op de groep die geen overlast verzorgt en ook langer in de stad verblijven. Dus geen vrijgezellenfeesten of mensen die alleen maar herrie schoppen.”
Alkmaar staat volgens Welber hierdoor echt in de spotlight, en daar profiteert de hele regio van. “Mensen brengen vaak ook een bezoekje aan Bergen of Castricum, dus de omliggende steden gaan hier ook zeker wat van merken. Dit alles zorgt ervoor dat Alkmaarders naar mijn mening best wat trotser op hun stad mogen zijn.”
Hoewel dit erg goed nieuws is, gaat er geen taart gegeten worden om het te vieren. “We hebben dit jaar steeds goed nieuws gehad, dus we komen anders veel te veel aan”, zegt Welber lachend. “Ik ben gewoon hartstikke trots. Niet alleen op onze organisatie, maar op alle mensen die bezig zijn om Alkmaar aantrekkelijk te maken. Ik zie de sterren als een erkenning voor alles en iedereen. De toekomst kan alleen nog maar mooier worden.”
Verpleegkundigen die niet meer vierentwintig uur per dag in huis of in het hospice zijn. Omdat de zorgverzekeraar dat niet meer betaalt. Bij Hospice Egmond zorgt dat vanaf begin juli in ieder geval voor hogere werkdruk bij de vrijwilligers. Toch ziet coördinator Els Rosenmöller – naast de behoefte aan meer vrijwilligers – vooral positieve kanten aan de bezuiniging.
“De verantwoordelijkheid en de taken van vrijwilligers worden anders, maar dat kan juist voor betere en leukere banden met de gasten gaan zorgen.” En dat is belangrijk want een hospice zorgt ervoor dat de mensen in hun laatste levensfase liefdevolle zorg krijgen. “We vinden het belangrijk dat de gasten die hier verblijven de zorg krijgen die ze verdienen”, zegt Rosenmöller. Om die zorg te kunnen bieden zijn verpleegkundigen, maar ook vrijwilligers nodig. “Ik ben heel blij met de negentig vrijwilligers die we hier hebben rondlopen.”
Vijftig van die vrijwilligers zijn echt op de werkvloer actief, en op die schouders komt nu meer druk door het wegvallen van de vierentwintig-uurs zorg. De zorgverzekeraars willen de 24-uurs zorg van Evean niet meer betalen. “We hebben daarom dringend behoefte aan nieuwe vrijwilligers. Mensen die het ‘fijn’ vinden om mensen uit bed te helpen, en meerdere mantelzorgactiviteiten op zich te nemen zijn van harte welkom. Het is echt dankbaar werk waar je veel energie uithaalt, maar je moet er wel voor gemaakt zijn.” (tekst gaat door onder de foto)
Els Rosenmöller werkt als coördinator in Hospice Egmond, dat doet ze met veel plezier en aandacht. “De gasten verdienen het beste.” (foto: Streekstad Centraal)
Dat het een dankbaar beroep is stellen ook vrijwilligers Trienke uit Limmen en Wilma uit Bergen. “Het is lang niet altijd triest, wat veel mensen wel denken. Veelal hebben onze gasten de situatie waarin ze verkeren geaccepteerd en is er ook veel humor. En wij werken als vrijwilligers ook goed mee aan de sfeer. Een dienblad met bloemetjes, wat lekkers bij de koffie, er is veel mogelijk.”
Trienke en Wilma kijken zonder al te veel zorgen naar de toekomst als vrijwilliger bij Hospice Egmond. Ze willen beide met veel plezier hun werkzaamheden blijven uitvoeren. “In de vakantieperiodes, als er minder mensen beschikbaar zijn, moeten de mensen die er wel zijn misschien meer diensten draaien. Tenzij het aantal vrijwilligers de komende tijd groeit. Dat zou natuurlijk helemaal prachtig zijn.” (tekst gaat door onder de foto)
Hospice Egmond werkt voor het overgrote deel met vrijwilligers. Zij krijgen vanaf 1 juli meer taken, maar ook meer verantwoordelijkheid. (foto: RTV80)
Dat er nieuwe taken en meer verantwoordelijkheid op de schouders van de vrijwilligers komt te liggen, ziet ook Rosenmöller in. “Het is nu al de bedoeling dat er steeds minimaal twee vrijwilligers de boel runnen, maar door de hogere werkdruk en de krappe bezetting kan het soms voorkomen dat één vrijwilliger het in zijn of haar eentje moet doen.”
Dat zou onwenselijke situaties met zich mee kunnen brengen. Rosenmöller schetst zo’n situatie: “Als een vrijwilliger visite moet verwelkomen, in een kamer iemand vraagt of er hulp geboden kan worden met naar het toilet gaan, in een andere kamer iemand aangeeft pijn te hebben en dat dan ook nog de vaatwasser leeggeruimd moet worden, dan gaat dat niet. We doen er dan ook alles aan om dit niet te laten gebeuren. Dan werken we gewoon een tandje harder, want je gaat de gasten niet laten zitten.”
Voorheen kon de verpleegkunde in dit soort gevallen nog een handje helpen, maar dat zal straks niet meer altijd lukken. Vrijwilligers zijn sowieso ’s nachts niet actief en overdag maar acht uur. “Maar we missen dan wel acht uur zorg, de gasten zullen dan iets langer moeten wachten tot er een verpleegkundige is die ze bijvoorbeeld wat extra morfine kan geven.” (tekst gaat door onder de foto)
Op het raam van het pand van Hospice Egmond hangt een flyer met daarop de vraag: “Heb jij nog een paar uurtjes over voor je dorpsgenoten? Word vrijwilliger bij ons hospice”, zo hopen ze nieuwe vrijwilligers aan te trekken. (foto: Streekstad Centraal)
Hoe de veranderingen ook zullen uitpakken, Rosenmöller wil er voor zorgen dat vrijwilligers en gasten niet de dupe worden van de verandering. “De vrijwilligers krijgen meer zorgtaken dan eerder. Denk aan bewoners naar het toilet of uit bed helpen. Het zijn geen verpleegkundige handelingen, want dat mogen de vrijwilligers niet, maar het komt er wel extra bij”, zegt ze. Toch weigert ze de ontwikkeling als negatief te zien en wil ze het vooral hebben over de mooie kansen die ze ziet. “Dit zorgt voor meer betrokkenheid bij de gast, wat voor een mooie verbinding kan zorgen.”
Rosenmöller ziet de toekomst dus positief in. “De gasten zullen, afgezien van soms iets langer wachten op de thuiszorg, niets merken van de veranderende werkwijze. We zijn goed voorbereid en hebben al trainingen georganiseerd waarbij vrijwilligers leren hoe je bepaalde taken moet uitvoeren”, legt ze uit. Daarmee wekt ze de indruk dat de 24-uurszorg eigenlijk niet écht nodig was, en de zorgverzekeraars een begrijpelijke stap hebben gezet. Een kwestie van goed voorbereiden.
“Verder bespreken we van tevoren goed wat de hulpvragen zijn voordat de verpleging vertrekt. De wijkverpleging kijkt naar het medicijngebruik en of alles goed gaat met de gasten. Daarnaast is er ook regelmatig contact met de huisarts. Als er geen verpleegkundige in huis is van wijkzorg Egmond, dan zijn ze oproepbaar. Ze moeten dan wettelijk gezien binnen een half uur aanwezig zijn. Ik verwacht dan ook geen grote problemen.”
De hulpdiensten zijn dinsdagmiddag met spoed opgeroepen voor een incident bij het Fletcher Hotel aan de Kennemerstraatweg in Heiloo. De alarmering ging over een steekpartij, maar bij aankomst werd alleen een slachtoffer gevonden. Het bleek om een poging te gaan om het eigen leven te beëindigen.
Voor het incident werden meerdere ambulances en een traumahelikopter gealarmeerd. Na beoordeling op locatie bleek de inzet van de traumahelikopter niet nodig en is deze afgemeld.
Het is de tweede keer in een maand tijd dat de hulpdiensten in de regio worden opgeroepen voor een vergelijkbaar incident bij een hotel waarin tijdelijk asielzoekers of statushouders verblijven. Het vorige incident vond plaats bij Hotel Akersloot.
In het Fletcher Hotel in Heiloo verblijven 80 asielzoekers.
Langs de Kanaalkade bruist het van de energie. De zon staat hoog aan de hemel, het water glinstert en de spanning is voelbaar tot in de tenen. Wie een beetje in de buurt komt hoort ze al: de trommels en kreten van de trommelaars. Het gaat vandaag om het zo hard mogelijk roeien op het Noordhollands Kanaal. Drakenbootfestival Race the Dragon 2025 is in volle gang.
Op het water liggen de bekende drakenboten klaar. Door de kleurrijke drakenkop herken je ze meteen. Gelegenheidsteams van collega’s, families en vrienden staan gespannen af te wachten tot ze straks met peddel en al plaats mogen nemen in de drakenboot. Voorop iedere boot zit een trommelaar die met stevige slagen het tempo aangeeft, en daarnaast ook de teams nog extra enthousiast probeert te maken. “En… go!” klinkt het, en meteen schieten de boten vooruit.
Voordat de race echt kan beginnen roeien de teams de drakenboot naar de start naast het politiebureau. Vanaf daar gaat na het startschot naar de finish die 200 meter verderop ligt, net voor de Ringersbrug aan de Noorderkade. (tekst gaat door onder de foto).
Het publiek aan de kant stond te dringen voor een goed plekje om de drakenboten langs te zien komen, op weg naar de finish. (foto: Streekstad Centraal)
Langs de kant staat het publiek rijen dik. Vrienden, opa’s, oma’s, kinderen en collega’s juichen, zwaaien en schreeuwen hun longen uit hun lijf. “Kom op, nog een stukje!” klinkt het, terwijl de boten het laatste stuk naar de eindstreep afleggen.
De trommels zijn het eerste dat de argeloze voorbijganger opvalt, pas daarna zien ze de langgerekte en kleurrijke drakenboot zelf. De trommels zijn er niet voor de show, ze zijn zelfs onmisbaar. Ze geven het tempo aan en zorgen ervoor dat alle roeiers precies gelijk roeien. Tenminste, dat is hde bedoeling. De praktijk is weerbarstiger. De teams die er in slagen écht synchroon te roeien en de trommel te volgenvzijn eigenlijk altijd de winnaar
Als een team richting de startlijn roeit vraagt een toeschouwer zich af of het straks wel goed gaat komen. “Dit is natuurlijk helemaal niet synchroon, ik mag hopen dat het straks wat beter gaat”, zegt ze lachend tegen haar vriend. “Anders kunnen ze de winst wel vergeten.”
En dan is het zo ver. Nadat de strijd om de vierde plek erop zit, is het tijd voor de finale om de podiumplekken. “Ik kwam net helemaal nat uit die boot omdat ik met mijn peddel het water zo mijn gezicht in schepte, dat was een goed leermoment, dus dat doe ik nu niet meer”, zegt een deelneemster tegen Streekstad Centraal. “Of dat ook echt lukt moeten we nog maar zien.”(tekst gaat door onder de foto).
Op weg naar de start. En over de synchroniteit: hier is al goed te zien dat er nog wel de nodige ruimte is voor verbetering. (foto: Streekstad Centraal)
Na het startschot merkt ook het publiek aan de zijkant dat deze wedstrijd er voor de roeiers echt toe doet. Het fanatisme werkt aanstekelijk. De mensen springen op en zoeken snel een plekje langs de rand van de kade uit. “Jaaa kom op! Kom op! Jullie liggen voorop”, klinkt het vanaf de zijkant.
De boten in de finale zijn aan elkaar gewaagd en meter voor meter schuiven ze naar elkaar én richting het eindpunt. Uiteindelijk is er één team dat nét iets meer power, ritme en vuur toont. Onder luid gejuich schieten ze over de finish. Als symbolisch slot glijden ze triomfantelijk onder de ‘pissende ijsbeer’ door die sinds kort aan de Ringerskade staat.
Toch gaat het zaterdagmiddag niet alleen om het winnen. Het is vooral het teamgevoel dat telt. Maar het kan ook nog simpeler: “Ik ben gewoon al heel erg blij dat het én droog is, én niet al te hard waait, én dat we gewoon weer een leuke middag over het water kunnen racen”, sluit een trouwe fan van de Race the Dragon blij af.
De vierde en laatste dag van de Wandel4daagse Alkmaar was er een om te herinneren. Onder een brandende zon en met tropische temperaturen liepen duizenden deelnemers hun laatste kilometers richting het centrum van de stad. De sfeer was warm – letterlijk en figuurlijk – en de opluchting en blijheid bij aankomst op het Waagplein was niet te missen.
Deze slotdag van de Wandel4daagse Alkmaar stond deels in het teken van het Noordhollandsch Kanaal, dat dit jaar precies 200 jaar bestaat. De route volgde dan ook lange stukken langs het water en door de groene omgeving van Alkmaar en omliggende dorpen.
Een mooie route, vonden niet alleen de wandelaars. “We genieten, en dat zeg ik ook namens de hond”, zegt een wandelaar enthousiast. Maar het lekkerste van de dag liet nog even op zich wachten. “Straks lekker een biertje op het Waagplein!”
Daar werden de deelnemers feestelijk onthaald. Met muziek, bloemen, medailles en luid applaus liep iedereen via de rode loper over de finish. Sommigen met een brede glimlach, anderen zichtbaar vermoeid, maar allemaal erg trots.
Het was toch een beetje een spannende situatie op de Kanaalkade in Alkmaar zaterdagmiddag. De dienst Explosieven Opruiming van het ministerie van defensie werd door de politie gevraagd om een explosief te onderzoeken en te verwijderen.
Bij een duikoefening van de brandweer werd – in de ochtend – een tas met inhoud van de bodem gehaald. Daar bleek een Cobra 6, een stuk zwaar vuurwerk in te zitten.
De explosieven opruimingsdienst (EOD) moest er daarom aan te pas komen. Als een Cobra 6 nat wordt, wordt het explosief instabiel en daarom werd er geen risico genomen. Een deel van de Kanaalkade werd afgezet.
De Cobra 6 is meegenomen door de EOD en zal later tot ontploffing worden gebracht. De Kanaalkade was daarna weer volledig bereikbaar voor verkeer.
De schrik zat er even goed in bij de woonlocatie van stichting Philadelphia aan de Twuijverhoek in Sint Pancras. Daar heeft in de nacht van vrijdag op zaterdag een brand plaatsgevonden in een van de appartementen. De evacuatie verliep vlekkeloos en raakte niemand gewond.
Meerdere brandweerwagens rukten uit vanwege de aard van het gebouw: een zorgcomplex voor mensen met een beperking. Dankzij het snelle optreden van het begeleidende personeel stonden alle bewoners al veilig buiten toen de hulpdiensten aankwamen.
Hoewel de brand al geblust bleek bij binnenkomst van de brandweer, hing er nog rook in het appartement. De brandweer heeft het pand daarom grondig geventileerd.
De brand blijkt te zijn aangestoken door een bewoner van het complex. De politie heeft de bewoner in kwestie niet aangehouden. In plaats daarvan wordt er door de zorginstelling, in samenwerking met de politie, gekeken naar een oplossing.
Een bezoek aan de DekaMarkt liep zondagmiddag voor iemand volledig uit de hand. In de buurt van de supermarkt aan de Hortensialaan in Heerhugowaard werd een slachtoffer mishandeld door een groep mensen. De daders zijn er na de aanval vandoor gegaan. Het slachtoffer hoefde niet mee naar het ziekenhuis.
Wat zich precies heeft afgespeeld is onduidelijk: het incident zou zich bij de ingang of mogelijk zelfs binnen in de supermarkt hebben plaatsgevonden. Toen de politie aankwam, troffen zij het slachtoffer gewond aan. Het slachtoffer is door ambulancepersoneel gecontroleerd, maar hoefde niet mee naar het ziekenhuis.
De politie is een onderzoek gestart naar wat er precies is gebeurd.
In Alkmaar heerst dit weekend een bijzondere sfeer. Smalle straatjes worden omgetoverd tot een levend decor. Wasvrouwen zijn druk in de weer, visverkopers roepen hun waar en dronkenlappen strompelen over de klinkers. Bewakers houden een oogje in het zeil bij de gevangenen, terwijl bedelaars wat geld proberen los te peuteren van voorbijgangers. Wie zin heeft om zich even in een heel andere tijd te wanen, moet dit weekend een bezoek brengen aan Kaeskoppenstad. Hier draait de klok honderd jaar terug, naar de zestiende eeuw: de tijd van Willem van Oranje en Filips II.
Met honderden acteurs die de straten bevolken, verandert de binnenstad van Alkmaar in ‘één groot toneelstuk. Kaeskoppenstad herinnert aan 1573, toen Alkmaar standhield tegen de Spaanse troepen en daarmee geschiedenis schreef. De naam verwijst naar de bijnaam ‘kaaskoppen’, die Alkmaarders sinds die tijd dragen. (tekst gaat door onder de foto).
Ondanks de regen kwamen er heel veel bezoekers op Kaeskoppenstad af, daar konden ze – vaak met paraplu of poncho – een kijkje nemen in de tijd van toen. (foto: NH Nieuws)
De geur van haring, het lawaai van houten karren en het toneelspel maken de ervaring compleet. Zelfs regen weerhield het publiek er niet van massaal te komen kijken. Duizenden bezoekers laten zich jaarlijks onderdompelen in deze unieke belevenis. Met poncho’s en paraplu’s trotseren zij het weer en genieten ze van het kleurrijke schouwspel. “Het voelt alsof je echt terug bent in de tijd,” vertelt een bezoeker enthousiast tegen NH Nieuws, mediapartner van Streekstad Centraal.
Ook Daniëlle Koelemij, de ‘burgemeester’ van Kaeskoppenstad, is ondanks de regen erg enthousiast. “Het leukste van deze twee dagen vind ik dat we met zo veel mensen de stad bestieren. En dat we met veel lol en plezier theater maken”, zegt ze. De regen maakt haar helemaal niks uit: “Voor mij geen poncho!”
Wie het nog wil meemaken, kan zondagmiddag terecht in de binnenstad van Alkmaar.
De echte zomer liet zich zaterdagmiddag in Alkmaar nog niet echt zien. Onder een grijze lucht en met af en toe een flinke regenbui begon zaterdagmiddag Zomer in De Mare in het Alkmaarse park De Rekerhout. Toch weet het publiek de weg naar het park goed te vinden. Met regenjassen en paraplu’s streek jong en oud neer op het natte gras. “We hopen heel erg dat het droog blijft“, zegt een bezoeker lachend, “maar anders zijn we voorbereid.”
De middag begint met twee familievoorstellingen, speciaal voor kinderen vanaf vier jaar. Eerst wordt het publiek meegenomen in een voorleesvoorstelling vol poppen en muziek. Daarna zorgt de Italiaanse artiest Fabrizio Rosselli met zijn act Bakéké voor veel bekijks. Hij jongleert en bouwt met zestig felgroene emmers, wat zorgt voor verbaasde gezichten en regelmatig gelach vanaf het veld. (tekst gaat door onder de foto)
Kinderen uit het publiek mogen meedoen met de voorstelling van Fabrizio Rosselli (foto: Streekstad Centraal).
Voor programmeur Dorus Smit van Theater De Vest is de opening geslaagd. Hij vertelt: “Het mooie aan dit festival is dat het gratis en toegankelijk is. Er komen artiesten uit heel Europa speciaal voor deze reeks naar Alkmaar. Dat maakt het echt bijzonder.” Hij benadrukt dat het festival bedoeld is om cultuur dichtbij mensen te brengen – gewoon midden in de wijk, zonder drempels. “Echt straattheater.”
Veel bezoekers waarderen dat ook. “Dat het allemaal gratis is, is natuurlijk helemaal mooi,” zegt een buurtbewoner. “En het is fijn dat er elk weekend iets op het programma staat. Je hoeft Alkmaar niet uit om iets leuks te doen met je kinderen.”
Zomer in De Mare loopt nog tot en met 22 juni. Iedere zaterdag en zondag staan er nieuwe voorstellingen gepland, steeds in park De Rekerhout. De toegang blijft gratis, en bezoekers worden aangemoedigd om hun eigen kleedje of stoeltje mee te nemen – en voor de zekerheid een poncho.
